Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

28 mei 2009

Wel en niet

Over het nieuwe keurmerk waarmee Albert Heijn ons deze week met veel bombarie verraste, is elders al veel wetenswaards geschreven. Ook ik word van zo'n nieuw labeltje niet meteen zo vrolijk als AH waarschijnlijk wel zou willen. Daarvoor heeft de grootgrutter al te vaak andermans initiatief de nek omgedraaid of van zichzelf vervreemd.

Toch vraagt AH er met zo'n naamgeving een beetje om en ik kan het dan ook niet laten: me bij dit nieuws hardop afvragen of nu alles wat bij AH in de schappen staat zonder dit label daarmee dus niet puur en niet eerlijk is?

27 mei 2009

Cap Ouest

Ik ben laat, lezer. Ik heb dan ook de grootste moeite om te communiceren met de buitenwereld. Vrijwel al mijn mailboxen liggen plat, Gmail is niet bereikbaar en zelfs Google wil niet laden. Geen idee of dit alleen bij mij zit of breder (wereldwijd?) een probleem is. Het is in elk geval verduiveld vervelend. Gelukkig doet sinds een kwartiertje Blogger het weer wel. Hopelijk verschijnt dit straks ook (zowaar, dat blijkt het geval. Wie weet is morgen de wereld weer toegankelijk).

Hoe dan ook: gisteren werd er weer eens gerecenseerd. Ik ben momenteel aan het werk voor het blad Blister, een sponsored magazine rond Bavaria jachten, en uiteraard houden ook zeilers van een goede maaltijd op zijn tijd. G. en ik trokken dan ook naar de jachthaven van Scheveningen en hadden een geweldige avond. Onderstaande recensie in telegramstijl (ik heb hiervoor maar een halve pagina) staat straks in het blad. U hebt nog een weekje of vier vóór het er vermoedelijk avond aan avond vol zit met zeilers. Ik zou zeggen: aarzel niet!

Pal aan de haven ligt restaurant Cap Ouest. Blister ging er voor u proeven. De zaak is stijlvol ingericht: strak en modern, met een geheel open keuken. De stoelen zitten fantastisch en zouden hooguit een viltje onder de poten kunnen hebben om minder lawaai te maken bij het schuiven. Dat is echter zo ongeveer ons zwaarste punt van kritiek. We eten, na te hebben genoten van champagne met mooie en smakelijke amuses, het viergangenmenu van € 47,50 p.p. en vragen of één van ons in plaats van de vis vegetarische gerechten kan krijgen. Dat kan; weten we zeker dat we niet liever vlees hebben? Zowel vis als vega zijn een feest voor het oog en een streling op de tong. Aan de ene kant van de tafel worden vooral de truffeltortellini met parmezaanschuim geroemd, aan de andere kant wordt ge-ooh'd en ge-aah'd over de Oosterscheldekreeft met gebakken asperges en fine de claire oester in schuimige bisque. De krokante kalfszwezerik met jonge groenten en morieljes is eveneens fantastisch. Het dessert bestaat uit Hollandse aardbeien in vijf bereidingen. Bij dit alles schenkt een enthousiaste en attente sommelier een uitstekend wijnarrangement en ook verder is op de bediening niet het minste aan te merken. De rekening komt, inclusief aperitief, anderhalf wijnarrangement, water en koffie met friandises, op een vriendelijke € 175,-- voor twee. Zo blijft een avondje Cap Ouest tot het eind een feestje. Allen daarheen!

Schokkerweg 37, 2583 BH Scheveningen, 070 306 09 35
http://www.capouest.nl/

26 mei 2009

Hagelslag

Knoeperds van hagelstenen waren het, sommige meer dan een centimeter in doorsnee. Ze ranselden op het dak en hielden mij uit de slaap. Uiteindelijk kwam dat bij mij wel goed. Maar ik was blij dat ik geen fruitteler ben. Dan had ik geen oog dichtgedaan.

15 miljoen schade schijnt het noodweer te hebben veroorzaakt. En dat rond de tijd dat de eerste aardbeien van de volle grond zouden moeten komen. Hopelijk valt dat nog een beetje mee.

