Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

31 juli 2009

Hoe doet u dat?

Naar aanleiding van iets wat ik gisteren hoorde, ben ik ineens even heel benieuwd hoe dat bij u zit. De vraag is deze: als u om halfacht 's avonds ergens wordt uitgenodigd, gaat u er dan wel of niet van uit dat u geacht wordt vooraf gegeten te hebben?

De commentaarpagina staat open.

30 juli 2009

Naar aloude 21-eeuwse traditie

In mijn dagblad wordt mij vandaag een Zeeuwse wijn aangeboden. Niet meer zo'n curiosum als het twintig jaar geleden zou zijn geweest, want inmiddels wordt er ook in Zuid-Limburg, de Achterhoek en andere streken in Nederland wijn geproduceerd.

Desondanks trekt het taalgebruik mijn aandacht (klik op de foto voor een leesbare vergroting), en dan met name die "authentieke wijnhoeve in het typisch Zeeuwse ringdorp Dreischor". Hoe ziet dat eruit, een authentieke Zeeuwse wijnhoeve? Vermoedelijk ongeveer zoals een authentiek Californisch Hottentottendorp of een authentieke Siciliaanse vodkastokerij. In Zeeland hadden ze tot 2001--godbetere acht jaar geleden--nog nooit een wijnhoeve gezien, en dan nu zo'n ding gaan verkopen als authentiek Zeeuws? Wat een gezwam!

De naam van de wijn wil ik u niet onthouden: "Schouwen-Druiveland". In het Engels hebben ze voor een woordspeling van dat kaliber het prachtige woord groaner bedacht. Op de website van de producent staat de wijndruif waarvan hij gemaakt is overigens vermeld als "Auxxerois", wat mij doet denken dat die busmaatschappij misschien ook Dreischor aandoet. Op het etiket staat dit lastige Frans gelukkig wel correct gespeld.

29 juli 2009

Hete oven, koel gerecht

Mail! Linda heeft mijn item over andijvieflapjes gelezen en is verbaasd: "Je zegt dat je de inhoud van de flapjes niet te heet wilt laten worden, en dan stook je de oven op tot 250 graden. Is dat geen vergissing?". Nee, dat is het niet, al lijkt het op het eerste gezicht met elkaar in tegenspraak. Eigenlijk is het prima te vergelijken met biefstuk bakken.

De meeste mensen willen hun biefstuk van binnen nog rood: doorgewarmd, maar feitelijk rauw. De buitenkant daarentegen moet mooi bruin zijn. Het gaat er dus om de buitenkant gaar te krijgen zonder dat de binnenkant meegaart. Dat doe je door een hoge temperatuur te gebruiken. Dan is de buitenkant al gaar nog vóór het binnenwerk tijd heeft gekregen om echt warm te worden. Als u het met biefstuk helemaal goed wilt doen, doet u daarnaast nog twee dingen: u haalt het vlees enkele uren vóór de bereiding uit de koelkast zodat het op kamertemperatuur is en u verwarmt als u de pan opzet de oven voor op 75 graden. Na het bakken legt u er de biefstuk in en draait de temperatuur terug naar 50 graden. Het vlees gaart op die temperatuur niet verder, maar komt wel mooi op temperatuur. Bovendien kunnen de sappen zich zo weer stabiliseren.

Nog een voorbeeld is de befaamde omelette sibérienne of zijn neef de baked alaska (na het aanklikken even naar beneden scrollen): ijs overdekt met een laagje eiwitsneeuw dat onder de gril goudbruin wordt gebakken. Ook hier komt het er weer op aan de buitenkant zó snel bruin te krijgen dat de binnenkant geen tijd krijgt om warm te worden: een hoge temperatuur dus.

Andersom is het natuurlijk met gerechten waarbij de binnenkant ook langdurige garing nodig heeft, brood bijvoorbeeld of cake. Dan moet de verwarming gelijkmatiger verlopen zonder thermische schok voor de buitenkant en gaat de oven op lagere temperaturen, ruim beneden de 200 dus. Als je op die temperatuur de andijvieflapjes zou doen, is de groente absoluut tot snot gekookt vóór het bladerdeeg mooi bruin is.

28 juli 2009

Wat is in een naam

Binnenkort bij Kellogg's ook ontbijtgranen in de variëteiten "Krols" en "Tochtig"?

27 juli 2009

Lakes: ruimte voor verbetering

Goed, we waren toch maar gegaan, afgelopen zaterdag. Het eten was goed, maar dat lijkt me logisch: Lakes heeft een Michelinster. Eigenlijk verwacht je dan nog net iets meer dan goed eten, maar dat viel wat tegen. Vooral echter in de omkadering is in dit hippe Hilversumse restaurant nog véél reden voor verbetering.

Laat ik met het eten beginnen. Dat was dus lekker, dat wel. Uitzonderlijk was het echter niet (de amuses, een glaasje bloemkoolmousse met peterseliegelei en een kopje gazpacho met gerookte paling, waren zelfs nogal banaal) en bovendien lijkt de chef niet te kunnen kiezen: er lag bij elke gang van alles op het bord waarbij de harmonie niet altijd even gelukkig was, al waren de vondsten soms leuk. Ook op details was niet alles piekfijn: zo was de coquille beslist wat te gaar. In een sterrenrestaurant verwacht je als hoofdgerecht bovendien iets minder gangbaars dan ossenhaas met cantharellen, al was de rodewijnjus heerlijk en was ook het vlees van prima kwaliteit en mooi gerijpt.

