Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

09 april 2010

Een belofte aan Robert Jan


Québec. Het begon niet bepaald florissant, gisteren. Hoewel ik op Vancouver International vier stuks bagage had ingecheckt, rolden er op Aéroport International Jean Lesage maar drie van de band. Het vierde bleek bij navraag in Montréal te zijn. Ze gingen hun best doen. Huurauto eerst maar opgehaald. Die bleek over de periode van zeven weken dat ik hem had besteld dik een duizendje duurder uit te vallen dan ik gedacht had, omdat die even vermaledijde als noodzakelijke CDW nog niet in de prijs bleek te zijn opgenomen. Aangekomen bij mijn appartement in de oude stad bleek er tot mijn verbazing op slechts 50 meter een parkeerplaats te zijn. Toen ik 20 minuten later bij het voertuig terugkwam om mijn bagage uit te laden, zat er een parkeerbon onder de ruitenwisser. In mijn appartement kon ik vervolgens proberen wat ik wilde, ik had geen internet. 's Middags bleek de super die we hadden uitgezocht om even wat basisvoorraad in te slaan uitsluitend twijfelachtige meuk te verkopen--en we waren na een nacht vliegen te moe om nog naar een andere te gaan zoeken. En het plensde ook nog de hele dag.

Vandaag zag de dag er alvast een stuk beter uit. De zon scheen, mijn tas was boven water, ik was uitgeslapen en van de meuk bleek nog best een aardig ontbijt te maken. Nog meer boodschappen gedaan bij een ditmaal uitstekende supermarkt en vervolgens gezellig de huurwagen weer ingeleverd, want daar heb je hier in de vieille ville van Québec meer last van gemak van--die huur ik wel weer als ik volgende week naar Montréal en zijn achterland vertrek. Van de besparingen zijn we eens lekker gaan eten, want ik heb hier echt wel drie dozijn prima restaurantjes op loopafstand van mijn appartementje. Maar eerst de helpdesk bellen, die mijn verbinding (weliswaar retetraag) binnen tien minuten aan de praat had.

Zo kon ik onder meer vernemen dat ik in mijn hoedanigheid van twitteraar @eetschrijver mijn collega-eetblogger Robert Jan van het vrij onregelmatige maar wel onderhoudende Bikkesement zou hebben "ontvolgd" en geblokkeerd. Hij leek er erg verdrietig over, terwijl er allemaal niets van aan was--ik was nota bene bijna 48 uur niet online geweest. Enfin, eerst maar eens eten.

Op nog geen tien minuten lopen is Aux Anciens Canadiens, een absoluut instituut hier. Ze hadden er op de kaart Tourteau du Lac St Jean staan, een typisch québecois feestgerecht in de vorm van een uitbundig met wild en ander lekkers gevulde pastei waarvan diezelfde Robert-Jan mij op het hart gedrukt had het toch vooral te bestellen als ik het ergens zag. Ik kende het wel van naam, maar had het nog nooit geproefd. Het was inderdaad ontzettend lekker. Bovendien werd het lekkers opgediend door niemand minder dan Femke Halsema, die voor de gelegenheid Frans sprak en een bordje op haar boezem had waarop stond dat zij Marilène heette.

Al bij al werd Québec daarmee in één dag toch plotseling weer een erg leuke stad, mede dank zij de tip van Robert Jan. Hij heeft ongetwijfeld van de helpdesk van Twitter al vernomen dat het allemaal een vergissing was. En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig.

2 Comments:

  • At 9 april 2010 om 10:03, Blogger Niels said…

    Ik ben ook ooit in Québec geweest. Je moet echt poutine gaan eten! Friet met een soort mozzarella en vleesjus.
    Of zoals Wikipedia zegt:
    "Poutine is een gerecht bestaande uit friet bedekt met onrijpe kaas, gedrenkt in jus en eventueel nog extra ingrediënten.Het is een typisch Canadees gerecht en het geniet vooral grote populariteit in Québec waar het wordt gezien als het nationale gerecht."

     
  • At 19 april 2010 om 14:19, Anonymous Yvon said…

    Jemig wat een pechbegin. Eerlijk gezegd word ik van dat bord ook niet vrolijk. Goh, dat twitteren zo gevoelig kan liggen ;-)

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home