Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

25 juni 2010

Tegen het appelmoessyndroom

Hoewel mijn moeder voor geen meter kon koken, heeft ze één ding goed gedaan. Vanaf dag één gold de regel: je hoeft niet op te eten wat je krijgt voorgezet, maar je krijgt niks anders. Laf camouflagegedrag met bergen appelmoes--wat een goor gebruik is dat toch, verbijsterend dat er zoveel kinderen zijn die dat lekker vinden--kwam er al zeker niet aan te pas. Het gevolg is dat ik nu eigenlijk alles lust. Al wees niets er indertijd op dat ik ooit eetschrijver zou worden, het komt me prima van pas.

Toch denk ik dat ik nóg blijer zou zijn geweest met een moeder als Annemieke, die u als trouw bezoeker van Eetschrijven natuurlijk al kent van haar buitengewoon lezenswaardige blog RozeMarijn. Ik leerde haar vandaag ineens van een andere kant kennen, toen ik hoorde dat zij tevens, sinds zij een goed jaar geleden moeder is geworden, een blog bijhoudt over baby- en dreumeseten.

Dat zou op zich nog niet zo interessant zijn als het menu van junior bestond uit de stereotiepe fruitpapjes met geprakte Liga en diverse smaken Olvarit, met de inventarisatie waarvan converserende moeders wel uren lijken te kunnen vullen--een probaat slaapmiddel voor wie nachtdienst heeft en in de nabijheid van een kinderspeelplaats woont. Hoe dan ook: op het blog Baby & dreumes eetfestijn niets van dat alles.

In plaats daarvan krijgt dreumes T. op dit moment zaken voorgezet als salade met verse abrikoosjes en geitenkaas, gestoofde wortel met amandel, appel, rozijnen en couscous, champignonpannenkoekjes met avocado (foto), penne met linzen-tomatensaus en venkelsoep met aardappelpureebolletjes. Kijk, daar word ik nu vrolijk van, en T. zo te zien ook. Je ziet het in Frankrijk vaker, dat heel jonge kinderen gewoon meegaan naar een restaurant waar ze nog nooit van zo'n kleffig kindermenu gehoord hebben, maar in Nederland lijkt toch de gebruikelijke gang van zaken dat moeder meteen naar de pot appelmoes grijpt wanneer zoon- of dochterlief ook maar een fractie van een seconde aarzeling vertoont.

Ongetwijfeld is het ventje een bijzondere baby, want dat vindt elke moeder van haar eigen kind. Maar vast niet zo bijzonder dat hij als enige kan genieten van fantasievolle maaltijden zoals zijn food-minded mama die voor hem klaarmaakt. Nee, zo'n jongen scheep je straks niet af met Chicken Tonight of Danoontje Powerrr. Die wil écht eten en heeft geen smaaklessen van Pierre Wind meer nodig. Daar moeten we heen.

Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de publicatie van het boek. Dat wordt een tophit.

8 Comments:

  • At 25 juni 2010 om 20:43, Anonymous Silvia said…

    Ik heb het met mijn dochter ook ongeveer zo gedaan. Ze is nu bijna 8, lust zo ongeveer alles, eet in elk restaurant heerlijk mee met de "grote mensen". Ze lust echter geen..... appelmoes......

     
  • At 27 juni 2010 om 02:03, Anonymous Amy B. said…

    Good news! Foodista is inviting you to attend this year's International Food Blogger Conference in Seattle on August 27-29! There also are sponsorships offered that you can take advantage of! For more information, check this page out.

    Hope to see you there! Keep on blogging. :-)

     
  • At 27 juni 2010 om 02:03, Anonymous Amy B. said…

    Good news! Foodista is inviting you to attend this year's International Food Blogger Conference in Seattle on August 27-29! There also are sponsorships offered that you can take advantage of! For more information, check this page out.

    Hope to see you there! Keep on blogging. :-)

     
  • At 28 juni 2010 om 10:13, Blogger Emru said…

    ook mijn kinderen moesten alles eten en deden dat ook, maar weet je wat erg is als ze dan trouwen met vrouwen die A niet kunnen koken, B alles bij de Aldi halen, C geen fantasie hebben, D zo kniertig als de p**t zijn en er dus geen fatsoenlijke hap op tafel komt, het is dat mijn zonen die taak overgenomen hebben en er dus nu af en toe nog iets redelijks op tafel komt, maar als er gezegd wordt dat je kleinkind geen gekookt ei lust en hij bij ons zit te smullen van een eitje dan gaan mijn haren staan en je kan er niks aan doen, snik.
    Bjula51

     
  • At 28 juni 2010 om 13:21, Anonymous MMaas said…

    Mijn zoon van drie heeft ook nog nooit geappelmoest, en we dwingen niks, maar geven ook niks anders. Werk best.

    Tuurlijk, sommige dingen (met een raar kleurtje ofzo) wil hij niet eten, maar verder lust hij de gekste dingen. Over Frankrijk gesproken: Toen hij vorig jaar op een terras in een leuk dorpje in Bretagne een hele pan mosselen soldaat maakte (en de lege schelpen lekker in een schaal kletterde) keek de halve bevolking vertederd toe. Zoiets kunnen Fransen erg op prijs stellen.

    Een moestuin werkt ook erg goed. Hij plukt zijn eigen peultjes, en snoept er ondertussen van. Gewoon rauw.

    Hij eet alleen geen sla. Geen flauw idee waarom. Heeft vast iets met konijnen te maken...

     
  • At 28 juni 2010 om 18:09, Blogger hannie said…

    @Emru Je had het ook zo kunnen zeggen: Mijn kinderen moesten ook altijd alles eten en hebben zo een goede smaak ontwikkeld. Dat komt goed van pas omdat zij allebei getrouwd zijn met een vrouw die wat minder kijk op koken heeft. Nu profiteren de gezinnen van wat mijn kinderen thuis geleerd hebben en komt er daar geregeld een heerlijke fantasievolle maaltijd op tafel.
    Ook waar en minder kans op heftige conflicten ...

     
  • At 30 juni 2010 om 18:03, Anonymous Anoniem said…

    Dank voor de leuke tip. Ik ben zelf ook net begonnen met koken voor mijn dochter en schrijf daarover op mijn blog. Geen kant en klare potjes, gewoon lekker zelf koken. Het doel: een kind dat alles lust. Lukt tot nu toe prima!
    Met appelmoes is trouwens niks mis hoor :-)

     
  • At 3 juli 2010 om 00:19, Anonymous paulusfranciscus said…

    Ik wil het toch graag wel even opnemen voor de appelmoes, die hier een beetje het kind van de rekening dreigt te worden.

    Wat is er nou lekkerder dan verse zelfgemaakte appelmoes van die knoeperts van goudreinetten? De eerste van de herfst, lekker een kilootje of tien ingesudderd tot de meest romige, sappige, zachtzoetzure appelmoes....

    Ik snap wat er bedoeld wordt, maar íemand moet het even opnemen voor de echte eerlijke hollandsche appelmoes!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home