Vooral in de service en de omkadering is er echter nog heel veel ruimte voor verbetering. We signaleerden tijdens onze avond 1) een stoel die vol lag met broodkruimels; de ober stond erbij en keek ernaar hoe ik de zitting met de hand schoonveegde 2) de boter die wordt vergeten nadat er brood is gegeven 3) geen nieuw brood aangeboden als beide broodjes halverwege het tussengerecht schoon op zijn 4) een gerecht dat op tafel wordt gezet als één van de gasten even naar het toilet is 5) een nieuwe wijn die pas wordt ingeschonken ruim nadat het gerecht waar hij bij hoort is opgediend 6) een voorstel voor een menu dat grotendeels bestaat uit schaal- en schelpdieren aan een gast die bij reservering heeft aangegeven hier een allergie voor te hebben 7) gerookte paling in een amuse voor een gast die enkele minuten eerder heeft aangegeven geen vis te wensen. Niet dat het ooit onaangenaam werd; de bediening was vriendelijk en voorkomend, maar op dit niveau hoort het niet en me dunkt dat het niet best was geweest als wij toevallig inspecteurs van Michelin waren geweest.

Een mooi restaurant overigens, dat wel, in een monumentaal pand van Dudok. Helaas bleek ook de airco historisch: er was voor het hele restaurant één enkele blaasmond die helaas pal op de nek van feestvarken G. gericht stond en die niet uit kon omdat de rest van het restaurant het dan te warm zou krijgen. Voor het dessert hebben we dan ook een ander tafeltje gevraagd en gekregen.

Nogmaals, we hadden een genoeglijke avond en we hebben prima gegeten voor niet eens idioot veel geld. Maar op dit niveau moet het toch echt nog een stuk beter en mogen er vooral niet zoveel fouten worden gemaakt. Overigens: die überkitscherige waterglazen van loeizwaar nepkristal met zo'n nadrukkelijke naad als je alleen maar ziet in heel goedkoop glaswerk, die kunnen dus écht niet.

24 juli 2009

Doen we niet aan

Naast een telefoon- en faxnummer vermeldt de website van restaurant Lakes in Hilversum een mailadres. Maar, zo lees ik, reserveren via e-mail is niet mogelijk. Een onmogelijkheid die extra in de verf wordt gezet door het woordje "niet" in vet te plaatsen.

Waarom zou reserveren per e-mail nu niet mogelijk zijn? Per fax (wie heeft zo'n ding eigenlijk nog?) is kennelijk geen probleem, anders hadden ze ook wel vermeld dat dat niet kan. Bestaat het medewerkersbestand soms uit louter digibeten die éénmaal per twee weken strootjes trekken om te bepalen wie van hen, badend in het zweet en voorzien van een thermos sterke koffie, die griezelige e-mail eens doorspit en vervolgens drie dagen arbeidsongeschikt is? Raar. En des te raarder omdat het hier niet gaat om een simpel eethuisje, maar om een restaurant dat zichtbaar de sterklasse ambieert in het bezit is van een Michelinster en op zijn website koketteert met zijn "hip-chique sfeer". Maar mail is kennelijk weer net iets té hip.

Omdat we er willen gaan eten (mijn geliefde G. is jarig dezer dagen), pak ik dan maar de telefoon, wat eerlijk gezegd nogal moeizaam verloopt (wát wil ik? Een táfeltje? Ojee!). Ik vraag me nog steeds af of ik op dat punt had moeten afhaken, maar de tijd zal het leren. Hopelijk is alles toch tenminste goed overgekomen, iets waarvoor je bij een reservering per mail altijd iets minder hoeft te vrezen. Altijd fijn, wanneer je partner een voedselallergie heeft.

Reserveren per e-mail is niet mogelijk. Het doet me denken aan die keer, een kleine dertig jaar geleden moet het geweest zijn, dat ik in een vrij onbeduidend eethuis in Eindhoven de serveerster vroeg of ik met mijn creditcard kon betalen. De serveerster trok een zeldzaam ontsteld gezicht en antwoordde op een toon alsof ik haar zojuist een oneerbaar voorstel had gedaan: "O nee, meneer, dáár doen wij hier niet aan".

Bij Lakes kan dat dan gelukkig weer wel. Maar ook anno 2009 zijn er nog grenzen aan de nieuwlichterij.

23 juli 2009

"Helaas te duur"


Soms snap ik het niet, vrees ik.

Vandaag weer. Een persbericht van Varkens in Nood. De strekking: Jumbo is de beste super voor biologisch vlees en vleesvervangers, vóór Plus, Dekamarkt en AH. Tot zo ver duidelijk.

Tot ik verder scroll naar het tabelletje (zie hieronder). Dan blijkt dat Jumbo het fantastisch doet op het vlak van de prijs, maar qua aanbod uiterst mager scoort. Voor de "verantwoorde aanbiedingen" krijgt Jumbo zelfs een dubbele min. Plus daarentegen doet het op het gebied van de prijs maar zozo, maar haalt verder louter plussen; voor zijn aanbod en voor de "verantwoorde aanbiedingen" zelfs de maximale score.

Nee, hier snap ik niets van. Het moet toch onderhand iedereen die zich iets van dierenwelzijn aantrekt duidelijk zijn dat diervriendelijk telen en houden geld kost. Wie de deur plat loopt bij de kiloknaller omdat hij per se zijn vlees voor nóg een euro minder wil (wat helaas nog steeds lijkt te gelden voor de meerderheid van de consumenten), moet zich ervan bewust zijn dat alles wat hij beknibbelt vermoedelijk wordt bezuinigd op diervriendelijkheid. Michael Pollan verwoordde het heel mooi: pay more, eat less. Dat geldt overigens niet alleen voor vlees. Voor alles wat geteeld wordt, is het de moeite waard wat meer te investeren. Dat is beter voor de teler, voor het product, voor de natuur en voor u, want je proeft het er vrijwel altijd aan af.

