Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

23 maart 2010

Gørgønzølå

In Nederland probeerde ik ooit eens een klacht in te dienen tegen AH wegens overtreding van de Europese regelgeving op productetikettering. Die regels schrijven voor dat de herkomst op het etiket van een product moet worden vermeld als (...) de naam van het product een verkeerd beeld zou kunnen geven van die herkomst. Dat leek mij met "Australian Homemade" bonbons gemaakt in Nederland wel degelijk het geval. Maar ik kreeg van de VWA nul op het rekest. De voedselveiligheid was namelijk niet in het geding. Als het nu om kaas of wijn was gegaan, was het een andere zaak geweest. Alsof dan de voedselveiligheid ineens wél in het geding was.

Ik moest er een tijdje terug weer aan denken toen ik aan het grasduinen was in het kaasvak van de super hier in North Vancouver. Daar lag me toch verdraaid zó maar Deense kaas geëtiketteerd als gorgonzola. Niet dat er met Blue Castello (want dat wordt ongetwijfeld bedoeld met "Costello") veel mis is, ik vind het prima kaas, maar gorgonzola is toch nog wel even wat anders. Bij nadere beschouwing lag er trouwens ook "Parmesan" waar in piepkleine lettertjes "Grana Padano" onder stond en verder iets dat "Canadese Gouda" zou moeten zijn.

Het is gek. Aan de ene kant zijn ze hier met hun etikettering maniakaal. Het kleinste risico wordt vermeld (ik zag zelfs op een koffiebeker staan "Caution! Hot beverages are hot"). Aan de andere kant mag je als producent kennelijk de kluit naar hartelust belatafelen door de klant goedkoper spul te verkopen dan je op het etiket zet. Terwijl ik durf te wedden dat iemand die geïmporteerd rundvlees als "Alberta beef" durft te verkopen, nog niet jarig is. Wat dat betreft is hypocrisie gelukkig geen monopolie van de Nederlandse autoriteiten.

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home