Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

30 september 2009

Superunie beslist: u mag geen Beemster

Maakt u zich daar nou nooit zorgen over? Dat een handvol supermarkten feitelijk beslist wat dik zestien miljoen Nederlanders eten? Want zo is het wel. Als boeren iets produceren waarvoor de super in zijn schappen geen plaats heeft, is dat eigenlijk bijna commerciële zelfmoord.

De super heeft op die manier veel macht. En waar veel macht heerst, ligt machtsmisbruik vlak om de hoek. Het handjevol superinkopers bepaalt niet alleen hoe de mainstream van het Nederlandse voedsel eruit ziet, maar ook wat die mag kosten. En dat is niet veel. Een paar maanden geleden merkte frisdrankproducent Vrumona dat. AH dicteerde een inkoopprijs, Vrumona vond die te laag. AH haalde Vrumona uit de schappen, Vrumona--toch geen kleintje, zou je zeggen--kwam met hangende pootjes terug en accepteerde alsnog AH's afbraakprijs.

Nu kan ik eerlijk gezegd best zonder Vrumona. Bij ons allemaal thuis komt prima drinkwater uit de kraan en als je geluk hebt is dat precies hetzelfde water dat door Vrumona in flesjes wordt gedaan en, voorzien van een etiket Sourcy, met milieu-onvriendelijke vrachtwagens wordt vervoerd om voor meer dan het honderdvoudige aan ons verkocht te worden. En ja, dat komt natuurlijk doordat wij dat dan ook kopen.

Maar nu is Beemster aan de beurt. Beemster is kaas van een kleine Noordhollandse coöperatie van zo'n vijfhonderd boeren. Het is enigszins een massaproduct, maar bepaald geen slecht massaproduct (als je tenminste die treurige 20+ en 30+ buiten beschouwing laat). En de coöperatie betaalt de boeren een eerlijke prijs voor hun melk, met nog een toeslag voor wie zijn vee in de weide laat grazen. Kijk, dat is een groot goed. We willen toch niet dat er straks in Nederland niemand meer boert en dat al die mooie Nederlandse producten niet alleen niet meer bij de super, maar gewoon helemaal nergens meer te krijgen zijn?

Maar de Superunie denkt daar anders over. Die heeft per onmiddellijk gedecreteerd dat Beemster "te duur" is. Nee, Beemster heeft geen prijsverhoging doorgevoerd; de kaas moet gewoon goedkoper--vermoedelijk omdat "de klant" het wil. En als u nog niet wist dat u dat wilde, dan bent u niet de enige. De marketeers van de super hebben namelijk een telepathisch lijntje met u, waardoor ze weten wat u wilt zonder dat u dat zelf weet.

Slot van het liedje is dat, bij wijze van schot voor de boeg, een flink deel van de Beemster uit de schappen verdwijnt. Alleen de populairste soorten--de belegen, de oude en de overjarige--mogen nog even blijven, vermoedelijk omdat Coöp, Deen, Dekamarkt, Dirk van den Broek, Em-Té, Hoogvliet, Jumbo en Plus hun hand niet willen overspelen.

Dat laatste zou erop kunnen wijzen dat ze zich van enige kwetsbaarheid bewust zijn. Is de supermarkt inderdaad almachtig? Die vraag kunnen we beantwoorden met onze portemonnee. Hierbij een oproep: blijf weg uit bovengenoemde supers, of koop er in elk geval geen kaas meer. Stuur ze, via hun site, een mailtje om ze te vertellen dat u dat doet. Eventueel kunt u op de site van Beemsterkaas uw naam opgeven (hoewel je dit formuliertje natuurlijk geen echte petitie kunt noemen is dit enigszins onbeholpen initiatief in elk geval sympathiek).

Is de dictatuur van de super nog te breken? Ik moet eerlijk zeggen: ik heb er een hard hoofd in. Daarvoor hebben we het eigenlijk al veel te ver laten komen. Maar niet geschoten is altijd mis. En genoeg is genoeg. Bij deze.