Maar Varkens in Nood lijkt daar geen boodschap aan te hebben. Daar vinden ze kennelijk dat biologisch vlees vooral goedkoop moet zijn en dat diervriendelijkheid vooral niet te duur betaald mag worden. Dus als je het op alle punten uitstekend doet behalve op het onderdeel dubbeltjes doorbijten, dan heb je vette pech. Dan word je tweede.

22 juli 2009

Flitsend

Eigenlijk vind ik dat zo'n product een wat meer gestroomlijnde verpakking zou moeten hebben. Misschien iets met een spoiler of zo? Net als je heel vroeger auto's had met "sport" als type-aanduiding, voorzien van allerlei optische nep. Je wilde er nog niet dood in gezien worden.

20 juli 2009

Kom, weer eens een recept

Regelmatig krijg ik de vraag waarom er op Eetschrijven de laatste tijd zo weinig gekookt wordt. In het begin, hoor ik dan, stonden er veel meer recepten tussen het varia. Tja, dat klopt. Ik bedenk niet elke dag nieuwe dingen, en veel van de dingen die ik in de loop der jaren bedacht had, zijn inmiddels opgetekend. En dan is er het gegeven dat er natuurlijk al erg veel receptensites zijn (ja natuurlijk, sommige beter dan andere) en dat u vast niet wilt dat ik domweg naar recepten ga linken die ik elders gevonden heb. Dat doen er ook al genoeg: u zit niet te wachten op het zoveelste digitale doorgeefluik. Het is trouwens ook slecht voor mijn gevoel voor eigenwaarde.

Maar afgelopen zaterdag waren G. en ik eens in een andere supermarkt dan waar we altijd gaan. Dat heeft pluspunten. Zo hadden ze hier veel mooiere groenten en vlees dan bij de AH. Minpunten zijn er ook: je kunt niets vinden en je komt meteen met een aantal vaste dingen niet thuis. Goed voor de creativiteit natuurlijk.

Zo hadden we onder meer een erg mooie krop andijvie gekocht, waar we allebei best trek in hadden. Maar wat doe je daar vervolgens mee? Je kunt natuurlijk voor het geijkte "zomerstamppotje" gaan, maar daarvoor had ik geen geschikte (kruimige) aardappels in huis. Bovendien vind ik "zomerstamppotje" eigenlijk een contradictio in terminis: in de zomer smaakt stamppot toch voor geen meter? Mijn mening, hoor.

Gelukkig had ik nog pakjes bladerdeeg in de diepvries. En niet de slechtste, want deze was zowaar van echte boter ("roomboter") gemaakt, dit in tegenstelling tot de nogal oneetbare margarine die gebruikt wordt voor vrijwel alle huismerken van supermarkten. Daar kon ik wat mee. Ik besloot vegetarische andijvieflapjes te maken, iets wat ik, o gat in mijn kookcultuur, nog niet eerder had gedaan.

Natuurlijk moest ik een manier vinden om te voorkomen dat de andijvie tot snot kookte, maar hij mocht onderweg ook niet te veel water meer loslaten en sowieso mocht de inhoud niet te nat worden, want dan wordt het niets met vullen. Enfin, het lukte prima, zo goed dat ik het recept ook met u wil delen:

Bladerdeegflapjes met andijvie

Nodig voor twee personen:

- 4 velletjes diepvries bladerdeeg van echte boter
- 1 krop andijvie
- 100 ml room
- 60 g parmezaan
- 1 ei
- nootmuskaat, peper, zout
- bloem voor het bestuiven van het werkblad

Verwarm de oven voor op 250 graden. Snijd de andijvie in reepjes en laat het witte deel aan de krop zitten, dat komt nog wel ergens voor van pas. Breng een grote pan met een halve liter water aan de kook, doe hier de andijvie in en laat met het deksel op de pan op hoog vuur twee minuten blancheren. Giet af in een vergiet en spoel meteen af met overvloedig koud water, minstens een minuut lang. Laat even uitdruipen.

Kook in een pan de room op hoog vuur onder regelmatig roeren tot éénvijfde in (u hebt nu een dikke massa). Neem meteen van het vuur, roer nog even verder tegen aanbranden, laat even afkoelen en rasp intussen de kaas. Roer de geraspte kaas door de ingedikte room, rasp er flink wat nootmuskaat over en voeg peper en zout naar smaak toe. Nog even doorroeren en verder laten afkoelen.

Bestuif het werkblad met bloem, leg twee velletjes bladerdeeg op elkaar en rol ze met de deegroller uit tot een min of meer ronde vorm van ca. 25 cm. Neem een ronde schaal van (ongeveer) deze grote grootte en druk een cirkel van het deeg uit. Leg deze opzij en doe hetzelfde met de andere twee velletjes. Bestrooi allebei de deegcirkels met wat zout.

