Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 juli 2010

Elitair

Ik heb het de laatste tijd regelmatig gehad over de prijs van Nederlands fruit, en hoe die in de super dikwijls zo laag ligt dat Nederlandse telers er met geen mogelijkheid mee uit de kosten komen. Op die manier zorgen we er op termijn niet alleen voor de Nederlandse telers brodeloos worden, we raken bovendien onvervangbaar culinair erfgoed kwijt. Dat geldt trouwens niet alleen voor fruit, al is de situatie daar wel het nijpendst.

Van diverse kanten krijg ik na zulke betogen niet zelden te horen dat ik het kennelijk breed kan laten hangen en dus makkelijk praten heb. Heb ik wel eens gedacht aan al die mensen die het zich eenvoudig niet kunnen veroorloven de hoofdprijs te betalen voor smakelijk Nederlands fruit, waarvoor aan de teler een eerlijke prijs is betaald? Die mensen zouden nooit meer aardbeien of kersen kunnen eten als de super dat fruit niet voor zo'n betaalbare prijs aanbood.

Even voor de duidelijkheid: natuurlijk verwacht ik niet dat er in Nederland alleen maar peperduur fruit van de allerbeste kwaliteit, barstend van smaak, te krijgen is. Wat ik vooral niet begrijp is dat dergelijk fruit vrijwel NIET te vinden is. In allerlei productgroepen, zowel food als non-food, wordt er driftig gesegmenteerd en gedifferentieerd. Er is dure kaas en goedkope kaas, dure wijn en goedkope wijn, duur ijs en goedkoop ijs.

Maar zodra het om verse spullen gaat, wordt die noodzaak tot differentiëren en segmenteren kennelijk niet meer gevoeld en kopen we vrijwel kamerbreed gedwee allemaal dezelfde groenten en fruit: verplichte nummertjes die je nauwelijks voor je plezier eet. Voor spullen die spectaculair beter smaken is via de reguliere distributiekanalen nauwelijks afzet te vinden. Het wordt allemaal afgedaan met het welbekende mantra "wordt nooit naar gevraagd"--terwijl in allerlei andere productgroepen driftig vraag wordt gecreëerd.

Ik hoef niet alleen maar topklasse fruit in de winkel. Maar ik wil wél kunnen kiezen. En dat kan ik momenteel nauwelijks. Stel je voor dat, pak 'm beet, de automarkt zo in elkaar zat. Het land zou te klein zijn, vermoed ik zo.

Maar ja, dat zijn auto's. Daar tasten we--met uitzondering van de minst bemiddelden--graag voor in de buidel. Een typisch Nederlands trekje, want wij geven in ons landje een steeds kleiner deel van ons besteedbaar inkomen aan levensmiddelen uit. Op dit moment is het percentage nog maar 12,6, en dat is inclusief alcoholische dranken en rookwaar. En dat terwijl het gemiddelde in de Europese Unie op 19,4 ligt.

Matige spullen in huis halen is, dat geef ik graag toe, soms ongetwijfeld een kwestie van niet anders kunnen. Maar in de meeste gevallen is het niets anders dan een kwestie van keuzes maken. Wat dat betreft krijgt misschien een volk ook wel de grootgrutters die het verdient.

4 Comments:

  • At 21 juli 2010 om 10:20, Anonymous Anoniem said…

    Sinds jaren koop ik groente, fruit en vlees bij een biologische boedrijwinkel. Beter spul, inderdaad wel duurder dan de meuk uit de supermarkt. Dan maar wat minder vlees.
    Trouwens, wat kosten aardbeien en peultjes in december? En al dat kant-en-klaar voer waar de schappen mee vol liggen? Daar is blijkbaar wel vraag naar. Dat kan men zich blijkbaar wel permiteren.
    Kijk eens eind van de middag op een gemiddeld station, wat daar wordt uitgegeven aan frites en andere fast food tussendoortjes.
    Ieder moet natuurlijk zelf weten waar ie z'n zuurverdiende centjes aan uitgeeft. Maar beweer dan niet dat mensen zich geen kwaliteit kunnen veroorloven vanwege de prijs.
    Het zal wel weer elitair zijn. Linkse kerk en zo.
    Marron

     
  • At 21 juli 2010 om 23:31, Anonymous Yvon said…

    Tja GJ, je schrijft het al en zelfs ik hoorde van een paar kanten dat je naar de snobkant neigt - van idd mensen die het niet breed kunnen laten hangen en mij voor gek verklaren omdat.. Je hebt gelijk als je het dan op keuzes maken gooit, maar moet zeggen dat ik bij ah niet klaag over het aanbod fruit: platte perziken, passiefruit, het ligt er allemaal. Of neem een C1000 met Hollandse kersen waarvoor de groenteboer ruim 2x zoveel vraagt.

     
  • At 22 juli 2010 om 08:59, Anonymous Ilona said…

    Nou, Yvon, ik heb die platte perziken geproefd, maar er zat ongeveer net zoveel smaak aan als aangelende VitaminWater(c).. Niet evel soeps. Passievruchten van de AH zijn voortdurend veel te ver heen. Helaas!

    Ik vind het argument van GJ dan ook volstrekt valide: niks mis mee als mensen graag zure aardbeien en taaie bonen als kiloknaller voor bijna niks in hun karretje gooien, maar ik vind het wel heel frustrerend dat ik zelf liever helemaal niet op vakantie ga dan dat ik bespaar op groenten en fruit, maar dat mij die optie simpelweg wordt ontnomen omdat ik in een zeer, zeer wijde omgeving gewoon niks écht lekkers kan kopen.

     
  • At 14 juni 2011 om 13:52, Blogger Lex said…

    Eetschrijver, je hebt helemaal gelijk. Als het om groente en fruit gaat heb je de keuze uit één (1). Dat wil zeggen één soort spruitje, wortel, paprika, maar met een beetje geluk(!) in wel twee maten. Uiteraard in alle gevallen het ras met de minste smaak en zeker geen hint van bitter, want dan zijn er mensen die het niet lusten.

    De afwezigheid van smaak heeft voor de grootgrutter als voordeel dat hij kan aanbieden dat probleem op te lossen via glij- en smeermiddelen à lá Chicken Tonite (veel marge en lekker lang houdbaar).

    De billen hebben het beter dan de papillen. Zomaar 15 soorten wc-papier in een gemiddelde supermarkt. In verschillende diktes, zachtheidsgraden, veegvermogens en veelal leuk voorbedrukt (klinkt net zo vies als ik het bedoel). Overigens smaken ze allemaal ongeveer hetzelfde.

    Raar dat we daar dan wel geld voor over hebben. Raar ook dat dat mag en je nooit iemand hoort zeggen dat dat elitair is.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home