29 september 2009

Niet zeuren, er zit groente in

De decadentie komt dichterbij. De NOS maakt (weliswaar vooralsnog uitsluitend via teletekst) al melding van nieuwe wereldrecords burrito's eten, iets wat naar mijn idee een jaar of tien geleden nog ondenkbaar zou zijn geweest. En in Engeland hebben ze sinds kort een nieuw broodje. Hoezo Amerikaanse toestanden?

25 september 2009

Uitgebakkerd

Sonja Bakker, door 's lands populaire media uitgeroepen tot nationale dieetgoeroe, heeft van de ene op de andere dag haar buitengewoon lucratieve dieetbusiness aan de wilgen gehangen. Dat staat tenminste sinds eerder vanmiddag te lezen op haar website. Een reden wordt (nog) niet gegeven.

Laat ik voorop stellen dat ik het niet erg vind. Sonja's diëtistische ge-orakel was naar mijn mening allereerst goed voor de voedingsgiganten (vooral Unilever was ongetwijfeld erg blij met haar), omdat zij bij voorkeur industriële producten voorschreef. Zo werd er bij haar onveranderlijk gebakken met Bak & Braad, een vies vetje dat niet alleen minder vitaminen, maar ook nog eens aanzienlijk méér calorieën bevat dan boter, nog met transvetten bovendien. En wie herinnert zich niet hoe op zeker moment de eierkoeken in alle supermarkten uitverkocht waren nadat La Bakker deze snack met al zijn loze calorieën als "verantwoord tussendoortje" had gesanctioneerd?

Hoe dan ook: de commentaarpagina's staan open voor de speculaties, in elk geval tot morgenvroeg. Sonja blijkt namelijk, hoewel de medewerkers van haar bedrijf pas vanmorgen op de hoogte zijn gebracht van het feit dat ze (grotendeels stante pede) mochten opstappen, haar "emotionele verhaal" (sic!) alvast maar wel aan De Telegraaf te hebben verkocht, die er al morgen mee uitpakt.

Waarom denkt ú dat Sonja stopt? Ga uw gang!

22 september 2009

Kweeperen

Kweeperen behoren niet tot het standaard repertoire van de meeste Nederlanders, en daar heeft het feit dat de supermarkt ze niet in zijn assortiment heeft ongetwijfeld veel mee te maken. De Albert Heijnen van deze wereld bepalen steeds meer wat we eten en ik vind steeds meer dat we daar maar eens vanaf moeten, maar dat terzijde.

Vandaag wilde ik het dus hebben over kweeperen--of liever, Okke wil het daarover hebben. Hij heeft een bijzondere liefde voor deze vrucht maar kon er weinig informatie over vinden en is dus zelf maar een site over de kweepeer begonnen, waar hij onder meer recepten verzamelt en die ook allemaal uitprobeert. Zijn ze goed, dan verschijnen ze op de site. Momenteel is de inhoud nog beperkt, maar wie weet komt daarin na vandaag verandering? Ik vind het in elk geval een sympathiek idee dat navolging verdient, al was het alleen maar omdat een geheel ten onrechte vergeten vrucht weer even op de kaart wordt gezet. Vooral als u zelf een recept hebt, ziet Okke u bijzonder graag komen.

Waarom heeft de supermarkt eigenlijk geen kweeperen? Ongetwijfeld luidt het antwoord "omdat daar geen vraag naar is", maar dat is onzin. Er komen jaarlijks vele onzinproducten op de markt waar evenmin vraag naar is. Vraag creëer je met aanbod, en in het geval van de kweepeer heeft men daar vermoedelijk niet zo'n zin in. Deze vrucht is namelijk heel kwetsbaar en gevoelig voor bederf en dat maakt hem lastig inpasbaar in de omslachtige logistiek van de grootgrutter. Waarmee deze aap wat mij betreft uit de mouw is.

Kweeperen, het is er dezer dagen weer tijd voor. Ga naar uw groente- en fruitspecialist en vraag ernaar. Heeft hij ze niet en zegt hij ze ook niet te kunnen krijgen, dan zit u bij de verkeerde.

Boerenwinkels?

Het was lezer en collega-blogger RJ die gisteren de logische vraag stelde: waarom hebben de Nederlandse boeren nog steeds de handen niet ineen geslagen om een landelijke coöperatieve supermarktketen te starten? Een logische vraag, die al bij velen is opgekomen. Een antwoord lijkt echter niemand te hebben.