Knijp de andijvie goed uit om er zoveel mogelijk van het water uit te verwijderen. Maak met de vingers even los en vermeng met het room-kaasmengsel. Leg nu de groentenmassa in bergjes op een helft van de deegcirkels, waarbij u langs de rand anderhalve centimeter vrijlaat. Vouw de deegcirkel over de groente heen, druk de randen op elkaar, vouw nog eens om en druk met uw duim over de hele lengte goed aan. Dat ziet er zó uit:


Klop in een kommetje het ei los en bestrijk er de bovenkant van de flapjes mee. Leg ze op een ovenrooster in het midden van de hete oven en draai de temperatuur meteen terug naar 200 graden. Laat zo 11 minuten bakken. Draai de oven naar de grilstand en laat zo nog een minuut of vier bruinen (blijf daarbij wel opletten dat ze niet te hard gaan, want geen twee ovens zijn op dit punt gelijk, haal ze eruit zodra ze mooi goudbruin zijn).

Doordat alles op kamertemperatuur de oven in gaat en doordat de oventemperatuur hoog is, gaart de groente vrijwel niet in het deeg; hij warmt alleen lekker door. Doordat het deeg vrij dun wordt uitgerold, is dat dan wél weer helemaal knapperig. Nou ja, zoals gezegd: het was erg lekker.

17 juli 2009

Nog even over

... POM Wonderful: ja, natuurlijk had ik het sapje wel geproefd. G. uiteraard ook, omdat smaken verschillen. Wij vonden het eerlijk gezegd geen van tweeën lekker. Het smaakte wel naar granaatappel, maar er was iets onaangenaams aan de smaak. Eigenlijk vrezen wij dat wij gekookte granaatappel proefden, en dat wij dat geen van beiden erg smakelijk vonden. Granaatappel moet je ook niet koken. Ook niet pasteuriseren trouwens.

POM Wonderful is dus geen drankje dat wij in Huize Eetschrijver voor ons plezier zullen drinken, en al zeker niet voor zoveel geld. Geef ons maar gewoon een verse granaatappel, zonder poespas. Na tot die conclusie te zijn gekomen, ben ik maar eens gaan googelen op "POM Wonderful" en "taste". Raad eens wat: iedereen vind het héérlijk. Overigens blijkt al snel dat die mening ofwel verkondigd wordt door de producent zelf, ofwel door bloggers die niet minder dan een hele krat (ik moest het--gelukkig maar--met twee flesjes doen) van het spul thuisbezorgd hadden gekregen. Ja, voor wat hoort wat. Zo werkt het kennelijk in de VS--maar helaas voor de blogmarketeers niet in Nederland, althans niet bij deze Eetschrijver. Vind ik het lekker, dan krijgt u dat te horen. Vind ik het niks, dan hoort u dat ook. In het geval van POM Wonderful geldt dat zowel de ronduit ergerlijke productpositionering als het product.

... die boter met zoutkristallen: nadat de producent (een supermarkt van de keten Carrefour overigens) zich aanvankelijk in diep stilzwijgen had gehuld, kreeg ik op een herinnering binnen een halfuur antwoord, met een spijtbetuiging dat hun eerdere bericht mij kennelijk niet bereikt had.

"Il s'agit de 2% de sel de mer et 1% de sel normal (soit 3% au total), donc 2% de sel de mer sur le produit total".

Dus 2% zeezoutkristallen op het totale product. Inderdaad mogen deze mensen wel iets aan hun taal cq. wiskunde doen. En inderdaad: alle zout is vermoedelijk zeezout (zeker weten doen we dat niet). En ja, Johanneke: het is een listig trucje om van bepaalde bestanddelen van een product weer een onderverdeling te maken, want op die manier wordt niet zelden gesuggereerd dat er van een bepaald bestanddeel méér in zit. Goed etiketten lezen blijft niet alleen een must, maar ook een amusante bezigheid.

... restaurant.nl: ik had daar een aantal kanttekeningen bij geplaatst. Per kerende mail kreeg ik een mailtje van de site owner dat verbetertips welkom waren en dat men er meteen mee aan de slag ging. Helaas bleef het bij woorden, want precies een maand na dato kun je als je alle reviews van een deelnemer opvraagt, nog steeds niet zien op welke restaurants ze betrekking hebben. De site gebruikt nog steeds--niet zo eerlijk, vind ik--uw argeloos ingetoetste postcode zonder enige waarschuwing om te laten zien waar u als deelnemer precies woont (redactieleden blijven daarbij overigens buiten schot, want die blijken veilig op het adres van hun redactie te "wonen"). De voormalige QA-manager in mij komt tegen dat soort dingen nog steeds in opstand. Vooral omdat geen product zo makkelijk aan te passen is als een website.

... de exotische boontjes van AH: het duurde maar iets van een kwartiertje of ik had van de grootgrutter al een mailtje terug. Niet dat ik de indruk had daarmee veel opgeschoten te zijn:

"Uw bevindingen en opmerkingen, omtrent de herkomst van de AH Sperziebonen, hebben wij middels een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers gebracht. Op deze manier kunnen reacties vanuit de klantenkring bij de evaluaties worden betrokken".

Om maar even een amusante kreet uit mijn studententijd te memoreren: als vrijblijvendheid pudding was, waren deze mensen Dokter Oetker. Dat verhaal van die boontjes en hoe grootinkoper AH met grote regelmaat de Nederlandse land- en tuinbouw buitenspel verkiest te zetten om midden in het Nederlandse seizoen allerlei groenten en fruit van duizenden kilometers ver in te laten vliegen, daar ga ik binnenkort nog eens wat grondiger in duiken. Overigens: deze kolder kan natuurlijk in de eerste plaats zijn beslag krijgen door de totale desinteresse van het gros der Nederlandse consumenten. Dat is helaas niet nieuw en het valt--sprak hij enigszins moedeloos--te betwijfelen of dat ooit zal veranderen.

