Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

12 januari 2010

De prijs van gratis

Van dit bericht op Zestz schrik ik. Nee, niet zozeer vanwege de titel (al vind ik het voor wie dan ook stellig af te raden te stoppen met eten en genieten) en ja, natuurlijk vind ik dat jammer maar de zeer lezenswaardige Wilbrink heeft beloofd zijn columns op een eigen blog te plaatsen. Vooral schrik ik echter van wat Wilbrink hier zegt over adverteerders en hun invloed. Hulde, driewerf hulde voor hem dat hij het zegt, maar wat erg dat het gezegd moet worden!

Wat ik natuurlijk bedoel is Wilbrinks uiteenzetting van de redenen om de stekker uit de online rubriek Eten & Genieten te trekken: "(...) Bovendien moet de site het hebben van een zeer grote kennis van vooral de onafhankelijke markt adverteerders. En niet van de heel grote, omdat deze onmiddellijk invloed op de redactionele inhoud eisen".

Hij zegt het alsof het vanzelf spreekt. Invloed eisen (!) op de redactionele inhoud. Mocht u nog in de ouderwetse gedachte leven, lezer, dat redactioneel en reclame in medialand strikt gescheiden zijn, laat die droom dan bij deze maar los. Unilever, AH en al die andere giganten wensen mee te bepalen wat u te lezen krijgt, anders kan de uitgever naar hun advertentiecenten fluiten. We zagen het al eens tijdens de onverkwikkelijke verwikkelingen rond columnist Cor Hospes bij Delicious. U dacht dat wat ik daar beschreef een uitwas was? Niet dus.

Als je uitgevers vraagt hoe dat nou zo gekomen is, geven ze als oorzaak voornamelijk aan dat u, lezer, niet meer voor uw leesvoer wenst te betalen. U wilt zo veel mogelijk gratis. Daardoor koopt u te weinig bladen en zijn die bladen in toenemende mate afhankelijk van adverteerders. En wiens brood men eet...

Dat mag zo zijn, maar daarmee is nog niet verklaard waarom die adverteerders dan kennelijk de meerwaarde niet inzien van onafhankelijke journalistiek. Als ik mezelf even als ijkpunt neem: wanneer ik u vertel dat een nieuw product van Kellogg's best te eten is, gelooft u dat ik dat ook daadwerkelijk vind. Als hetzelfde in Delicious staat--lezer, ik kan niet oordelen over u, maar ik denk dan meteen dat het reclamebudget weer even voor een periode veilig wordt gesteld.

Uit ervaring weet ik dat kritisch zijn op dit moment al iets is dat je héél graag moet willen, als journalist (en nee, heus niet alleen als eetschrijver). Dat je je daardoor meteen buitenspel zet bij een flink peloton potentiële afnemers en dat maar al te goed voelt aan je kansen op de arbeidsmarkt of je inkomen als freelancer. Moeten we straks (en dat is morgen, niet overmorgen of volgende week) tolereren dat de betaalde media louter nog gevuld zijn met--laat ik een eufemisme gebruiken--"bewaakte" journalistiek?

U denkt misschien, wat zou het: er is immers internet? Ja, dat is er. Maar goede journalistiek kost tijd en inspanning, en niemand kan leven van de wind. Als de trend wordt dat kritische deskundigen steeds meer economisch buitenspel worden gezet, dan wordt het bijhouden van een blog als dit (of dat van Wilbrink) een luxe die er niet meer af kan. Dan komt uw informatie straks steeds meer van goedbedoelende hobbyisten naar wier kennis van zaken je het raden hebt. Of natuurlijk van commerciële infoteerders met riante verdienmodellen. Gratis, dat wel.

Kortom: ik sterf misschien wel uit. Daar ben ik niet blij mee. U ook niet? Dan mag u mij zeggen wat we daaraan gaan doen.

2 Comments:

  • At 13 januari 2010 om 19:45, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Kennelijk weet niemand iets--tenminste, ik ga er maar niet van uit dat mijn uitsterven u, lezer, geheel siberisch laat.

    Ik weet wat mij te doen staat: ik zal zelf iets moeten verzinnen.

     
  • At 15 januari 2010 om 14:22, Anonymous Claudia uit GR said…

    Als je zelf iets weet te verzinnen, graag. Want ook ik weet het niet. Het meeste fruit smaakt tegenwoordig naar plastic, tijd om te koken nemen ze alleen nog op de tv, verder is het magnetron en kant en klaar voer. Elke bekende tvkok zie je in reclames, en zouden ze die producten iid nou echt lekker vinden.
    Het is alles geld wat de klok slaat. Ja je kunt wel zeggen dat jou soort op uitsterven staat. Iemand die nog echt lekker, wil en kan koken en er niet met alle geweld rijk van wil worden.
    Het laat mij niet siberisch nee, maar wat kan ik eraan doen. Misschien geen recepten van de AH site halen ofzo. vertel mij maar wat ik kan doen.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home