Nee, ik weet het ook niet. Je kunt factoren aangeven. Om te beginnen houden boeren van boeren, anders waren ze geen boeren. Ook schijnen samenwerkingsverbanden tussen Nederlandse boerenbedrijven zich te kunnen "verheugen" in grote belangstelling van de NMa (die er dan weer weinig problemen mee schijnt te hebben dat straks na de fusie tussen Jumbo en Super de Boer het leeuwendeel van de markt in handen is van slechts vijf afdelingen inkoop van supermarkten). En natuurlijk komt er nogal wat kijken bij het opzetten van zoiets. Niet iets wat je zo maar even doet als je de handen vol hebt aan het runnen van een boerenbedrijf dat ook nog eens een fors financieel risico vertegenwoordigt terwijl het vaak amper genoeg oplevert om zelf van te kunnen bestaan.

Het eigenaardige is dat de Nederlandse Boerenbond wel degelijk een winkelketen exploiteert. En wat is dat dan voor winkel? Nee, natuurlijk niet één waar de producten van aangesloten boeren te koop zijn, dat zou te gemakkelijk wezen. De winkels van de Nederlandse Boerenbond blijken een soort veredelde tuincentra te zijn. Winkels die, zo staat er op de website te lezen, ons laten genieten van het buitenleven. Ze verkopen er de producten van de bedrijven waar ze zelf inkoopakkoorden mee hebben.

Eigenlijk is dat natuurlijk te zot voor woorden. Ik heb ooit wel eens gevraagd waarom deze en niet die andere opzet, maar die vraag was kennelijk te moeilijk: ik kreeg geen antwoord.

Ja, en natuurlijk zijn er initatieven in de vorm van webwinkels, waarvan de Hofwebwinkel één van de bekendste is. Desondanks blijft het allemaal niche, met marktaandelen die vermoedelijk in fracties van een procent moeten worden geschreven.

Enfin, vanavond ben ik aanwezig in de Rode Hoed in Amsterdam, waar het eerste van een serie debatten plaatsvindt rond het thema "de toekomst van ons voedsel en de landbouw". Ik ben benieuwd wat voor inzichten daar over de tafel schuiven.

21 september 2009

De wortelen van Wim

Op de boerderij van Wim van de Burgwal in Ens in de Noordoostpolder werkten afgelopen zaterdag 35 vrijwilligers. Ze rooiden wortelen, 20 ton wel. Dat was niet omdat Wim zelf niet in staat was zijn gewas binnen te halen, want dat kan hij heus wel. De 35 haalden de wortelen uit de grond om ze aan de voedselbank te schenken. Dat vond Wim een betere bestemming dan ze in de grond laten zitten. Wim verwacht namelijk dit jaar minder voor zijn wortelen te vangen dan het hem kost om ze te oogsten.

Zo gaat het dus op dit moment in Nederland. Melk wordt met de mestkar uitgereden, wortelen blijven in de grond zitten tenzij een goede ziel als Wim vindt dat een goed doel er nog iets aan heeft en er voldoende mensen zijn die dat ook vinden. Het blijft niet bij die twee gewassen alleen. De Nederlandse landbouwer staat het water aan de lippen, uitgeknepen als hij wordt door de supermarkten die de prijzen aan de veiling zo ongeveer bepalen, waarna genoemde supermarkten de enige in de keten zijn met een riante winstmarge. Jan Robben schreef er vorige maand een commentaar over waar ik van schrok.

Intussen komen de boontjes in de schappen van 's lands grootste kruidenier de hele zomer lang structureel uit Kenia en Egypte. Niet omdat ze daar betere boontjes verbouwen, maar omdat AH ze daar voordeliger kan inkopen. Onze boontjes worden dus vanuit een continent waar honger wordt geleden met een vliegtuig dat vervuilt naar ons land gevlogen, terwijl AH verklaart relatief weinig last te hebben van de crisis en onze eigen boeren hun prima spullen aan de straatstenen niet kwijtraken.