16 juli 2009

Na ons de zondvloed

De kogel is door de kerk: dit najaar mag er gedurende twee maanden geen paling worden gevangen; volgend jaar geldt een vangstverbod van drie maanden. Een alternatief plan van de palingvissers om ter compensatie jonge aal uit te zetten, werd als volstrekt onvoldoende afgeschoten door marinebiologen.

Volgens een bericht van het ANP zijn de verenigde palingvissers "verbolgen" over het tijdelijke vangstverbod. Waarom? Omdat, zo stelt het persbericht, het vangstverbod valt in de periode waarin de vissers "de meeste omzet maken".

Bent u daar nog? De vissers hadden liever dat het verbod viel in een periode waarin ze aanzienlijk minder "omzet maken", en vermoedelijk nog het liefst in een periode waarin ze tóch al geen paling vingen. Ja, duh!

Misschien zijn die palingvissers allemaal al heel oud en kinderloos. Anders begrijp ik namelijk niets van zo'n na-ons-de-zondvloed-mentaliteit.

15 juli 2009

AH's exotaboontjes

Helaas is de enige groentenwinkel in mijn wijk (nou ja, zo'n betrekkelijk anonieme groentenhal was het, dus zo'n gemis is het nu ook weer niet) opgedoekt. Ik moet dus ofwel een eind rijden voor verse groenten, ofwel naar de supermarkt--lees de AH. Nu ben ik, behalve sporadisch in het geval van aardbeien, gevoelig voor foodmiles, dus ik kies voor het tweede. Om een lang verhaal kort te maken: dat kan ik in het vervolg net zo goed niet doen.

Want wat bleek? Toen ik gisteren sperziebonen nodig had voor een simpele maar smakelijke salade, bleken alle boontjes die AH in het aanbod had, ingevlogen uit ofwel Kenia ofwel Egypte. Let wel: dit gebeurde op 14 juli, zo ongeveer op het hoogtepunt van het Nederlandse sperziebonenseizoen. Eerder haalde AH al dit soort kunstjes uit met frambozen en asperges, en opnieuw heb ik de grootgrutter in een mailtje laten weten dat ik dit niet bepaald een voorbeeld van maatschappelijk verantwoord ondernemen vind. Benieuwd of het iets verandert.

Wie weet kunt u in uw buurt wel gewone Hollandse boontjes vinden? Dan is deze uiterst simpele salade best lekker.

Salade van boontjes en nieuwe aardappelen met mosterddressing

Nodig voor vier:

- 600 g nieuwe vastkokende aardappelen
- 800 g sperzieboontjes
- 8 eieren
- azijn, goede olijfolie, mosterd, zout

Was de boontjes, ontdoe ze van kop en staart en halveer lange exemplaren. Boen de aardappelen schoon en snijd ze in blokjes van 1,5 à 2 cm. Doe de aardappelen pan, giet er kokend water bij, voeg zout toe en laat ze 5 à 6 minuten koken: de blokjes aardappel moeten net gaar maar nog stevig zijn. Doe ze over in een vergiet en laat ze afkoelen. Kook de boontjes 4 minuten, doe ze over in een zeef of vergiet en spoel ze meteen af met ijskoud water zodat ze knapperig blijven.

Zet de eieren op met koud water en laat ze 5 minuten koken vanaf het moment dat het water aan de kook komt: het wit is dan stevig en de dooiers beginnen net vast te worden. Schrik de eieren af met ruim koud water, pel ze en snijd ze in vieren. Meng in een kom 2 à 3 eetlepels azijn met een forse eetlepel scherpe mosterd. Giet er al kloppend uitstekende olijfolie bij tot u een dikvloeibare massa hebt.

Meng de aardappeltjes en de boontjes in een kom en schep om met de helft van de dressing. Doe over op grote diepe borden en giet er de rest van de dressing over. Leg er de partjes ei in een kring omheen.

14 juli 2009

Klinisch getest door Dokter Eetschrijver

Alweer mail van een PR-bureau. En zowaar: ook deze mensen willen mij van hun nieuwe product laten proeven. Of ze er wat van mogen komen brengen, en kijk: hier is alvast het persbericht. Brengen mag, en intussen lees ik. Een vergissing, denk ik al snel. Deze mensen denken dat ik arts ben. "Goede resultaten bij gezondheid van hart- en bloedvaten en prostaat", staat er boven het tekstje waarin POM Wonderful wordt geïntroduceerd. "Ondersteund door wetenschappelijk onderzoek ter waarde van 22 miljoen", staat eronder. Huh?

En toch is dit kennelijk géén medicament waar we straks voor naar de apotheek moeten (hoewel dat laatste me niet eens meer overmatig zou verbazen). Het is drinken. Sap, om precies te zijn. 100% granaatappelsap. En granaatappel is lekker. Ik gebruik het graag in de keuken. Niet omdat ik me zorgen maak over mijn hart, bloedvaten of prostaat. Omdat het lekker is.

Maar over lekker lees ik geen woord. "Medisch onderzoek", luidt de volgende tussenkop. En daarna: "Antioxidanten en meer". Op de Amerikaanse site worden zelfs van nóg dikker hout planken gezaagd. "Have no health fear, POM is here", wordt mij jubelend en onder virtueel bazuingeschal beloofd als gold het de komst van de Bijbelse Verlosser. Daar zie je koppen als "POM Truth" en "Health Benefits".

De profundis.

