Prioriteiten

Toen ik van de week bij zat te lezen over Québec, het gebied waar ik momenteel rondreis, moest ik wel even lachen. Ik vertaal even uit het Frans: "het zuidelijke gebied, in de vallei van de rivier St Laurent, is een vruchtbaar agrarisch gebied. Hier worden zuivel, fruit, groenten, foie gras, ahornsiroop, vis en vee geproduceerd".

U ziet het vast ook: kennelijk vindt men foie gras het op drie na belangrijkste agrarische product. Soms zijn het net Fransen, die Québécois. Ik moest er vanavond aan denken toen ik op het menu in de brasserie van Mario Tremblay, een voormalig ijshockeyer die de bijnaam heeft "de bionische bosbes", gebakken foie gras zag staan. Ik heb dit foute gerecht dadelijk besteld.

Conclusie: ofwel is genoemde bosbes een uitzondering, ofwel weet men hier prima hoe je met foie gras omgaat. De uienconfituur was trouwens ook erg lekker: hij was met een forse snuif cayenne op smaak gebracht, iets wat ik thuis ook eens ga doen. Daarna at ik kalfslever, die precies mooi rosé gebakken was. Allemaal dingen die je elders in Canada niet eet. De keuken hier in Québec wijkt echt flink af van die elders in het land, en de eetgewoonten ook. Zo wordt alles in een redelijk normaal tempo aan tafel gebracht, in plaats van fast and furious. Een verademing.

Als dessert at ik bij Mario Tremblay bosbessentaart. Ja, natuurlijk was die vreselijk lekker.

(nee, ik ben DNA in Montréal niet vergeten--maar daarvoor wilde ik voor de verandering eens veel foto's uploaden en dat is met deze trage verbindinge niet te doen. Het komt, het komt!)