Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

16 november 2009

Enthousiasme, of het gebrek daaraan

Een weekje geleden beloofde ik u een bijdrage over een heel lekkere boerenboter die ik vorige maand proefde. Lekkere boter is allang niet vanzelfsprekend meer en de beste boter (en ik bedoel dus boter) uit de supermarkt is hooguit middelmatig. In de natuurvoedingswinkel ligt iets betere.

Een enkeling meende al te weten waaraan ik refereerde. Het kon niet anders of ik had het over de boter van de gebroeders Verdegaal in Oudendijk. Die boter werd begin dit jaar ineens nationaal beroemd omdat Felix Wilbrink van de Telegraaf onthulde dit de lekkerste boter van Nederland te vinden.

Ja, die is inderdaad ontzettend lekker. Ik ken 'm al een jaartje of tien. In die tijd woonde ik in Hoorn, niet ver van Oudendijk, ik had de kaasboerderij bij toeval ontdekt en ik kocht er regelmatig kaas en boter. Het was er altijd rustig en naar ik begrijp is dat inmiddels wel anders. Ik meen zelfs te hebben begrepen dat de gebroeders Verdegaal over hun kersverse landelijke vermaardheid heel gemengde gevoelens hebben.

Maar de boter die ik proefde kwam niet van bij Verdegaal, in elk geval niet rechtstreeks. Hij kwam van een bedrijfje met de naam De Kaasfabriek, een wat misleidende benaming omdat het helemaal niet om een fabriek gaat. De Kaasfabriek is een handelsonderneming opgezet door Erik van Dam die een centraal distributiepunt wil zijn voor ambachtelijke kaas- en zuivelproducten. Een leuk initiatief, waarvan ik hoop dat het niet aan zijn eigen succes ten onder gaat. Dat is namelijk het vervelende wanneer ambachtelijke producten succesvol worden. Dan is er of niet genoeg, of het ambachtelijke moet eraf. Dat krijg je in een tijd waarin ambachtelijk niet langer de norm is maar van hype tot hype gaat.

Ik vraag me af of dat de reden is dat ik tot op de dag van vandaag geen antwoord heb op mijn vorige week gestelde vraag waar die lekkere boerenboter voor de consument (u en ik dus) zoal verkrijgbaar is. Dat zo'n kleinschalig ambachtelijk product misschien wel kleinschalig wil blijven en helemaal niet zit te wachten op klandizie die vanuit Groningen, Den Helder, Maastricht en Vlissingen aan komt rijden.

Want dat dat gebeurt, staat wel buiten kijf. Wat ik vooral verrassend vind, is dat dit onmiskenbare signaal niet door méér producenten of distributeurs wordt opgepikt. Er lijkt me uitstekend mee te verdienen. De koek is groot genoeg--sterker, die is zo te zien voor de paar enkelingen die hem nu verdelen zelfs véél te groot. Zij hoeven niet zo nodig publiciteit.

3 Comments:

  • At 16 november 2009 om 17:13, Anonymous ulrik said…

    Zijn we al zover dat het een groot geheim is waar je lekkere boerenboter kan kopen.

    Ondertussen moet je lid zijn van een geheim genootschap om nog aan fatsoenlijke eetwaar te komen.

    Een kaart voor de horeca groothandel kan ook helpen, en connecties op het boerenland. Goed voedsel wordt alleen bereikbaaar voor een elite.

     
  • At 16 november 2009 om 20:58, Anonymous paulusfranciscus said…

    Tja, ik heb ergens nabij Ede een kaasboer die ook zelf nog z'n boter karnt (en dus ook goddelijk zachte karnemelk maakt).

    En nee, ik vertel niet waar en hoe en wie. Ik zit er niet op te wachten dat die dertig liter karnemelk die hij per week maakt naar de één of andere snob aan een grachtengordel verdwijnt.

    Zo erg is het kennelijk in NL geworden, wen er maar an.

     
  • At 16 november 2009 om 21:57, Anonymous mrooijer said…

    In het Hollandse hart koop je op allerlei plekken heerlijke boter van de boer - even kijken, de laatste boter in de koelkast komt nu uit Warmond. Van de zomer kwam hij uit Hoogmade en als ik een keertje echt nergens kom, dan is er altijd nog een boerderij minder dan 2 km van hier. Stelletje zeurpieten: het gaat uitstekend met de boter hier!!!!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home