Van de week kwam in het nieuws dat supermarktketen Jumbo zijn concurrent Super de Boer wil overnemen. Voor het NOS Journaal reden om met camera en microfoon voor de deur te gaan staan. Of het de klanten iets uitmaakte of hun super Jumbo dan wel De Boer heette? "Welnee", zo verklaarde de heer J. met de Pet: "zo lang het voordelig geprijsd is, maakt het mij niets uit". "Dus u let op de prijs en niet op de naam?". "Zo is het".

Inderdaad: wij letten op de prijs en de herkomst kan ons niet bommen. Op die manier maken we het de supermarkt natuurlijk wel heel erg makkelijk om milieu-onvriendelijk in te kopen en onze eigen nationale landbouw en veeteelt de nek om te draaien. Dat geldt met name omdat producten van het boerenbedrijf--en dat geldt zeker voor groenten--voornamelijk bij foodies en in de haute cuisine hip zijn. Voor veel Nederlanders zijn ze een sluitpost waarbij de kwaliteit niet dondert.

Het is deze hele week Week van de Smaak. Eén van de activiteiten, een "boergondisch diner" op een aantal boerenbedrijven in heel Nederland, was al weken van te voeren geheel volgeboekt. Dan willen we dus wel. Maar de rest van het jaar wordt de Nederlandse boer vergeten en moet hij maar zien hoe hij de schoorsteen rokend houdt.

Bij Wim van de Burgwal zijn de komende vier zaterdagen nog vrijwilligers actief. In totaal honderd ton wortelen moeten de grond uit. Prima wortelen. Maar onze supermarkt moet ze niet, en wij vinden het in groten getale allemaal best.

17 september 2009

Overgekookt

Er was eens een Brits kookprogramma dat Masterchef heette. Daarin gingen hobbykoks aan de slag om te kijken of ze uit het goede hout waren gesneden om in een professionele keuken te werken. Het was een grote hit en daarom zal de licentie ook knap prijzig zijn geweest. En zo, stel ik me voor, kwam RTL5 op het idee zelf een format te bedenken.

Het formaat wijkt af, maar het principe is in feite gelijk. In Over de Kook gaat een team van vijf hobbykoks een week lang aan het werk in een professionele restaurantkeuken, waar onder leiding van topkok Robert Kranenborg een vast menu van vier gangen worden gekookt voor (€ 17,50) betalende klanten. Elk van de deelnemers kookt één avond een voorgerecht, één avond een tussengerecht, één avond een hoofdgerecht en één avond een nagerecht benevens één avond gastheerschap. De klanten en Kranenborg geven cijfers. In potentie heel aardig. Grappig detail: ik ben ook nog gepolst voor deelname. Dat ging (terecht) niet door toen bleek dat ik al ervaring had in een professionele keuken.

Nu is een amateur niet noodzakelijk amateuristisch. Ik ken hobbykoks die tot fantastische hoogstandjes in staat zijn. Maar, zo blijkt na het bekijken van twee afleveringen, die hobbykoks hebben zich niet aangemeld voor Over de Kook. In plaats daarvan zagen we afgelopen maandag een bord risotto serveren dat je kon omkeren zonder dat er iets uit viel--ik verzin dit niet--en werden de hoogste cijfers gehaald voor een toetje dat bestond uit aardbeien die waren gemarineerd in balsamico waarover wat mascarpone was geschept waarin dan een takje munt was gestoken (onbetaalbaar commentaar van Kranenborg: "De munt is mooi groen") en voor een kwartet antipasti dat een middelmatige hobbykok in tien minuten bedenkt. De wow-factor is in elk geval wat mij betreft geheel afwezig. Dit heeft de allure van noodoplossingen die je serveert wanneer er iets met je oorspronkelijke plannen mis is gegaan.

Er zijn beslist betere hobbykoks in Nederland. Maar die hadden kennelijk geen belangstelling zodat RTL5 roeit met de riemen die het heeft. Jammer. Ik ben in elk geval alweer afgehaakt. Binnenkort is er gelukkig op de BBC weer een nieuwe serie Masterchef.

