Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

19 april 2010

Het gat van de duivel

Een dag kan soms heel veel verschil maken. Gisteren waren mijn geliefde G. en ik uit nieuwsgierigheid eens gaan kijken in het vrij uitgestorven station de ski van Mont Tremblant in Québec. Het was ons beschreven als een soort Disneyland, maar dat was het niet. Het was erger: een Legodorp. We waren nog steeds nieuwsgierig en streken neer in een Legorestaurant. Daar kregen we Lego-eten. Alleen de rekening was echt.

Vandaag belandden we in wat op papier een godvergeten gat leek, met de naam Shawinigan, een tussenlanding omdat anders de rit naar het Lac St Jean te lang werd. Het hotel dat we hadden besproken blijkt echter meer dan gerieflijk en een knus centrumpje gaf ons zowaar een goed dozijn eetopties. We stapten binnen in een tent die Le Trou du Diable heette (wat dat betreft klopte dat godvergeten gat dus wel) en dat gekoppeld bleek te zijn aan een microbrewery: zo'n plek waar in kleine hoeveelheden originele eigen bieren worden gebrouwen. Je ziet dat hier wel vaker.

We aten er simpel. Een (gedeeld) voorgerecht van gerookte worst met wat zuurkool door het worstvlees en in een puree van bloemkool. Een hamburger en een bavette, dat lekkere stuk uit het middenrif van het rund dat slagers in Nederland in van alles verwerken omdat wij dat om de één of andere reden niet blieven. Allebei waren perfect klaargemaakt zonder dat er ook maar iets uit een pakje of bakje kwam, en het smaakte hemels. Ons dessert was een fondant van chocolade met bruin bier waarvan we meteen aanvechting hadden er nog maar deux te laten brengen. Erbij wat van de plaatselijke brouwsels, die ook al verschrikkelijk lekker waren. Koffie na. Dit allemaal voor een prijs fors lager dan die van twee slechts marginaal eetbare Lego-hoofdgerechten in het Legodorp.

Wat ik maar bedoel: beoordeel een gat nooit naar zijn uitstraling op een landkaart. Je kunt echt nog wel ontzettend verrast worden. Dit eethuis met zijn geweldige keuken en fantastische biertjes zou in een grote stad avond na avond afgeladen vol zitten. Hier in dit onbetekenende oord hadden ze ook al klandizie genoeg.

Morgen, mits internetverbinding, over DNA in Montréal. Maar soms ben je, meteen na een maaltijd, gewoon te enthousiast om te kunnen zwijgen. En is het niet gewoon een kwestie van eerlijkheid dat als ik verrast word, u dat ook wordt?

1 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home