An apple a day keeps the doctor away kon ik nog wel hebben. In "snoep verstandig, eet 'n appel" zag ik ook nooit veel graten. De schijf van vijf, twee ons groenten en twee stuks fruit, het mag van mij allemaal. Er bestaan tenslotte heel wat slechte eetgewoonten en mensen hebben kennelijk advies nodig om te voorkomen dat ze louter Happy Meals bunkeren.

Maar een nieuw vruchtendrankje presenteren met teksten die zó weggelopen lijken uit het promotiemateriaal van een artsenbezoeker, dat gaat mij vele bruggen te ver. Ik wil geen eten en drinken waarmee bij klinische vergelijkende tests goede resultaten zijn behaald afgezet tegen een placebogroep. Ik wil lekker en gezond voedsel kunnen kopen, iets wat dezer dagen om den donder al niet meevalt. Twee weken geleden reed ik nog tweehonderd kilometer voor twee kilo aardbeien. Jaja, food miles, net wat u zegt. Wat een mens al niet moet doen om gewoon lekker fruit in huis te halen.

Het communicatiebureau van POM Wonderful wilde mij het duo flesjes (voorzien van een collar met de tekst "Antioxidant Superpower (TM)") vanmiddag persoonlijk komen brengen. Ze moeten namelijk stante pede in de koelkast, want de inhoud van zo'n flesje (volgens de perskit "voldoende voor twee doseringen" (sic!) bestaat geheel en al uit vers sap. Ja, zoiets dat vooral niet warm mag worden, dat is goed voor je imago. Koel is vers en vers is goed. Hype hype hoera.

Maar mag ik die noodzaak even betwijfelen? Volgens het opschrift op het flesje is het sap gemaakt uit concentraat. Het is dus ingekookt (nou ja, flash pasteurized staat er op de verpakking) en vervolgens gereconstitueerd. Volgens de datum op de dop mag ik het flesje liefst twee maanden bewaren, tot 13 september, maar moet ik het na opening wel binnen 14 dagen opdrinken. Wedden dat dat spul helemaal niet in de koeling hoeft zo lang het dicht is?

Ach ja, die collar. Daar staat nóg maar eens op dat de weldaden die dit product biedt voor des mensen gezondheid ondersteund worden door 36 gepubliceerde medische studies. Nou, proost!

Wat een idioterie allemaal. Vers sap is lekker en gezond. Kon dat nou niet gewoon zo blijven? Was het weer niet genoeg? Waarom nou toch al dat pseudo-hippocratische geneuzel? Ja, omdat ze 473 ml van dit spul willen verkopen voor--of je een emmer leeggooit--€ 3,49. Daarom waarschijnlijk.

Wat wilde u weten? Of het sapje lekker was? Verrek! Wilt u nou wel geloven dat ik helemaal vergeten ben te proeven?

13 juli 2009

Hoeveel zeezout?


Kijk, daar heb je nou bijvoorbeeld weer zoiets. Volgens de ingrediëntendeclaratie bevat dit uit Frankrijk afkomstige product boter en maximaal 3% zout, waarvan 2% zeezout.
Hoeveel zeezout zit er nu dus in?
2%? Of 2% van 3%, dus 0,06%, zoals hier feitelijk staat?
Ik weet intussen het antwoord, omdat ik naar de producent heb gemaild. Maar wat denkt u?

10 juli 2009

Het Hoogste

Als je het jaar al eens hebt afgesloten op de eerste plaats en je Foodblog van het Jaar hebt mogen noemen, heb je het hoogste al gehad. Zo dacht ik er tenminste tot gisteren over. Een vrij logische gedachtengang, dunkt me.

Maar gisteren bleek dat ik het mis had. Volgens de volautomatisch aangestuurde stembutton hier rechts, bleek ik in één klap gestegen tot positie Nul. Mijn grootmoeder had dus gelijk: het kan altijd beter. Ik stel voorlopig positie min één als nieuw objectief.

De werkelijkheid was overigens prozaïscher: de site Foodrank, waar één en ander zijn beslag krijgt, lag op zijn gat. Ach ja. Ik ook met mijn romantiek.

09 juli 2009

Georganiseerd

Afgelopen weekend vrat een compleet gesjochten Amerikaan in tien minuten achtenzestig hotdogs op, en de NOS vond het nodig ons daarover te berichten. Ik was over zowel het één als het ander de volgende dag nog altijd perplex en besloot eens te kijken in wat voor kader dit soort bunkerpartijen nu eigenlijk plaatsvinden.

Geloof me of niet, maar dit geschrans wordt georganiseerd door een heuse internationale sportbond, de International Federation of Competitive Eating, twaalf jaar geleden opgericht (ja, uiteraard in de VS--waar anders?). Hier linksboven staat hun logo, en hier, op de site van de "sportbond", vindt u het op ware grootte. Zo kunt u zien dat de beeldenaar bestaat uit een tweetal griffioenen die aanstalten maken een hotdog naar binnen te werken, Op het schild twee gekruiste drankflessen en onderaan nog een softijsje. Het heeft in elk geval de mérite van de duidelijkheid, al zou een creatieve knipper er moeiteloos een orale seksscène van kunnen maken. Sorry, lezer: ik laat me wat meeslepen door de obsceniteit.

Al te lang heb ik niet op de betreffende website verwijld. Wel lang genoeg om de pathetische poging te kunnen zien om op een "verantwoordelijke" instantie te lijken, met heuse safety standards. Ze komen erop neer dat je er 18 voor moet zijn, dat er altijd medisch toezicht moet zijn en dat je thuis niet mag trainen. Van een misselijkmakende hypocrisie, kortom.