25 mei 2009

De pot en de ketel

Als eetschrijver zit je wel eens met je neus in restaurantgidsen, bijvoorbeeld als het erom gaat een paar goede restaurants aan de Noordzeekust en nabij de Zeeuwse wateren bij elkaar te zoeken voor een stukje. Soms is dat behalve leerzaam ook onbedoeld vermakelijk. Dat blijkt als je op de site van lekker.nl kort na elkaar restaurant Augusta in IJmuiden en Inter Scaldes in Kruiningen naslaat:


Augusta in IJmuiden: 't is me toch wat met die spelfouten (o ja, ik heb er zelf ook een hekel aan).


Inter Scaldes in Kruiningen: lekker, die "sherrytomaatjes" (weer eens wat anders dan "pommodori tomaten").

22 mei 2009

De Britse variant, maar toch

Het was vrijwel overal in Europa moeiteloos te krijgen (in Groot-Brittannië komt het zelfs in elke pub uit de tap), alleen in Nederland moest je er met een kaarsje naar zoeken. Waarom eigenlijk? Geen idee. In elk geval lijkt daar nu verandering in te zijn gekomen. Gespot bij AH en in licentie geproduceerd door Heineken: appelcider. Weliswaar in kleine flesjes met kroonkurk en van de rinsere Britse variant, maar toch. Cider, in Nederland. Wie weet komt het nog wel eens helemaal goed met ons.

20 mei 2009

Koud buiten

Nee, niet het weer. Op deze datum is dat namelijk in mijn ervaring vrijwel altijd prachtig en ook vandaag is dat zo. Ik kon dus vanmorgen op mijn terras aan het water dit fraaie cadeau uitpakken: een buitenoven om koud in te kunnen roken. Een mooie aanvulling op het warmrookoventje dat ik nu twee jaar enthousiast gebruik.

G. heeft vrij vandaag en wij trekken er straks op uit om via wat omwegen op een plek te belanden waar wij ons op gepaste (= bourgondische) wijze aan wat feestelijkheden zullen overgeven, waarna wij eerst morgen weer huiswaarts zullen keren. Maar dan toch niet zonder een bedankje aan degenen die mij aan voor- en achterdeur blij verrasten met felicitaties. Bij deze.

19 mei 2009

Zoetzure oogst


Zoetzure augurken komen bij Hak "vers van het land" (en in het Frans zelfs tout droit du champs). Jaja, logisch nietwaar? Ik moest in elk geval meteen denken aan een BBC-filmpje uitgezonden op 1 april 1957 dat geschiedenis schreef.

18 mei 2009

Carlo's ossenhaasjes

Pfoe, het eerste speelweekend van onze Dreigroschenoper zit erop en met gepaste trots kan ik wel zeggen dat iedereen die niet is komen kijken, ongelijk had. Gelukkig zijn er nog twee speelweekenden en geloof het of niet, maar er zijn nog enkele plaatsen.

Maar als je na zo'n zondagmatinee om zes uur thuiskomt, na een week waarin je zaterdagavond de deuxième, vrijdagavond de première, donderdagavond de generale, woensdagavond een technische doorloop en maandagavond een orkestrepetitie achter de rug hebt, heb je een dilemma. Aan de ene kant heb je trek, maar beslist in iets anders dan de boterhammen met kroket of andere snelle happen die je uit tijdgebrek de hele week naar binnen hebt gewerkt. En aan de andere kant ben je behoorlijk afgepeigerd, heb je uren op je voeten gestaan en voel je niets voor al te uitgebreid koken.