15 september 2009

Zonderdag met fruitfilet

Mail! Een oproep om in het vervolg de maandag tot vleesloze dag uit te roepen komt tot mij in een persbericht van Alpro Soya, fabrikant van imitatievlees uit soja. Andy McDonald (die ik nog van vroeger ken) laat op de site maandagvleesvrij.nl zien hoe je met de producten van dit merk smakelijke maaltijden kunt koken. Tenminste, dat wordt ons beloofd. Maar niets daarvan.

Meer dan een foto van het idool met een deprimerend steriel uitziend bordje in de hand krijgen we niet te zien. Die video's krijg je alleen als je je aanmeldt voor een maandelijkse spamronde receptenmail. Juist: mailadressen oogsten blijkt het doel. Ik zal wel paranoïde zijn, maar daar doe ik dus niet aan mee. Ook al omdat ik er weinig van verwacht, want ik vind Alpro Soya een ontzettend overbodig product dat alleen maar tot doel heeft een vleesloze maaltijd zo veel mogelijk op een maaltijd met vlees te laten lijken. Fantasieloos tot en met en natuurlijk bepaald niet het eerste dat je zou moeten willen als je echt gewoonten wilt veranderen. Ik eet minstens twee à drie dagen per week een vleesloze warme maaltijd, en die lijkt gelukkig voor geen meter op zo'n bordje gepaneerde droefenis met twee groentjes erbij.

In het persbericht wordt ook nog aandacht gevraagd voor het nieuwste product van Alpro Soya: de Fruitfilet Appel. Toetje en nepvlees in één, zeg maar. Kennelijk weet men bij Alpro nog niet dat koken met fruit echt ontzéttend last millennium is. Aan de andere kant is het misschien wel net het product waar deze generatie op zit te wachten, opgegroeid als ze is met ouders die elk riskant maaltijdbestanddeel plachten te verstoppen onder een berg appelmoes. De tijd zal het leren. Verwacht alleen niet van mij, lezer, dat ik voor u ga proeven. Ik heb mijn grenzen.

Die vleesloze maandag trok ook mijn aandacht. Ben ik nou gek of was aanvankelijk de donderdag genoemd als ideale vleesloze dag? Of was het de vrijdag? Die laatste alvast wel, want dat was in het katholieke zuiden en ook vaak daarbuiten de traditionele visdag. Hoe dan ook: hoe meer ik erover nadacht, hoe minder ik het wist. Een rondje googelen bracht duidelijkheid. In volgorde van populariteit:

"Vleesloze donderdag" 405 hits
"Vleesloze maandag" 186 hits
"Vleesloze vrijdag" 110 hits
"Vleesloze dinsdag" en "Vleesloze zondag" elk 4 hits
"Vleesloze zaterdag" 1 hit
"Vleesloze woensdag" 0 hits (maar daar komt nu natuurlijk verandering in)

Misschien toch eens onderling afstemmen? Of anders elke producent van vleesvervangers een eigen vleesloze dag? Kunnen ze via Google zien wiens marketing het succesvolst is. Bij "woensdag gehaktdag" (19.300 hits) komt voorlopig nog niemand in de buurt.

11 september 2009

Dutch Bloggies: nog steeds geen foodblogs

Alweer een half blogleven geleden, begin vorig jaar, beleefde deze stek een aardig hoogtepunt: een plaats in de shortlist van de Dutch Bloggies. Een egostrelend gebeuren, dat alleen overschaduwd werd door het feit dat Eetschrijven bleek te zijn genomineerd in de categorie "Gezondheid en Sport". Een aparte categorie "foodblogs" bleek niet te bestaan.

Dat was allemaal des te opmerkelijker omdat van de vijf genomineerden in genoemde categorie er liefst drie foodblogs pur sang waren, terwijl gezondheid en sport elk door slechts één blog werden vertegenwoordigd. Nog eens vier foodblogs waren in andere categorieën genomineerd, waarvan één zelfs in "techniek en wetenschap" en twee onder het halfslachtige "alles wat verder nog mogelijk zou zijn als eigen categorie". Volgend jaar, zo verluidde, zou daarin verandering komen: het grote aantal foodblogs in de shortlist heette ruimschoots aanleiding voor een aparte categorie.

