Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

18 december 2009

Goed voor elk

Eigenlijk bestaat hij niet meer, de melkboer. Tenminste, niet als hij geen veehouder is die aan de boerderij verse melk verkoopt. Een halve eeuw geleden ging je als stadsbewoner naar de melkboer op de hoek, en zelfs die moest je toen eigenlijk al "melkman" noemen. De oorspronkelijke titel van dit boek van Leanne Kitchen (nomen est omen) luidt "The Dairy". Maar misschien is de keuze voor het ouderwetse begrip opzettelijk.

Hoewel het boek doorgaat voor een naslagwerk dat je alles vertelt over kaas, room en melk (en over boter, maar dat vermeldt de flaptekst niet), gaat het in feite om een kookboek dat aan wat inleidende beschietingen over de genoemde zuivel is opgehangen. Een nogal Brits kookboek, overigens: de recepten zijn duidelijk geïnspireerd door wat de foodie in het Verenigd Koninkrijk graag op tafel ziet verschijnen. Zeker niet alleen lokale specialiteiten (genre "Lamsspiesjes met muntsaus"), maar ook wat uit andere (hoofdzakelijk Franse en Italiaanse) keukens is geïmporteerd, is opgenomen met de Britse smaak in het achterhoofd. De vetfobie heeft hier in elk geval dan weer niet toegeslagen, maar dat is natuurlijk inherent aan het thema.

De recepten zijn goed van opbouw, duidelijk geschreven en voor een deel fraai geïllustreerd. Heel veel echt inventief materiaal zit er niet tussen: het blijft allemaal nogal conservatief, maar voor wie daarvan houdt is er niets mis mee. Wel trek je als eigentijdse lezer soms de wenkbrauwen op bij de hoeveelheden: een spaghetti alla carbonara (in het boek kortweg "spaghetti carbonara" genoemd) met op 500 gram pasta liefst 450 gram spek en dan ook nog eens 300 ml room, nee, dat is zelfs in Engeland nauwelijks nog van deze tijd.

Uiteraard staan ook in dit boek weer de nodige bloopers. Zo wordt er gemeld dat boter niet geschikt is om dicht te schroeien. Nog los van het feit dat we inmiddels dank zij de discipelen van Herve This weten dat dichtschroeien niet bestaat, zal iedereen die op de ouderwetse manier biefstuk bruin bakt hier best van opkijken. Ook kunnen we lezen dat koeien voor de productie van één liter melk 800 liter bloed nodig hebben (je begrijpt wat er bedoeld wordt, maar het is koddig), dat de naam mascarpone afgeleid zou kunnen zijn van het Spaanse mas que bueno wat je echt alleen gelooft als je nog minder taalgevoel hebt dan de gemiddelde Brit en dat er in de streek rond Bresse een kaassoort wordt gemaakt die blue brie heet (de rest van de wereld noemt dit kaasje gewoon Bleu de Bresse).

Soms worden we als lezers kennelijk voor geestelijk onvolwaardig gehouden, getuige waarschuwingen als "Gooi de (zure) room weg als er groene of roze plekken op zitten, want die duiden op schimmel". Ja, daar hoort u vast ook van op.

"Van de melkboer" is best een aardig boekje voor wie van de ouderwetse, vetrijke keuken houdt. Lichte maaltijden zult u er niet uit koken; daarvoor zorgt u liever dat u er minstens één wat eigentijdser kookboek naast hebt staan. Af en toe een enkele gang tussen lichtere gerechten door, ja, dat zal best smaken.

Bestellen bij bol.com (Eetschrijven ontvangt een kleine commissie):


Van de melkboer, kaas - room - melk
Leanne Kitchen (vertaald uit het Engels)
Gebonden editie met stofomslag, binnenwerk full-colour
Uitgeverij Terra Lannoo
255 blz.
Adviesprijs 29,95
ISBN 978-90-8989-059-7

Labels:

3 Comments:

  • At 18 december 2009 om 21:23, Anonymous Anoniem said…

    Hmmmm...goed om te weten alweer.....deze kan ik dus ook weer overslaan bij de mooie-cadeautjes-voor-mezelf rond de feestdagen.

    Een mooi en dik, zeer Engels kookboek uit 1988 staat er al in m'n kast: "The dairy book of Britsih food", gesponsored door "The milk marketing board", dus met ruim zuivel en Brits vlees in elk gerecht...
    Wat jij beschrijft lijkt op een nieuwe variatie daarvan, zij het dat "mijn" boek naast een vracht aan recepten niet alleen aardige informatie geeft over zuivel uit diverse streken in Engeland, Schotland en Ierland, maar ook over daar geproduceerd vlees en gevangen vis (toen dan...)
    Zelf ook zonder vet-fobie, sla ik het nog regelmatig na, en maak er, met meestal een eigen draai en finishing touch, nog best wat klassiekers uit (steak-and-kidney-pie, Crown Roast, Mock Crab, Minted Lamb Burgers with Cucumber...dat soort dingen.....).
    Aan geimporteerde Italiaanse en/of Franse recepten deden ze toen kennelijk nog niet....gelukkig maar, daar wil je immers geen Engels kookboek voor nodig hebben!! Laat dat in godesnaam aan anderen over......

    En inderdaad ja! Die melkboer die melkman moest gaan heten, en de groenteboer die groenteman werd, en later werd de werkster ook nog "interieurverzorgster", en elk lullig cheffie een "manager".....te oude wijn in nieuwe vaten zullen we maar zeggen, en "wie laat zich beduvelen door een naam"??? (ach...als mensen zich er beter/gewaardeerder door voelen, vind ik het best...jammer alleen dat dan de inflatie zo hard gaat en we weer nieuwe namen moeten verzinnen....)

    Dank weer, voor het voorwerk, zodat ik mij in de boekwinkel kan richten op het moois dat overbljft.....

    Groet,
    sanne

     
  • At 19 december 2009 om 17:20, Anonymous Yvon said…

    Haha ik lig even dubbel om die bloopers. Plaats net zelf een stuk over zuivel, wellicht heb jij een antwoord op de 'next question' vraag?

     
  • At 19 december 2009 om 22:23, Anonymous Claudia said…

    Onze melkboer van vroeger kwam langs in een wagentje, zo´n rijdende supermarkt, maar dan in melkboervorm. Je weet wel zo een van ´je valt met je netje´ reclame.
    Ik woon in Griekenland en ook hier komt de melk gewoon uit de supermarkt. Dan heel wat anders in Egypte, waar mijn man vadaan komt. Daar komen ze nog aan je deur met een plastic zak met verse melk, zo vers dat je hem eerst zelf nog moet koken, tegen de bacterien. Je moet er van houden, wel erg vette, van halfvol hebben ze nog niet gehoord. Uiteraard zijn er ook daar in de supermarkt pakken te koop.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home