Gelukkig schoot me Carlo Santangelo te binnen. Ooit was hij een collega van mij in de keuken van Gianfranco's restaurant, later opende hij een eigen restaurantje dat hij simpelweg Da Carlo noemde. Hij was goed in de wat huiselijke keuken: geen culinaire hoogstandjes, maar smakelijke combinaties van goede ingrediënten. In zijn restaurant at ik ooit de filetto di Carlo, waarvan ik hem niet eens het recept vroeg. Wel heb ik het daarna ooit eens nagekookt, maar ik was het helemaal vergeten. Tot eergisteren dus, toen ik in door de supermarkt snelde. Gisteren stond zijn filetto dus voor het eerst in jaren weer bij mij op tafel, met frietjes en de sla die ik over had van mijn vegavis. Simpel maar heel zonnig en erg lekker. En ongetwijfeld met vlees van de scharrelslager, waarvoor ik deze keer echt geen tijd had, nog veel lekkerder.

Ossenhaas zoals bij Carlo Santangelo

Nodig voor twee:

- 2 ossenhaasjes van ca. 125 g elk
- 10 bospeentjes of 1/2 winterwortel
- 150 g champignons
- 12 blaadjes verse basilicum
- 100 ml droge witte wijn
- 150 ml room
- olijfolie, boter, zout, peper

Verwarm de oven voor op 75 graden en zet hierin drie borden. Schil de worteltjes en snijd ze in dobbelsteentjes van 1/2 cm. Was de champignons en snijd ze in schijfjes. Laat de boter heet worden in de koekenpan en bak de ossenhaasjes drie minuten aan elke kant. Leg ze op het bovenste bord en laat ze 15 minuten in de warme oven rusten.

Laat in een tweede koekenpan olie heet worden en bak hierin de champignons op zo hoog mogelijk vuur tot het vocht eruit is verdampt. Verhit intussen een klein klontje boter in een steelpannetje en smoor hierin de worteltjes gedurende 4 minuten. Doe de champigons bij de worteltjes, laat samen nog een minuutje smoren en giet de witte wijn in het steelpannetje. Laat tot op hoog vuur tot minder dan een kwart inkoken. Voeg de room toe en laat nogmaals inkoken tot ongeveer een derde. Snijd intussen de basilicum in dunne reepjes. Breng de saus op smaak met zout en peper, en roer er van het vuur af tweederde van de basilicum door. Leg de ossenhaasjes op de twee onderste borden, schep er de saus half over en strooi er de rest van de basilicum over.

P.S. De fotografie stelt weer eens niets voor, maar ja: moe dus.

15 mei 2009

De eetschrijfstand


Sorry, lezer. Ik krijg mijn brein vandaag niet echt in de eetschrijfstand. Ik ben in mijn hoofd vooral bezig met de première vanavond, vooral omdat ik na de generale van gisterenavond zeker weet dat het echt fantastisch gaat worden--vergeef mij dit schaamteloze pluggen, maar het komt voort uit oprecht enthousiasme. Meer dan een snelle boterham zit er straks voor mij trouwens ook niet in, al weet ik sinds gisteren dat bovenstaande door mij vervaardigde buitenmaatse vegavis (45 cm) heerlijk smaakt, naar aardappelsalade met rode biet, uitjes en azijn.


(reserveringen hier of via 035 623 3993)

14 mei 2009

"Journalistiek"

Ik had eergisteren al een portie hoofdschudden achter de rug bij lezing van deze analyse van Wouter van der Land op Foodlog. De redactie van Happinez gaat helemaal los in een artikeltje dat uitmondt in een aanbeveling om Knorr Bio te eten. Verbijsterend wat je allemaal aan benefits kunt scoren als er maar "biologisch" staat op het zakje waaruit je je snelle hap haalt. Allemaal geneuzel natuurlijk, en klaarblijkelijk is en blijft de redactie van Happinez niet voor commentaar bereikbaar. Een schande, en wilt u nog wedden op een flinke daling van de oplage om reden van deze zeperd, houd uw inzet dan vooral bescheiden, want het verleden heeft al uitgewezen dat het de lezers geen sikkepit kan schelen als ze op deze manier voor imbeciel worden versleten. Ach ja, elke lezer krijgt het medium dat hij verdient.

