Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

10 december 2009

Dinglish

Had ik net in een tv-spotje van Lipton de hallucinerende mededeling gekregen dat de Inglisj tie (spreek uit met zo vet mogelijk Hollands accent) van Lipton (idem) de állerbeste Engelse thee is, ploft er in mijn mailbox ook nog een persbericht waarin mij wordt gemeld dat liefst zestien Nederlandse sterrenkoks iets doen met iets dat Fair Flavours wordt genoemd. Het blijkt te gaan om maaltijden die met duurzame ingrediënten worden bereid. Van dat bereiden staan filmpjes op internet.

Ik weet het, ik ben met mijn taalkundige achtergrond op dit punt een beetje een pietlut. Maar toch wil ik maar niet snappen waarom voor allerlei doodgewone Nederlandse begrippen zo nodig allerlei hippige Engelse termen moeten worden gebruikt. Of liever: ik zou me dat nog kunnen voorstellen bij uitdrukkingen die na vertaling in het Nederlands de elegantie van een baggerboot hebben. Maar dat is hier niet het geval; sterker, in dit geval heb je bij een Nederlandse vertaling alleen maar te winnen. Eerlijke smaken: hoe mooi wil je het hebben? Niet alleen heb je het duurzaamheidsaspect te pakken (of in elk geval de sociale component ervan), maar bovendien pak je nog eens een element mee dat elke liefhebber van lekker eten aan het hart gaat--het gegeven dat het voedsel oprecht naar zichzelf smaakt. Ja, dat moeten onze Engelstalige vrienden dan toch maar mooi missen.

Enfin, voor wie belangstelling heeft: de filmpjes van het eerlijke eten (weliswaar allemaal van kokende sterren, maar zeker niet allemaal van sterrenkoks) staan op fairflavours.org. Een tip voor de organisatie: de url eerlijkesmaken.nl is ook nog vrij...

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home