Zoals vaak met zaken die uitsluitend "verluiden" en die achteraf niet op een uitspraak van wie dan ook vast te pinnen zijn, blijkt het er allemaal vooralsnog niet van gekomen. Mocht het dit jaar weer tot een nominatie komen, dan is dat dus opnieuw temidden van websites over afvallen (in 21e-eeuwse nieuwspraak zo ongeveer synoniem met "gezondheid"), autisme en voetbalknietjes.

Doen we het als Nederlandse foodblogs goed? Ik dacht het wel. We zijn niet alleen talrijk maar ook springlevend, de bezoekcijfers blijven hoog en vorig jaar ging de trofee in genoemde categorie meer dan verdiend naar het op eenzame hoogte vertoevende foodlog.nl. Wat gaat er dan bij dit onderschuiven toch mis? Ik vrees dat ik het weet: Nederlanders geven in overgrote meerderheid nog steeds geen bal om de kwaliteit van hun voedsel. Behalve als je er dun gezond van wordt. Net als van sport.

Enfin: er kan weer genomineerd worden, tot 21 september. Als u nou in een categorie naar keuze allemaal flink wat foodblogs nomineert, gaan de ogen bij de organisatie misschien alsnog open.

10 september 2009

... nou ja, misschien een pastasalade

Zoals Robin zei op mijn stukje van eergisteren (ik ben onregelmatig deze week, eetlezer, maar er komt van alles tussen), maken veel mannen graag een uitzondering voor salades op basis van zetmeel in plaats van groenten. Aardappelsalades maar ook pastasalades, dat wil de stoere volkshelft nog wel. Liefst met mayonaise, want dan lijkt het op friet.

Nu is er niets mis met een goede aardappel- of pastasalade, al zijn er puristen die van het laatste gruwen. Zelf heb ik daar niet zo'n last van, dus ik mag op tijd en stond graag een goede pastasalade maken. Eergisteren bijvoorbeeld, toen het schitterend weer was en wij er na een dag hard werken nog even met ons bootje op uit wilden. Dan moet er wat mij betreft altijd een picknickmand gevuld met spijs en drank mee.

Het toeval wilde dat ik afgelopen zaterdag aan de groentenkraam op de markt zowaar knoeperds van zomertruffels had zien liggen. Die hebben niet zoveel smaak als wintertruffel, maar als je er flink wat van gebruikt, kom je toch een heel eind met die smaak. Voor de prijs hoefde ik het alvast niet te laten: een exemplaar ter grootte van een golfbal mocht mee voor € 5,40. Zaterdag had ik er al een risotto mee gemaakt, vergezeld van cantharellen waarvoor het momenteel hoogseizoen is. Dat kostte me de helft van de truffel.

Met de andere helft ging ik al improviserend aan de slag. Toevallig had ik eerder vorige week bij een Italiaanse winkel een potje truffelmayonaise gekocht--en zo nee, dan had ik die even zelf gemaakt. Vet neemt smaken goed op, dus met een uurtje of twee staan was een basisrecept voor mayonaise met wat geraspte truffel erdoor even goed geweest. Het resultaat was een feest van aardse smaken, heerlijk voor zo'n korte nazomeravond op het water als de ergste hitte na zonsondergang alweer snel wegtrekt.

Voelt u het al komen? Een recept! Ja, dat was echt alweer een hele tijd geleden.

Pastasalade met truffel en geroosterde wortel

Nodig voor 2 personen:

- 200 g korte pasta, bijvoorbeeld penne
- 15 à 20 g zomertruffel
- 2 winterwortelen
- 40 g parmezaan
- 1 eetlepel truffelmayonaise, eventueel zelfgemaakt met nog eens 5 g truffel
- goede olijfolie, zout

Verwarm de oven voor op 150 graden. Schil de winterwortelen en snijd ze in blokjes van 1 à 1,5 cm (niet al te regelmatig zodat het gerecht er wat rustiek uitziet). Verspreid de stukjes in een vuurvaste schaal en sprenkel er wat olie over. Zet ze in de oven en laat ze daar een uur lang roosteren. Eventueel kunt u onderweg een keer of twee omscheppen om te voorkomen dat ze aan de bovenkant uitdrogen. Laat vervolgens afkoelen tot kamertemperatuur.