Vandaag weer zoiets. Vrumona zet in de ochtendbladen een grote advertentie waarin het meldt dat een aantal frisdranken binnenkort niet meer bij AH te krijgen zal zijn, omdat AH besloten heeft die producten uit de schappen te halen vanwege een zakelijk conflict. De fabrikant belooft er alles aan te doen om de oorzaken voor dit conflict zo snel mogelijk weg te nemen.

De redactie van NOS Teletekst heeft vanmorgen ook de krant gelezen en de advertentie gezien. Dat gefundenes Fressen was aanleiding tot een "informatief" artikeltje:


Nou, kijk eens aan, dat weet u ook alweer. Even de advertentie van Vrumona geparafraseerd en men vindt dat het volk alweer afdoende op de hoogte is gesteld. Ach nee, de wetenswaardigheid van een soortgelijk conflict met Coca-Cola twee jaar geleden is nog toegevoegd. Het goede journalistieke principe van hoor en wederhoor is kennelijk niet belangrijk: de visie van AH staat niet vermeld en ook lezen we niet dat de grootgrutter niet voor commentaar bereikbaar was.

"Journalistiek" noemen ze dat dan. Nee, bij Teletekst is Kees wel heel snel klaar. Hoewel... zou de spellchecker die ze daar gebruiken hebben gesuggereerd dat die Oostenrijkse sprookjeskeizerin tegenwoordig bij Vrumona in vloeibare vorm verkrijgbaar is?

13 mei 2009

Eerst komt het vreten

Eerst komt het vreten, dan komt de moraal. Het wordt regelmatig misprijzend gezegd wanneer mensen gewin vóór normen laten gelden. En dat is grappig, want de grote Bertolt Brecht bedoelde dat er nu juist niet mee. Integendeel.

Brecht--een marxist pur sang--vond dat je van mensen geen moreel gedrag mocht verwachten als je niet zorgde dat ze te eten hadden. Dat is de werkelijke betekenis van het zo dikwijls misbruikte citaat.

Uw eetschrijver heeft het dezer dagen behoorlijk druk. Niet zozeer met eetschrijven (hoewel ook dat gelukkig weer iets aantrekt, crisis, u weet wel), maar met theater. Overmorgen namelijk gaat in Hilversum een Nederlandse productie in première van het meesterwerk uit de jaren '20 waaruit bovenstaand citaat afkomstig is: die Dreigroschenoper (de Driestuiversopera) van Brecht met muziek van Kurt Weill, opgevoerd door Toneelgroep Ars en het Promenadeorkest. En ik heb daarin een gastrol. Vandaar ook het hier afgebeelde visje. Logisch, nietwaar?

Er moet namelijk in één van de scènes--de bruiloftsscène van Mackie Messer met Polly Peachum, de dochter van de bedelaarskoning--nogal uitbundig zalm worden gegeten. En omdat het in het theater anno 2009 geen vetpot is, was voor elke uitvoering een echte zalm wat prijzig, nog afgezien van het feit dat de zalm wel even in de coulissen moet wachten vóór hij op mag. Of ik geen oplossing wist. Warempel, die wist ik. Ik maak dus van iets minder bederfelijke ingrediënten (ze kunnen rustig drie avonden na elkaar onder de lampen staan en maken ook de dagelijkse reparatie makkelijk) een grote zalmkleurige vis. O, en of ik er ook nog rekening mee wilde houden dat degene die van de vis moet eten allergisch is voor noten en eieren. Bovenstaand miniatuurtje van 15 cm is de uitkomst van mijn experimenten van de afgelopen dagen. Het visje bestaat uit aardappel, gekookt in bietennat en gepureerd met rode biet, vermengd met wat yoghurt (nee, geen mayonaise inderdaad) en vervolgens tot vis gevormd. Het ziet er qua kleur prima uit. De vorm is natuurlijk een wat archetypische vis en dat past dan weer mooi in de sfeer van het stuk waarin eigenlijk alles wordt uitvergroot.

Mocht u van theater houden en tijd/zin hebben: Die Dreigroschenoper staat de komende drie weekeinden op het programma. Hier kunt u desgewenst kaarten reserveren (dan wel telefonisch, via 035 6233993). Ik ga vanavond en morgen nog eens stevig met de groep repeteren, en morgen bij de generale mag meneer Zalm ook meedoen.

