Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

21 juni 2010

Wateendons

"Het komt eraan, echt". Vertwijfeld keek ik elke dag op de deurmat, maar wéér geen Handboek voor de Vinexjager. Gevolg is dat Sjoerd Mulder en Meneer Wateetons inmiddels cultsterren zijn op een klein dozijn media en dat er vermoedelijk nog maar hooguit anderhalf miljoen Nederlanders zijn die het boek nog niet gelezen hebben, of minstens de plaatjes gekeken. En daarvan stemmen de meesten op de PVV. Heeft het dan nog wel zin, zo'n recensie hier? Ziezo, een inkijkje in de vertwijfeling die een eetschrijver van tijd tot tijd bekruipt. U bent hier vandaag in elk geval alweer niet voor niets gekomen.

Ik heb het boek trouwens ook niet voor niets gelezen (en de plaatjes gekeken). Ik heb me namelijk buitengewoon geamuseerd door de humor waarmee beide heren hun boodschap en kennis de wereld in slingeren. En dan bedoel ik humor van de beste soort, die je dikwijls herkent doordat hij aan de benepen goegemeente geheel en al voorbij gaat. Al leek Meneer Wateetons zowaar teleurgesteld dat doodsbedreigingen tot nu toe geheel en al zijn uitgebleven, de commentaren op diverse sites liegen er niet om.

Het illustreert allemaal des te pijnlijker datgene wat naar mijn overtuiging één van de belangrijkste boodschappen van dit boek is: het symmetrisch vormgegeven lapje vlees dat dagelijks op het bord van de modale vinexwijkbewoner ligt, is een deel van wat ooit een--niet zelden lief en aaibaar--dier was. Uit de inleiding van het hoofdstuk "Vissen vangen": "Het is goedkoper om tilapiafilet uit Afrika te importeren dan om een smakelijke inheemse vis graatje voor graatje te fileren. Daarbij wil de klant uiteraard niet merken dat zijn eiwtilapje ooit een dier is geweest, met schubben en een staart en graatjes". Ook tijdens het radioprogramma Spijkers met Koppen werd uit de reacties van het publiek wel duidelijk dat je volgens de heersende mores een eend alleen behoort op te eten als hij, gereduceerd tot amorfe delen, in een kunststof bakje uit de super is betrokken. Eenden die in hun oorspronkelijke vorm in Neerlands wateren drijven, behoor je samen met je dochtertje van brood te voorzien.

Ik werd een paar weken geleden toevallig rondgeleid op een familieboerderij in Vermont (VS). De kinderen van de boer en de boerin gingen mee. Ze gingen vriendschappelijk met alle dieren om en knuffelden met de konijntjes. Na afloop van de rondleiding werd ik aan tafel genood. Op het menu stond een salade van één van de flapoortjes. De kinderen aten ook mee en lieten zich het lieve dier goed smaken. Je vraagt je af hoe lang het nog duurt voor zulke boeren, met hun dier- en mensvriendelijke werkwijze, de kans lopen te worden gearresteerd op verdenking van kindermishandeling. Aan de andere kant vindt NRClux dit boek een typisch kinderboek voor de jeugd van 12 jaar en ouder. Ik bedoel maar: er is nog hoop.

Haal je er, behalve veel vrolijke momenten en een niet mis te verstane moraal, ook nog wat nuttigs uit? Nou en of: het Handboek voor de Vinex-jager laat van alles zien dat de homo urbis vinegensis vergeten is, zich geheel onbewust van het feit dat hij binnen de kortste keren door het stijgen der zeespiegel of één van de vele andere klaarliggende doemscenario's weer op zichzelf aangewezen kan zijn. Niet alleen hoe een dier voedsel wordt, maar ook hoe melk kaas, hoe suikers bier, wijn of sterke drank, en hoe verse producten eeuwig houdbare voorraad worden. Eén en ander wordt geïllustreerd met fraaie door Tijs Koelemeijer vervaardigde bouwtekeningen van zulke uiteenlopende zaken als een rivierkreeftjesval, een destilleerinstallatie en een rookoven, allemaal in elkaar te zetten uit eigentijds afval en goedkope spullen van de bouwmarkt. Voor wie één en ander zelf wil uitproberen (en wie wil dat nu niet?) wordt met pictogrammen duidelijk aangegeven welke exercities kunnen leiden tot aanvaringen met de autoriteiten, het einde van de relatie of het eigen overlijden--of alledrie.

Na al deze wervende woorden zal niemand het mij euvel duiden dat ik even mijn eigen vijf minuten van glorie aan bod laat komen. Zo was ik het, en niemand anders, die ervoor zorgde dat Sjoerd Mulder binnen 48 uur alweer stopte met twitteren omdat hij vreesde dat mijn breedsprakigheid hem zou beroven van de tijd om een nieuw boek te schrijven. Ook was ik het, en niemand anders, die Meneer Wateetons nog niet eens zo heel lang geleden zijn eerste eetschrijfopdracht bezorgde hetgeen hem ongetwijfeld heeft bevestigd in het idee dat met een boek van zijn hand mogelijk wel iets te verdienen zou zijn. En tot slot ben ik het, hoewel ik deze kwaliteit dan weer deel met talloze anderen, die ervoor zorgt dat u dit boek binnen enkele muisklikken in uw bezit kunt krijgen: namelijk met de link naar bol.com die u ook in de kolom rechts aantreft. U hebt gelijk: zo verdien ik er ook nog wat aan. Of had u het idee dat ik nooit aanmoediging nodig heb?

Bestellen bij bol.com (Eetschrijven ontvangt een kleine commissie):


Handboek voor de Vinex-Jager
Meneer Wateetons en Sjoerd Mulder, illustraties van Tijs Koelemeijer
Uitgeverij Prometheus
ISBN: 9789044614268

Paperback 160 p.
Adviesprijs € 16.95

Labels:

4 Comments:

  • At 21 juni 2010 om 14:09, Blogger PaulO said…

    Je gaat je toch afvragen welk een tragedie er achter schuilt als het daar bij Bol al 2e hands te koop staat. Sterfgevalletje? Scheiding?

     
  • At 21 juni 2010 om 14:25, Anonymous Amapola said…

    Niet in goede aarde gevallen vaderdagcadeau.

    (Trouwens, het is dat u het schrijft, Eetschrijver, maar anders had ik mij toch behoorlijk gedemoniseerd gevoeld. Op een doordeweekse maandagmiddag zomaar eventjes weggezet te worden als ignorante wildersstemmer... Het is wel wat.)

     
  • At 21 juni 2010 om 19:34, Anonymous Meneer Wateetons said…

    Mooi stuk hoor. De heren Vinex-jager, die zo verschrikkelijk veel aan de eetschrijver te danken hebben, zijn verguld

     
  • At 21 juni 2010 om 19:43, Anonymous Norbert Mergen said…

    Hmmm, nu moet ik het boek toch maar eens gaan kopen. Hoewel vader geen vaderdag en bovendien reken ik mij in het geheel niet tot de doelgroep. Ik slacht spinazie, sla, peultjes, tuinbonen, varkens, kippen e.d., maak worsten en mislukte hammen. Ken de orakels van Meneer Wateetons voldoende om de humor er van in te zien. Nu dus ook een boodschap. (Oké, ik plaag nu.)

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home