Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

28 april 2010

Waarheen voor het eten?

Eén van de dingen waar ik het meest nieuwsgierig naar was toen ik van Vancouver naar Québec reisde, was hoe het daar gesteld zou zijn met de voedselvoorziening. Niet dat ik iets van tekorten verwachtte, maar British Columbia had mij aangenaam verrast door de vele kanalen die voor de consument openstonden voor het betrekken van levensmiddelen. Waar je een hoofdrol zou verwachten voor de super, waren overal overdekte markten te vinden waar kleine middenstanders interessante artikelen van uitstekende kwaliteit aanboden.

Ik had half en half verwacht dat dat in Québec zelfs nog beter zou zijn. Tenslotte is Engelstalig Canada voor een groot deel gemodelleerd op de VS, terwijl Québec opvallend vasthoudt aan zijn Franse roots. En in Frankrijk, zo weten wij, is verse waar nog prominent aanwezig.

Het viel behoorlijk tegen. Markten of speciaalzaken heb ik hier nog vrijwel niet gezien. Wel zijn er, naast vrij alomtegenwoordige supers (heel andere dan in British Columbia met een aanbod dat bepaald een stuk minder aantrekkelijk is dan in Vancouver--zo is de karnemelk waar ik in Vancouver nog zo hoog over opgaf hier zo mogelijk nog minder drinkbaar dan het fabrieksspul in de Nederlandse super en valt ook het aanbod aan verse groenten me nogal tegen) vind je hier vooral de épicerie, die in Québec kennelijk geen specialist is met een aantrekkelijk aanbod, maar eerder een flauw aftreksel van de super, een noodoplossing voor wie echt een keertje niet anders kan. Er zit er in de vieille ville van Québec waar ik momenteel verblijf--en waar geen super te vinden is--één waar ik bij mijn enige bezoek drie soorten nogal zielige groente en vier soorten vers fruit ontdekte, terwijl in de koeling drie pakken melk en een paar pakjes fabrieksboter waren uitgestald. Rusland anno begin jaren '80 was er niets bij.

Een uitzondering is Epicerie J.A. Moisan aan de rue St Jean (foto), gelukkig slechts een kleine kilometer lopen vanuit mijn appartementje. Maar die bestaat dan ook al sinds 1870 en is behalve een instituut zelfs een toeristische attractie: het is namelijk de oudste kruidenierswinkel op dit continent. De prijzen zijn er helaas ook naar. Maar goede spullen, dat wel.

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home