Wordt prachtig.

12 mei 2009

Fit uit de wei

Afgelopen zaterdag waren G. en ik op een proeverij van ham, oude kaas en brood (nee, geen tosti) georganiseerd door Foodlog onder auspiciën van het Ministerie van LNV met de bedoeling te bepalen of je "ambachtelijk" kunt proeven en of het ook mogelijk is via industriële methodiek tot een product te komen dat met een ambachtelijk product kan wedijveren. Een filmverslag is hier te vinden. Ik ben overigens nog altijd geschokt dat Dick Veerman die ham van Lidl zo goed vindt, al haalde mijn commentaar diengaangaande de director's cut niet.

Zelf bleek ik in alle gevallen het "industrieel-ambachtelijke" alternatief overigens als lekkerste te hebben betiteld: de ham van Ruitenburg, het zuurdesembrood van Carl Siegert en de Old Alkmaar, dus kennelijk heb ik de vraag beantwoord--al schrik ik ervan dat ik de "slagersachterham" van AH als op één na smakelijkste heb betiteld en de ambachtelijke ham van Duke of Berkshire pas op de derde plaats had--voor zo'n lichte rooksmaak ga ik altijd weer voor de bijl. U ziet, ik probeer niets mooier voor te stellen dan het is.

Achteraf was er nog ruimte voor het promoten van wat producten. Zo liet het bedrijf TOP, food technology & life science, een sinaasappelsapje proeven dat houdbaar was gemaakt niet door het te pasteuriseren, maar door het bloot te stellen aan een druk van naar ik begreep enkele honderdduizenden hectopascals. Verder is het puur sap dat dan ook geen twee keer hetzelfde smaakt omdat geen twee sinaasappels hetzelfde smaken. Interessant. Ik heb het ter plaatse geproefd (notitie aan mezelf: onthoud nu eens dat je geen sinaasappelsap moet drinken als je ook kaas eet, de vreselijkste combinatie die er bestaat!) en heb een flesje mee dat ik in de koelkast eens flink zal laten verouderen. We zullen zien.

Marga Mooren van de Bond van Boerderijzuivelbereiders had ook flesjes bij zich. Daarin zat een drank gemaakt van melkwei, feitelijk een restproduct van kaasbereiding, inclusief eiwitten en vitaminen. Er was een naturelversie en één die was voorzien van een smaakje van appel en peren (leuk dus als je die twee moet vergelijken). Ik vond het een boeiend drankje en riep over de naturelvariant meteen uit dat die enigszins naar karnemelk smaakte, wat omstanders kennelijk een aha-erlebnis gaf. De verfruite versie hoefde van mij niet zo, dat was meer een kinderdrankje met hoerazoet, een variant van het appelmoessyndroom. Ik vermoed dat de versie met aardbei (niet aanwezig) mij nog wel minder aan zou staan.

Een foldertje voor dit product nam ik ook mee. Daarin viel me meteen iets op. Dit weidrankje doet kennelijk van alles: je fit houden, je mooi maken en "je gezondheid ondersteunen", maar één ding doet het volgens de foldertjesmaker niet, en dat is lekker smaken. Terwijl het dat dus best doet. Het is in elk geval lekker fris en weer eens wat anders dan al die gesuikerde toestanden die we op warme dagen geacht worden naar binnen te werken.

Wei Fit, wel een grappige naam natuurlijk. Benieuwd of Nintendo nog boos wordt. Informatie erover (inclusief verkoopadressen, zijnde voorlopig één supermarkt, één winkel en twee boerderijen in de omgeving van Roelofarendsveen) is te vinden op http://www.wei4all.nl/, een naam waarvan ik tussen twee haakjes dan weer niets begrijp. Four all, dat geeft mij nou niet echt de indruk van een puur Nederlands product. Maar ik zal wel weer ouderwets zijn.

