Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

22 maart 2010

Xocolatl

Degenen onder u die mij volgen op Twitter weten al dat ik eergisteren het plan had opgevat eens lekker ouderwets een high tea te gaan gebruiken in een etablissement dat mij al vóór mijn vertrek was aangeraden, dat luistert naar de charmante en ook veelzeggende naam Schokolade, en dat gedreven wordt door een Zwitserse immigrant en zijn Singaporese echtgenote. Wat ons via de website in het vooruitzicht was gesteld, zag er alvast fantastisch uit.

Helaas: het feest ging niet door. Wat via de website niet echt duidelijk wordt gemeld is dat de high tea alleen op reservering kan worden gebruikt. We begrepen, éénmaal ter plaatse, ook meteen waarom: het zaaltje is piepklein en biedt hooguit ruimte aan tien personen. Toen wij arriveerden, was de chefkok er nog niet eens, omdat de enige reserveringen pas voor laat in de namiddag waren.

Natuurlijk waren we teleurgesteld en we suggereerden vriendelijk dat de website misschien wat duidelijker zou kunnen zijn. Prompt werden we uitgenodigd plaats te nemen. Het zou allemaal op geen stukken na zo bijzonder worden als the real McCoy, maar voor een symbolisch bedrag zou men ons wel iets lekkers voorzetten. Dat werd het bovenstaande. Ik verzeker u: daar eet je je met twee personen rond theetijd kogelrond aan. Intussen bleef het verontschuldigingen regenen om de vermeende schamelte van het gebodene, zoveel dat het bijna gênant werd.

Een bijzondere vermelding verdient de chocolademelk. Die wordt daar volgens oud Azteeks recept gemaakt, dus gekruid met anchopepers. Weliswaar wordt de drank (waarvan de naam in het Azteeks werd gespeld zoals in bovenstaande titel) vervolgens wel heel licht gezoet, iets dat in feite door de Spaanse invaller is geïntroduceerd, maar het is toch een verbijsterende ervaring. Dat is pas "hete chocolade"! Mocht u toevallig anchopepers hebben, bijvoorbeeld omdat u de bofkont bent die ze van RozeMarijn toegestuurd heeft gekregen: probeer het!

De bonbons die u op de foto ziet verdienen eveneens een speciale vermelding. Een fantastische couverture en bijna zonder suiker gemaakt. Suiker, zo vertrouwde de gastvrouw ons toe, is een goedkoop en betrekkelijk minderwaardig ingrediënt waar men liefst zo min mogelijk van hoort te gebruiken. Er volgde uiteraard een buitengewoon prettig gesprek, waarin wij oeverloos boomden over de verkrijgbaarheid van goede spullen en over ons voedingspatroon dat door toedoen van gewetenloze marketeers de nek wordt omgedraaid.

Nu ben ik alleen benieuwd wat we feitelijk hadden moeten krijgen. Voor komend weekend dus maar even reserveren, dunkt me.

4 Comments:

  • At 22 maart 2010 om 08:42, Anonymous Norbert said…

    Ik houd me aanbevolen voor het oorspronkelijke Azteekse recept. Dat heb ik niet kunnen vinden, alleen afleidingen. De chocolade die wij kennen werd voor het eerst in Spanje gemaakt. In 1534, in het Monasterio de Piedra. Dat nu een museum is. Allerlei èchte faire en eko chocolade (en rauwe chocolade) vind je bij www.chocoweb.nl (een beetje reclame mag toch wel?)

     
  • At 23 maart 2010 om 09:33, Anonymous Ilona said…

    Sowieso, chocolademelk van gesmolten, donkere chocolade, pepers en geen suiker - altijd heel lekker!

    Wat wij hier in Nederland onder warme chocolademelk verstaan, dat blief ik niet.

     
  • At 24 maart 2010 om 08:58, Blogger Ineke said…

    Ligt er nou ook komkommer op het bord?

     
  • At 24 maart 2010 om 21:13, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Nee hoor, Ineke. Dat is kiwi. :-)

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home