Kook de pasta al dente en laat uitlekken in een vergiet. Doe over in een schaal en laat daarin afkoelen tot kamertemperatuur. Af en toe omscheppen om plakken te voorkomen; eventueel een klein beetje olijfolie door de pasta scheppen.

Als alles is afgekoeld (niet eerder, want de kaas mag geen draden gaan trekken), schep dan de wortelen door de pasta. Rasp de kaas erover, gevolgd door een ruimhartige hoeveelheid truffel (eveneens met de rasp en niet met het schaafje: dat komt de smaak echt ten goede). Roer de truffelmayonaise door de salade en rasp of schaaf er nog wat truffel overheen voor het mooi. Drink hier een sauvignon blanc uit de betere prijsklasse bij.

08 september 2009

Echte mannen eten geen salade

Omdat er, beginnend met vandaag, nog een onbekend aantal (1? 2? 12? 26?) mooie barbecuedagen aan zit te komen, even de volgende persoonlijke observatie, uit de eerste hand opgetekend vanuit een uitermate onrepresentatieve maar wel veelzeggende steekproef.

Wanneer je een barbecue organiseert voor een grote groep (24, 32, 46, 68) mensen, is op voorhand 82,3% van de mannen er voorstander van dat er ook een aantal salades worden gemaakt.

In de praktijk eet echter 92,6% van diezelfde mannen op het moment suprême uitsluitend vlees, met eventueel een gepofte aardappel en uiteraard ter afsluiting een stuk chocoladetaart. Slechts 7,4% wordt daadwerkelijk gesignaleerd met salade op het bord, zij het niet zelden een symbolische hoeveelheid.

Omdat er voor een barbecue met een grote groep mensen sowieso altijd veel te veel wordt gemaakt, blijf je vervolgens met 78,9% van de gemaakte salade zitten. Wegens 's anderendaags al onsmakelijk slap geworden, wordt daarvan vervolgens 98,8% weggegooid.

Moraal van dit verhaal: hoedt u voor mondbelijdenis. Echte mannen eten--voor zo ver zij zich door de eega onbespied wanen--geen salade.

04 september 2009

Nou, wat worden we slank!

Anderhalf procent vet, ja. En 23% (!) suiker. Maar dat staat naar "goede" gewoonte alleen in de kleine lettertjes van de ingrediëntendeclaratie.

(Kellogg's Special K rode vruchten)

03 september 2009

Sommige tonijnen gelijker dan andere?

Restaurantrecensent Mac van Dinther heeft op bladzijde 46 van het Volkskrant Magazine van 29 augustus iets aan te merken op de verder heel positief besproken chefkok van De Limonadefabriek in Streefkerk (ik heb even moeten plakken, want de eerste twee regels stonden in verschillende kolommen):

In Van Dinthers rubriek "Uit eten" is kritiek op eventueel geserveerde tonijn vaste prik, en terecht natuurlijk. Maar op pagina 40 van hetzelfde nummer was hij op bezoek geweest bij Marco Westmaas van Elzenduin Beach:


Nee, ook elders in het artikel maant hij Westmaas niet om "iets anders te verzinnen". Zo te zien zijn sommige chefkoks gelijker dan andere. Of zouden het de tonijnen zijn?

02 september 2009

Broodje ongezond?

Vanmiddag hoorde ik het maar weer eens iemand zeggen: "een broodje gezond is helemaal niet gezond, want er zit kaas op". Zucht. Kaas heet dus al ronduit ongezond in deze tijden van vetfoob paniekvoetbal. Terwijl het zo'n dertig jaar geleden nog in de schijf van vijf stond, en moeders hun kinderen maanden: "eerst een boterham met kaas, dan pas een boterham met zoet".

Even iets om bij stil te staan. Wat zou er nou "gezonder" wezen: een broodje met ham en kaas, of een broodje met ham, kaas, sla, tomaten en komkommer? Ik weet het wel.

01 september 2009

Voorheen mét smaakversterkers

Ik weet niet hoe dat met u zit, maar als ik zo'n Cup-a-Soup goeroe in een reclamespot trots hoor melden "nú zonder smaakversterkers", denk ik vooral "voorheen mét smaakversterkers". Met als verschil dat dát er nou nooit bij werd gezegd.