11 mei 2009

Vis met extra... vis

Het zijn verlichte tijden. Als wat de natuur levert je niet bevalt, eet je iets anders. Zitten daar niet genoeg bouwstoffen in, dan corrigeert de fabrikant dat voor je. Neem nu het inmiddels ook door de reclamejongens ontdekte Omega 3. Het zit in allerlei vette vis, maar niet of nauwelijks in die van Captain Iglo waar onze kinderen om jengelen. Een transplantatie blijkt echter zó geregeld, en een IKB-vinkje zó verdiend.

(dank Jetty)

08 mei 2009

Mogen kinderen dan geen ijsje?

Of een kind dan niet af en toe gewoon een lekkere Raket mocht, werd mij zowel via de voor- als via de achterdeur gevraagd. Of dan werkelijk alles vol met bouwstoffen moest zitten?
Nee, natuurlijk niet. Sterker, deze zuurpruim is zelf een groot liefhebber van een lekker ijsje op zijn tijd. Dat was het punt dan ook niet.

Waar het wel om gaat is dat Unilever zich in bochten wringt om goedwillende ouders te laten geloven dat dit ijsje een verantwoorde keuze is, verantwoorder dan iets waar meer calorieën in zitten. En dat is gewoon misleiding.

Unilever moet ophouden appelen met peren te vergelijken, te proberen u mee te laten drijven op de dieetgekte en u kolder op de mouw te spelden. IJsjes, snoep en snacks, hoe caloriearm ook, zijn niet verantwoord. Daarom zijn ze een traktatie voor af en toe. Geeft u er één aan uw kind, laat het daar dan vooral lekker van genieten maar wees u ervan bewust dat junior met zijn Raket 40 overbodige, pure pleziercalorieën bestaande uit louter suikerwater aan het snoepen is en dat vooral niet te veel moet doen.

Daarom neem ik nu dus ook geen Split uit de vriezer (dit ijsje van Ola is zowat het enige kant-en-klare dat ik in huis heb). Omdat ik dat gisteren al gedaan heb, vlak nadat ik mijn stukje hier schreef. Volgende week weer eens, als het er weer voor is.

07 mei 2009

Waterijs op juniors boterham?

Unilever heeft de smaak te pakken. Nadat ze eerder al hun smeerseltje Blue Band aan probeerden te praten door misleidende vergelijkingen met allerlei echt voedsel (in tegenstelling dus tot het industrieel geproduceerde non-food dat zij iedereen graag zouden zien eten), spelden ze moeders nu via een spotje op de mouw dat ze hun kinderen beter een ijsje kunnen geven dan een Sultana. Reden: in de Sultana zitten meer calorieën.

Nu ben ik sowieso geen voorstander van al die "verantwoorde tussendoortjes" voor kinderen en vind ik dat moeders die hun kroost chronisch volstoppen met Sultana's, Liga's en ander spul met een uiterst ongunstige verhouding tussen calorierijke koolhydraten een waardevolle stoffen bepaald niet slim bezig zijn, maar zo'n Raket van Ola als een betere keus voorstellen louter omdat er in dit bevroren suikerwater iets minder calorieën zitten vind ik desondanks behoorlijk misleidend. In zo'n ijsje zit immers behalve water niets anders dan suiker: louter calorieën zonder zelfs maar één grammetje aan bouwstoffen.

Laten we de redeneringen van Unilever eens logisch voortzetten. In Blue Band zitten per 100 gram bijna viermaal méér calorieën dan in zowel een Sultana als zo'n Raket van Ola. Als je je kind dus nog Blue Band geeft, ben je een domme en slechte moeder. Je kunt in plaats daarvan beter gewoon een Raket op het brood van junior smeren. Als het dan toch alleen maar om de calorieën gaat. Oh, wacht eens: brood bevat ook al per 100 gram 2,5 keer zoveel calorieën als een Raket. Weet u wat? Beleg gewoon maar een Raket met een Raket en geef dat uw kind als maaltijd. Véél verstandiger.

Sorry hoor, Unilever. 't Is jullie eigen logica.

06 mei 2009

De boom weer in?

