Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

15 februari 2010

Oudejaarsavond



Richmond ligt aan de zuidkant van de stad aan Vancouver vast. Op het oog is het geen bijzonder oord, tot je iets opvalt: vrijwel alle uithangborden zijn in het Chinees of het Koreaans, niet zelden zonder Engelse vertaling. In deze gemeente is namelijk ruim 60% van de bevolking Aziatisch. Hoewel de stereotiepe parafernalia ontbreken, ben je hier dus pas echt in een Chinatown.

Uw eetschrijver was er, op 13 februari. Hij had er namelijk zojuist de Olympische 5000 meter bijgewoond (en Sven Kramer zien winnen), waarna hij een uurtje met zéér gemengde gevoelens in het Holland Heineken Huis doorbracht om daar tot zijn verbijstering te zien hoe Hollanders die nog maar twee dagen eerder hun vaderland hadden verlaten in de rij stonden voor boerenkool met worst of hutspot met eveneens iets Unoxerigs in een puntzak, dit weggespoeld met grote hoeveelheden Hollandse pils en muzikaal omlijst door Marco Borsato. U begrijpt, lezer, dat ik het niet erg vond dit oord weer te verlaten en ook niet van plan ben er aanstonds terug te keren. Iedereen mag van mij de pret maken die hij wil, maar van die behoefte om op allerlei plekken in het buitenland onmiddellijk een Nederland in miniatuur neer te poten, snap ik eigenlijk niet zo veel.

Het is in elk geval een buitengewone ervaring om van dit Kleine Café Aan De Haven in één keer Klein-Azië binnen te stappen en langs geurige winkels en restaurants te wandelen--dan mag het nog zo hard regenen. Uiteindelijk besloten G. en ik voor onze avondmaaltijd een restaurant binnen te stappen waar aan de buitenzijde niet één woord Engels te lezen viel, terwijl binnen fel licht brandde en uitsluitend Chinezen aan tafel zaten. Bovenstaand het kaartje van het etablissement; van de serveerster vernam ik dat de naam Shun Xin luidde. Misschien lezen Robin of kattebelletje mee, want dit gaat mijn eigen zeventien woorden tellende Chinese vocabulaire ruimschoots te boven.

Echt een gigantische honger hadden we niet. We hadden, heel laat in de namiddag brullend van de trek een grote portie poutine naar binnen gewerkt (over deze specialiteit uit Québec vertel ik later nog wel eens) en we besloten het met de bestelling dus bescheiden te houden. In elk geval moest er een hotpot op tafel komen die we naar keuze met één of twee bouillons konden laten vullen, en daarna mochten we bepalen wat we daarin gingen laten garen. Daarbij kregen we nog een tweetal huisgemaakte sauzen, één van sesam en één van koriander. In feite dus een soort Chinese fondue, maar dan een écht Chinese.

De twee bouillons waren wat ons betreft heel yin en yang. De ene was een geurige groentenbouillon, de andere een bouillon van Szechuanpepers op absolute oorlogssterkte, waarvan G. met haar gevoelige maag niet eens durfde te proeven nadat ik hem had gekarakteriseerd als a meeting with Mr Scoville. We hielden het verder bescheiden met wat rundvlees, wat Chinese kool, wat daikon en wat lotuswortel, en als extravagantie een kwartet oesters van een omvang die je alleen uit dromen kent. Ik kan overigens inmiddels melden dat je echt wel een maestro met de eetstokjes moet zijn om die te pakken te krijgen, zowel vanaf hun schaaltje als uit de bouillon. Dat ben ik alvast niet: ik liet er één neerstorten en ging dus nogal bevlekt naar huis. Gelukkig regende het nog steeds.

Toen we al een flinke deuk in het gebodene hadden geslagen, kwam men ons nog een schoteltje dumplings brengen, omdat het oudejaarsavond was. Daarna kregen we nog een in partjes gesneden sinaasappel. Dat was het. Niet bepaald wat je in Nederland "bij de Chinees" eet. Daarvoor hadden we misschien wel in het Holland Heineken House moeten blijven.

Ik maakte een filmpje, dat ik pas helemaal aan het eind van wat tamelijk overbodig commentaar voorzag:

6 Comments:

  • At 15 februari 2010 om 08:58, Blogger Windiigo said…

    Wat een fantastische maaltijd! Hier weiger ik het altijd beleefd als men me naar de Chinees wil tronen, maar dit ziet er heerlijk uit! Zo wil ik ook wel Chinees eten..

     
  • At 15 februari 2010 om 09:44, Anonymous paulusfranciscus said…

    Hoe ironisch om te zien dat Google-Ads er een advertentie van Holland Heineken House boven te zetten....

    Waarom is overigens de neiging van Hollanders om hun eigen pilscafé'tje neer te zetten zo storend, en waarom vindt je het wel prachtig als de chinezen precies hetzelfde doen?

     
  • At 15 februari 2010 om 10:08, Anonymous Mevrouwgerritsen said…

    Dat ziet er goed uit Eetschrijver en wat leuk dat jullie Sven life zagen winnen. Ik zou zeggen dat jullie trip nu al zeer geslaagd is.

     
  • At 15 februari 2010 om 22:19, Anonymous Robin said…

    Nou, dat gaat ook mijn pet te boven hoor! Het is wachten op Kattebelletje. ;-)

    Ik heb niks tegen stamppot, maar stamppot in Canada? Nee! Zeker niet als er inderdaad zo'n geweldig aanbod aan Chinese restaurants is.

     
  • At 16 februari 2010 om 16:39, Blogger kattebelletje said…

    Bij deze... hier is de vertaling van het bord (in het Engels maar):

    SPECIAL HOT POT STYLES OF THE HOUSE:

    - clear, subtle and delicious marbled beef hot pot
    - original Beijing (Mongolian) style mutton hot pot
    - roast chicken hot pot
    - authentic Sichuan yuan-yang hot pot (die hadden jullie dus, in twee smaken)
    - fragrant and spicy crab (or shrimp) hot pot
    - fish hot pot with preserved vegetables

    [en onderaan als specialiteit, ook plaatje op de achtergrond]: FAMOUS FRAGRANT AND SPICY CRAB

    Jummie! Dat willen wij ook, in Nederland!

     
  • At 17 februari 2010 om 00:55, Anonymous Yvon said…

    Op dit nachtelijke tijdstip krijg ik acuut trek van je omschrijving en het filmpje, yum!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home