Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

19 november 2009

Made in China

Ik moet eerlijk zeggen dat het voor mij een geheel nieuwe ervaring was: een gewoon doorsnee groentenstalletje op een gewone doorsnee zaterdagmarkt waar dozijnen verse truffels lagen uitgestald. Echt duur waren ze ook niet: voor € 6,95 had ik een knaap van een goede 50 gram te pakken. Hoezo exclusief?

Even snuffelen hielp mij uit de droom. Ik had hier, zoals ik natuurlijk aan de prijs al had gezien, niet te maken met de felbegeerde tuber melanosporum, de truffel die we kennen als de Europese wintertruffel, maar met een Aziatisch product, vermoedelijk uit China, dat van de botanici de naam tuber indicum heeft gekregen. Qua uiterlijk lijkt hij er aardig op, maar in de geur- en smaaktest moet hij het jammerlijk afleggen.

Het bovenstaande was voor mij echter tot nu toe louter boekenwijsheid. Ik had namelijk bij mijn weten nog nooit Aziatische truffel geproefd, en voor die zeven euro was dit natuurlijk een prima gelegenheid om daar verandering in te brengen. Ik besloot er een risotto mee te maken, waarvoor ik voor ons tweeën ongeveer een kwart van de truffel met de rasp door de bijna gare risotto roerde, waarna ik er nog eens een kwart met het schaafje overheen deed.

Ja, natuurlijk was het lekker. Maar de echte truffelextase bleef uit. In feite proefde ik nog meer de smaak van de porcini (uit de Italiaanse bouillonblokjes van Star) dan die van de truffel. Voor dat laatste moest je echt heel goed proeven.

Met de andere helft van de truffel maakte ik gisteren roerei. Ook gewoon, dus niet buitengewoon, lekker. Het idee om op een gewone doordeweekse werkdag roerei met truffel te maken was opwindender dan de smaak. Ziezo, dat weten we ook weer.

Ik ga komende week maar eens achter een wit truffeltje uit Piemonte aan, daar is het momenteel de tijd voor. Die tuber magnatum is écht de allerlekkerste truffel ter wereld. Hij kost dan ook per gram makkelijk het dertigvoudige van de democratische Chinees. Niet voor een doordeweekse dag, dus. Maar één keer per jaar, dat moet kunnen.

1 Comments:

  • At 20 november 2009 om 10:25, Anonymous Joy said…

    Wat grappig dat je Star gebruikt en dat vermeldt. Het is toch een soort heiligschennis als je zo'n blokje gebruikt? Ik gebruik het ook in de risotto en denk dan elke keer tok-tok-tok, rare jongens die betweters.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home