Flapper de Flipper
Maar een land waarvan de inwoners na enig nadenken in meerderheid de poutine noemen als dé specialiteit bij uitstek (het gaat hier om frietjes met daarover een plens dikke bruine jus alsook een schep gesmolten kaas) kun je geen grote cuisine aanwrijven. De lokale specialiteiten zijn dan ook, met uitzondering van bijvoorbeeld de ahornsiroop en de tourtières (vleespasteien) uit Québec, grotendeels ofwel weinig opmerkelijk, ofwel uit de categorie rariteitenkabinet.
Uit de eerste categorie komt bijvoorbeeld de Nanaimo Bar, een stuk kruimelige koek met daarop een mierzoete laag onbestemds omhuld met eveneens zeer zoete melkchocolade. Ik heb zo'n ding geproefd (ik was tenslotte in Nanaimo) en was zonder meer underwhelmed, behalve dat ik de suiker met heel veel water heb weggespoeld. In de tweede categorie noem ik pemmican, een brij van uiteenlopende vetstoffen die door de oorspronkelijke bewoners van dit land werd bereid als bewaarbare wintervoorraad, maar die sommige Canadezen voor hun plezier blijken te eten.
Een speciale vermelding verdienen de gerechten flapper pie en flipper pie. Als je niet oplet, zou het verschil je ontgaan en toch ligt er nogal een wereld tussen de twee. De eerste (hierboven staat een stuk afgebeeld) is een gebak bestaande uit een kruimelig deeg met daarop een laag custard en een laag méringue--niet heel opwindend maar niet onsmakelijk. De tweede is een pastei waarvan de vulling bestaat uit--ik verzin dit niet--de vinnen van zeehonden, dieren die in Canada (en nergens anders ter wereld) zowaar op tafel worden gezet. Gelukkig is het geen courant gerecht op de menu's van modale restaurants. De kans is dus klein dat je het per ongeluk bestelt.


0 Comments:
Een reactie plaatsen
Links to this post:
Een link maken
<< Home