Overigens neemt het Guinness Book of Records al tientallen jaren geen eetrecords meer op, en zo hoort het ook. Je vraagt je af waarom de NOS dit soort verwerpelijke meuk eigenlijk als amusant faits-divers op teletekst plaatst. Ik heb het ze gevraagd, maar nog geen antwoord gekregen.

08 juli 2009

Eetschrijver proeft voor u

Eén van de leuke dingen van het zijn van een eetschrijver, is dat je soms pakjes bezorgd krijgt, waar dan soms Nieuw Eetbaars in zit waarover men hoopt dat je iets zult willen schrijven. Dat kan overigens nog tegenvallen, want veel Nieuw Eetbaars blijkt eerder Marginaal Eetbaar te zijn. De trends vallen uiteen in Gemakkelijk dan wel Gezond. Het eerste betekent ongevaarlijk kant & klaar waar dan ook meestal niets aan is, het tweede dringt het Enge Vet terug, gewoonlijk ook al niet om vrolijk van te worden.

Toen het PR-bureau van Kellogg's mij dan ook vroeg of ze mij hun nieuwste product mochten toesturen om er, nog vóór het op u werd losgelaten, eens van te proeven en mijn mening te geven, waarschuwde ik sardonisch dat die mening er gewoonlijk niet om loog. Kellogg's! Ja, de vitrioolschrijver in mij verkneukelde zich al bij voorbaat om de field day die dat ongetwijfeld teweeg zou brengen.

Maar de promotoren van Kellogg's bleken onverschrokken en zo kwam de postbode al de volgende dag een buitenmaatse doos brengen. Die bleek gelukkig vooral gevuld met lekker rustiek ogend vulmateriaal (weliswaar synthetisch stro), waarin een linnen zakje dat de enige informatie gaf over de inhoud in de vorm van een stripverhaal: noten, granen en vruchten, pijltje, oven, pijltje, boordevol kommetje, pijltje, vrouwspersoontje met het tekstje "YUM!". Daaronder nog de slogan van het nieuwe lekkers: "Nature now comes in DELICIOUS".

U raadt het al, lezer: mijn nekharen stonden alweer overeind. U moet namelijk weten dat ik bij diegenen hoor die al iets langer weten dat lekker eten niet in de eerste plaats uit een fabriek afkomstig is. Een producent van spul-in-dozen die anno 2009 met zo'n gotspe komt, vindt mij op zijn weg met gevelde, vlijmscherpe pen. Ik kreeg steeds meer zin dit spul eens lekker te scheren.

In de linnen zak zaten drie geheel anonieme cellofaan zakjes met geroosterde muesli. Dat was het nieuws: een variant op een ooit vanuit Zwitserland tot ons gekomen ontbijtfilosofie die al door diverse concurrenten van Kellogg's wordt aangeboden. Eerlijk gezegd werd ik er niet bijzonder opgewonden van. Maar goed, ik had beloofd te proeven. Ik trok de volgende morgen dus na een opgewekt iene-miene-mutte één van de zakken geroosterde grutten open, deed ze in twee kommen en begoot ze met yoghurt.

Bij het strooien viel in elk geval op dat de stukjes appel uitstekend als zodanig herkenbaar waren. Ze zagen er, met andere woorden, uit als echte gedroogde appel, waarbij de slimmerds van Kellogg's er wel voor hadden gezorgd dat aan elk stukje ook een stukje schil zat. Ik weet niet hoe het met u is, lezer, maar met mij gebeurt dat niet als ik iets met verse appel klaarmaak. Dat trucje kennen we wel. Zo. Na deze laatste oppepper voor mijn scepsis dan nu het hoogtepunt van ons feestje: de genadeloze tongtest.

Tja.

Eigenlijk, lezer, vond ik 't best lekker. Het waren natuurlijk maar ontbijtgranen, maar as those go vond ik deze bepaald niet tegenvallen. Wat mij betreft hadden ze alvast twee streepjes voor: ten eerste gaven ze je lekker wat te kauwen in plaats van bij de eerste beet in doorslikbaar gruis uit elkaar te vallen, en ten tweede--bepaald niet onbelangrijk--smaakten ze niet overmatig zoet. Mijn vaste lezers weten: ik háát te zoet. Wat mij betreft mag het zelfs nóg ietsje minder (we kunnen er altijd zelf nog wat suiker bij doen), maar dit was niet onaangenaam.

De volgende twee ochtenden aten wij eveneens geroosterde muesli. Een tweede zak bevatte iets van rood fruit (kers in elk geval en iets waarin ik cranberry meende te herkennen). Het derde bevatte overduidelijk noten (amandel, de in Amerikaanse producten onvermijdelijke pecan en waarachtig ongebrande cashew). Ook die waren om dezelfde redenen prima te eten, al vond G. de notenvariant "wel saai". Hij was overigens ook de minst zoete en G. houdt meer van zoet dan ik, dus dat kan een verklaring zijn.

Maar best lekker dus. Allesbehalve het Grote Neersabelen waarop ik me verheugd had. Maar ach, een ontbijtproduct dat de snel degenererende monddelen van Nederland eindelijk weer eens iets te doen geeft en aan hun oerbestemming herinnert, dat is ook wat waard. En als het dan ook nog de trend van steeds mierzoetere babysmaakjes doorbreekt, dan heeft het wat mij betreft reden van bestaan. Al zag ik het gisteren nog niet bij AH in de schappen staan. Maar daar hebben ze dan ook veel ruimte nodig voor hun eigen extreem gesuikerde spul, dat wat mij betreft vandaag nog geheel mag verdwijnen. Dit nieuwe trio van Kellogg's is op dat punt al een hele verbetering.

