Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

05 juli 2010

Smaakoase in McNederland


Gisteren gebeurde er op het Museumplein in Amsterdam iets bijzonders. Een paar honderd aardbeienliefhebbers hadden zich er verzameld om een duidelijke aardbeieneis te laten horen: wij willen lekkere aardbeien. Om precies twee uur 's middags draaide een tractor met aanhanger op de aanhanger stond Jan Robben, pionier van de Nederlandse smaakaardbei en natuurlijk de enige echte Brabantse held van de smaak, met 400 pond van zijn beste fruit.

Dat fruit vond gretig aftrek. In nog geen tien minuten was Jan geheel los, en toen had nog lang niet iedereen aardbeien. Mooi, allemaal. Het werd daarna nog een erg gezellige middag in de nabijgelegen Bosboom Toussaintstraat, waar nog een aantal andere aardbeientelers hun aardbeien te proeven aanboden, onder de welluidende klanken van een opgetrommeld bandje. Dat was dus de #strawberrymob, die op Twitter binnen anderhalve week in elkaar was gezet. Ja, de liefhebbers weten wel wat lekker is, en ook dat het belangrijk is dat telers die niet naar de toeleveringseisen van Big Food willen dansen blijven bestaan.

Niet iedereen denkt er zo over. Ik plaatste aan de vooravond van de #strawberrymob een stukje op Sargasso waarin ik het hoe en het waarom van het evenement uitlegde. De bijdrage werd ruimschoots van commentaar voorzien waarin onder meer te lezen is hoe elitair en snobistisch het is om de aardbeien van Dirk en AH niet goed genoeg te vinden.

Je begrijpt het niet. Nog maar twintig jaar geleden bestonden er in Europa landen waar je in het openbaar maar één dagblad kon kopen. Bijna iedereen vond dat natuurlijk een goed dagblad, want er was geen ander. Je moet aan zo'n situatie toch niet denken. En desondanks zijn er in Nederland hele drommen mensen die het geen enkel probleem vinden om zich door een half dozijn inkopers van grote supermarkten te laten voorschrijven wat ze mogen proeven en wat vooral niet. Pure voedselcensuur is het. Maar wie daar wat van durft te zeggen en durft te pleiten voor méér keuze, die wordt bijna agressief benaderd. Want diep in ons hart willen we het zo. En geven we toch vooral liever niet te veel uit aan een beetje behoorlijke kwaliteit voedsel. En de boeren? Die regelen hun eigen zaakjes maar.

Eerlijk zeggen? We zijn in snel tempo aan het ontaarden in een McNederland, vol met McConsumenten die kritiekloos aanhobbelen achter wat de McSuper vindt dat wij mogen eten.

En dáárom was ik dus blij met de #strawberrymob. Omdat er tenminste nog een paar mensen blijken te zijn die daar helemaal geen zin in hebben. Spes patriae.

3 Comments:

  • At 6 juli 2010 om 21:03, Anonymous Stijn Nieuwendijk said…

    Amen.

     
  • At 6 juli 2010 om 21:21, Anonymous RozeMarijn said…

    Ik doe mijn best.

     
  • At 6 juli 2010 om 23:13, Anonymous Richelle said…

    Nou, dat kritiekloos vind ik nog niet zo'n probleem, maar dat 'men' het feit dat jij iets anders wilt eten, gelijk interpreteert als bedreigend voor het eigen gedrag, wél! Dat 'gelijke monniken, gelijke kappen' ook inhoudt dat er ongelijke monniken en ongelijke kappen zijn, wordt voor het gemak maar vergeten. Hoezo tolerant Nederland?

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home