Hoe gaat dat? Ik moest op stel en sprong weg, het liep uit en toen ik tegen drieën eindelijk op weg terug was, had ik behalve een bescheiden ontbijt nog niets te eten gehad. Ik rammelde. En net op dat ogenblik ging het op Radio 1 ineens ontzettend veel over eten. Prof. Katan mocht iets sceptisch zeggen over de nieuwe tv-show van Sonja Bakker. En voordien was er iets over het nieuwe boek van Richard Wrangham.

Wrangham is natuurlijk al een opmerkelijke naam voor iemand die over eten schrijft, maar dat zal hij zich als Brit maar half bewust zijn. Hoe dan ook is hij primatoloog en bekleedt hij een leerstoel antropologische biologie aan Harvard. In die hoedanigheid schreef hij een boek waarin hij betoogt hoe het gebruik van vuur en het koken van voedsel zou hebben gezorgd dat ons brein de laatste sprong naar de intelligentie maakte, en dat dit en niets anders ervoor heeft gezorgd dat u en ik niet samen met andere apen tussen geboomte rondscharrelen. De Nederlandse vertaling van zijn boek is zojuist verschenen: Koken, over de oorsprong van de mens.

Grappig vond ik het wel, want in de titel noch in het aan het boek gewijde radio-item wordt duidelijk of het nu de handeling van het koken is dan wel het eten van gekookt voedsel waaraan wij onze intelligentie te danken hebben. Hoewel ik het tweede de beste kansen geef, suggereert de boektitel voluit het eerste. En in dat laatste geval, lachte ik daar achter het stuur tegen mezelf, ziet het er voor de westerse mens bepaald niet best uit. Koken is bij ons een uitstervende gewoonte, die het riant aflegt tegen snacken, wachten op de ping van de magnetronmaaltijd en in de file staan bij de McDrive.

Gelukkig gaat het niet om het koken, zo bleek na enig grasduinen op de site van uitgever Nieuw Amsterdam. Ons dieet zou voedzamer zijn geworden doordat wij vuur leerden beheersen en ons voedsel gingen koken. En omdat het daar rond het vuur op de grond weliswaar knusser maar ook gevaarlijker was dan in de bomen, ontstond als vanzelf de sociale structuur die wij uiteindelijk het huishouden zijn gaan noemen. Zo en niet anders zijn volgens Wrangham apen mensen geworden.

Het vuur beheersen doen we nog steeds. Koken al veel minder. Voedzamer dieet? Daaraan kun je twijfelen. En met die sociale samenhang gaat het ook al niet riant. Het zal uw en mijn tijd nog wel uitduren, vermoed ik. Maar op termijn kunnen we misschien toch weer de boom in.

Ik heb nog even gekeken wat de oorspronkelijke titel was van Koken, over de oorsprong van de mens, dat bij ons volgende week in de boekhandel ligt (ISBN: 978 90 468 0586 2, NUR: 949). Dat blijkt Catching Fire te zijn. Kijk, daar zou ik nou nooit over geschreven hebben.

Bestellen bij bol.com (Eetschrijven ontvangt een kleine commissie):

Labels:

05 mei 2009

Misschien ben ik niet mondain genoeg

Mail! KitchenAid wil mij vertellen over een nieuw hebbeding voor thuis: een ijsblokjesmachine. Nu geef ik toe dat ik sinds ik een tijdje in de VS heb vertoefd af en toe wel eens gewenst heb dat ik zoiets had, maar ik weet mijn voorraad ijsblokjes toch meestal wel op peil te houden. Zo'n fraaie ijsblokjesmaker is dus meer leuk dan nodig.

Maar KitchenAid denkt daar anders over. "Met een permanente voorraad van acht kilogram kristalheldere ijsblokjes kan je heel wat zomerse feestjes en cocktailparty’s houden", vindt het bedrijf. Vandaar dat hun "gloednieuwe fancy ijsblokjesmachine" niet langer alleen voor de professionele markt beschikbaar is, maar ook in een inbouwversie voor thuis.

