Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

01 april 2010

160? 150? 100? 50? Of zelfs maar 30?

Even weer een wat serieuzere noot, dat moet kunnen op deze grappendag. Als 't even tegen zit, hebt u vandaag al genoeg lolligheid te verduren.

Van de week sloeg ik weer even aan het nadenken toen ik iets las over de wenselijkheid van een 150-kilometerdieet. U kent het principe vermoedelijk wel: de bedoeling is dat je uitsluitend (of in elk geval overwegend of bij voorkeur) producten eet die minder dan 150 km hebben gereisd voor ze op je bord belanden. Het is hier in British Columbia waar ik aan mijn boek werk een heel populair begrip.

Zoiets heeft niet alleen voordelen voor de duurzaamheid die er het voornaamste doel van is (het verminderen van uitstoot door het vervoer van levensmiddelen), maar ook voor de diversiteit. In plaats van dat overal in de supermarkten met dezelfde naam precies dezelfde nondescripte groenten en fruit liggen, is er al naar gelang van de lokatie de nodige variëiteit. Meteen een stimulans voor lokale boeren en telers om ook zelf wat meer op diversiteit te gaan spelen in plaats van allemaal naar het pijpen van dezelfde veiling te dansen.

Ik dacht er eens over na, en dan vooral over die 150 km. Waar dat vandaan komt, weet ik natuurlijk wel. Het is een decimalisering en afronding van het 100 mile diet, een fenomeen dat uit de VS is overgewaaid.

Helaas is de afstand mee over komen waaien. Honderd mijl, dat is in de VS zo ongeveer om de hoek. Bij ons is 150 kilometer voor wie op de goede plek zit nog altijd het hele land, en kom, omdat je niet mag discrimineren moet wat voor iemand uit Utrecht goed is ook voor een inwoner van Goes, Groningen of Geulle kunnen. Dat vinden de veilingen natuurlijk fantastisch. Met een groene muts op nog altijd een centraal geleide distributiedictatuur. Nee, 150 km is voor Nederland te veel. En, als u het mij vraagt, 100 km eigenlijk ook nog steeds.

Ik zou zeggen: laten we eens beginnen met 50 de norm te maken. Kijk wat er binnen een straal van 50 km van uw woning geproduceerd wordt. Dat biedt gegarandeerd een veel ruimere keuze dan u denkt, en ik durf er iets onder te verwedden dat u meteen ook kennismaakt met een kwaliteit die u niet meer gewend was van de centraal gedicteerde wereld waarin veilingen en supermarkten handjeklap spelen en de boeren koeioneren. Vindt zoiets ingang, dan ontstaat er vanzelf binnen zo'n straal weer meer diversiteit--en dan kan die straal ook weer verminderd worden. Dan gaan we naar 30 km.

Ik zou het graag zien gebeuren. Voor het milieu, ja, als niet te versmaden neveneffect. Maar vooral uit puur egoïsme, om de smaak en kwaliteit van hetgeen er op je tafel komt als lokaal telen weer rendabel wordt. Ik kan het weten. Ik geniet er op dit moment dagelijks van.

1 Comments:

  • At 1 april 2010 om 19:12, Anonymous ellen said…

    Klopt helemaal! We hebben gisteren genoten van verse asperges. Gekocht op 2,7 km afstand van ons huis. Uit , met restwarmte, verwarmde bedden. Nog even en dan zijn ze er ook weer gewoon van de "koude grond". Zo dichtbij en toch zo lekker. Zijn er in Canada ook asperges?
    En hoe gaat het met je boek? Als ik de blogs zo lees lijkt het of jullie alleen maar vakantie houden, maar ik vermoed zo, dat er tussen de Canadese maaltijden door toch flink gewerkt wordt. Wij wachten allen met spanning af.

     

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home