Een dag na het laatste proefontbijt kwam een even grote doos, nu met de perskit en hetzelfde spul nog eens in de uiteindelijke verpakking. Wat ik voor cranberries had gehouden, bleken frambozen te zijn en op de foto's in de kit stonden verder aardbeien die niet te proeven waren geweest en die ik gelukkig ook nergens in de ingrediëntendeclaratie terugvind. Wel staan daarin, nog vóór de frambozen, veenbessen vermeld. Cranberries dus. 't Is maar dat u weet, lezer, dat ik echt wel weet wat ik proef en mij geen veenbessen voor aardbeien laat verkopen.

Kellogg's weet vast ook wel dat ik dat weet. Vandaar waarschijnlijk dat ze als achtergrondkleur voor de productvermelding op de verpakking Eetschrijven-paars hebben gekozen. Ik knik minzaam bij dit eerbewijs: grootheid moet ergens beginnen.

Kellogg's Nature's Pleasure
Appel en zwarte bes
Framboos en kers
Amandel, pecan en cashew
http://www.naturespleasure.nl/

06 juli 2009

Obsceen

... dat er in deze tijd nog dit soort dingen worden gedaan, en dat de NOS daar op teletekst over verkiest te berichten. Dat laatste misschien wel vooral. Doe normaal, zeg!

02 juli 2009

Zó doe je dat

Sneden we in de culinaire journalistiek vroeger in voedsel, sinds oktober 2008 wordt er steeds meer in de kosten gesneden. Vooral de freelancers moeten het daarbij ontgelden, uw eetschrijver niet uitgezonderd. Ik ga u hier nu niet vragen of u iets voor mij weet (hoewel: als uw blad nog steeds geen stukjes van mij heeft, kunt u ze natuurlijk altijd vragen waarom niet), maar wel wil ik u deelgenoot maken van de nieuwste trends op mijn vakgebied.

Toevallig sprak ik gisteren een (eveneens) ex-medewerker van een blad waar ik tot voor enige tijd regelmatig voor schreef, zowel een culinaire rubriek als een restaurantrecensie. Naar het schijnt heeft men daar inmiddels een veel voordeliger alternatief bedacht. De woorden van de uitgever in kwestie (nee, naar goede gewoonte noem ik nog steeds geen namen, al kom ik in de verleiding) werden mij als volgt overgebriefd:

"Tegenwoordig doe ik dat gewoon zelf: ik bel zo'n restaurant, ik vertel dat we een stukje over ze willen doen en vraag of ik dan en dan langs kan komen. De kok weet dan meteen dat hij extra zijn best moet doen. Een rekening krijg ik natuurlijk niet. En dat stukje heb ik in een kwartiertje geschreven, je vertelt wat je hebt gekregen (sic!) en dat (sic!) het lekker was. En daarna laat ik dan de advertentieverkoper even bellen".

Geef toe: dat scheelt in de portemonnee, al moet ik voor de goede orde zeggen dat er nog wel restaurants schijnen te zijn die aan zo'n één-tweetje niet mee willen werken. Voor de culinaire rubriek wordt een nog iets schaamtelozere methodiek gevolgd. De sponsoring schijnt daar nog wat ruimhartiger te zijn, al zie ik het woord "advertorial" er maar steeds niet boven staan.

Het schijnt steeds vaker voor te komen: bladen die deals sluiten met partijen die ze kritisch zouden horen te volgen. Bij de betere titels heeft de redacteur dan nog wel de nodige vrijheid--integriteit, weet u wel--maar het blijft een beetje Kreatief met Kurk. Het ergste is misschien nog wel dat de lezer (dat bent u dus--nou ja, u eigenlijk niet want u volgt Eetschrijven) het allemaal best lijkt te vinden.

Ik sprak een paar jaar geleden eens een Amerikaanse recensent. Die was stomverbaasd toen ik hem vertelde dat ik voor een recensie maar één keer bij een restaurant ging eten: hijzelf schoof nooit minder dan driemaal aan vóór hij zijn stukje schreef, anders kon je het niet goed doen, vond hij. Ik vertelde hem dat het anders niet uit kon voor de opdrachtgever. Ik ben blij dat ik die collega in het afgelopen jaar niet gesproken heb.

01 juli 2009

Onverwacht


Een slimme actie, zou je zeggen: bij 15 euro aan boodschappen een gratis doos ijs weggeven op een moment dat er temperaturen van tegen de 30 graden worden verwacht. Dat wil wel, natuurlijk.

Maar AH in Almere was kennelijk maar half slim, en zo te zien ook een ietsjepietsje naïef. Gisteren, op de tweede dag dat de dozen konden worden meegenomen, hingen er in de winkel knullige geprinte A4-tjes.

De strekking: wegens "onverwacht succes" waren alle actie-ijsjes op. Morgen waren ze er weer. Maar helaas konden er geen tegoedbonnen worden gegeven, dit "wegens verrekening aan de kassa en overmacht".

Ik weet het niet hoor. Hebben zij bij AH geen idee hoeveel van die bonnen ze hebben uitgegeven? En weten ze niet hoe ze hun barcode-lezer moeten programmeren zodat mensen die achter het net vissen alsnog hun ijsjes mee kunnen krijgen?

"Onverwacht succes". "Overmacht". Waar zijn die mensen geweest, de afgelopen 50 jaar?