Ik moet me in elk geval niet verbeelden dat de blokjes die ik in mijn vriezer maak ermee door kunnen. "Als je met ijsvormen of de ijsmaker van de koelkast werkt", leert KitchenAid mij, "krijg je ondoorzichtige blokjes. Dat komt omdat het ijs op een statische manier geproduceerd wordt, zonder enige vorm van beweging van het water. Vaak ruikt of smaakt het ijs ook naar voedsel dat in de ijskast bewaard wordt". Ik heb dat laatste nooit gemerkt, maar ik zal er eens op letten. In elk geval maakt de KitchenAid gebruik van een pomp die laagje per laagje water spuit, met als resultaat perfect gevormde, kristalheldere ijsblokjes, die bovendien niet meer aan elkaar plakken dank zij de luchtvrije omgeving waarin ze worden aangemaakt.

Blijven twee nadelen. De grootte van het apparaat (de afmetingen staan er niet bij, maar voor "een permanente voorraad van 8 kg" en een productiecapaciteit van 10 kg/24 uur zul je toch geen al te klein apparaat hebben) en de prijs--en dan vooral die laatste: de richtprijs in de winkel bedraagt 1.999 euro. Ik moet toegeven: ik vind dat duur betaald, zelfs voor een onuitputtelijke voorraad kristalheldere ijsblokjes zonder geurtje. Maar misschien ben ik niet mondain genoeg. Ik kan me mijn laatste cocktailparty in elk geval niet herinneren.

Wat ik wel in dank aanvaard, is het bij het persbericht gevoegde recept, dat me voor de naderende warme dagen erg lekker lijkt. Ik deel het graag met u, waarbij ik overigens het ingrediënt "1 bol frambozensorbet ijsblokjes, om te serveren" achterwege laat, voornamelijk omdat ik geen idee heb wat hiermee bedoeld wordt*. Ik vermoed dat stervelingen die geen KitchenAid ijsblokjesmachine hebben ze kunnen vervangen door gewone ijsblokjes (zoals ook in het recept staat).

IJskoude frambozendaiquiri met rozen en munt

Voor 2 personen

Voorbereiding: 5 minuten

- 12 frambozen
- 2 el rozenlikeur
- 4 grote muntblaadjes
- 4 el witte rum
- 1 el rozenwater
- 2 el limoensap
- ijsblokjes

Maal de frambozen fijn in de blender. Duw de frambozenpuree door een fijne zeef en doe weer in de blender. Voeg de resterende ingrediënten toe en meng tot een gladde massa. Verdeel enkele ijsblokjes over twee cocktailglazen, giet er de daiquiri op en serveer meteen.

*EDIT: misschien zijn er een streepje en een regelsprong weggevallen, en wordt er bedoeld dat je 1 bol frambozensorbet nodig hebt en daarnaast ijsblokjes om te serveren. Dat zou kunnen. Ik weet niet of frambozensorbetijs makkelijk te krijgen is. Zult u toch nog met de ijsmachine aan de slag moeten, een aankoop die ik u dan weer wel van harte aanraad. Ik zal, zodra het frambozenseizoen echt begonnen is, eens experimenteren.

04 mei 2009

Barbecue

Wie zei er dat barbecuen altijd vergezeld moest gaan van gigantische hoeveelheden vlees? Wat gepofte aardappeltjes, courgette, paprika en venkel halveren en roosteren (de venkel flink wat langer dan de overige groenten) wat dressing en wat knoflookmayonaise en je hebt een barbecue waarvan je niet uren hoeft uit te buiken.

(waarmee ik niet wil zeggen dat er voor de liefhebber niet een bescheiden lapje vlees bij kan).

Dressing voor geroosterde groenten

- 1/2/ dl goede olijfolie
- bosje verse dille
- 1/2 eetlepel balsamico
- 1 theelepel tomatenpuree
- 1/4/ theelepel tabasco

Klop de olie met de balsamico tot een emulsie ontstaat en klop er daarna de tomatenpuree en de tabasco door. Roer er tot slot de fijngehakte dille door.