Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

06 oktober 2009

Duits

Warme bakkers zijn er niet zo veel meer in Nederland. Warme afbakkers zijn er meer. Zij krijgen premixen van fabrieken en bakken daar standaard broden van. Een groot deel van het ambacht van de bakker is daarmee industrieel gedelegeerd, maar ja--het resultaat is nog altijd beter dan brood van de supermarkt. Dat is voor een deel nog fop ook, met gebrande mout als "optische gezondmaker".

Laatst had ik tarwe- en roggemeel van de molen. Ik besloot eens lekker ambachtelijk te doen. Van wat van het meel maakte ik zuurdesem (eigenlijk een fluitje van een cent, want een kwestie van met lauw water aanlengen en warm wegzetten; na een dag of wat komt het vanzelf tot leven) en daarmee maakte ik een ouderwets zuurdesembrood. Veel smaak had het, en het was ook behoorlijk compact. Lekker. Stevig kauwen ook, wat goed is voor ons tandvlees. Veel tandvleesproblemen ontstaan naar mijn overtuiging mede doordat we onze ivoren wachters te weinig aan het werk zetten.

Hoe dan ook serveerde ik wat van dit brood toen ik onverwacht eters had. Eén van hen hield het na één stukje voor bekeken, en zei desgevraagd dat het prima brood was, maar dat hij helaas niet zo van "Duits brood" hield.

"Duits brood", verdomd: zo noemden mijn ouders compact zuurdesembrood ook altijd, of het nu daadwerkelijk uit Duitsland kwam of niet. Zij vonden het ook maar niets en mijn moeder kocht het alleen maar wanneer de warme bakker uitverkocht was. Een noodmaatregel; iedereen behalve ik at met lange tanden en was blij als er weer "echt brood" was.

Maar dat was begin jaren '60. Ik was stomverbaasd deze term anno 2009 nog te horen, te meer daar er totaal niets "Duits" aan dit brood was. Maar toen ik googelde op de term "Duits brood" bleek die toch nog ruim 5000 hits te halen, en inderdaad ging het dan vrijwel steeds over zuurdesembrood waarin meel van rogge of spelt was gebruikt.

Ach, eigenlijk moet ik het als een compliment opvatten. De doorsnee Duitser is een liefhebber van smakelijk brood, en Duitse bakkers zijn door de bank genomen nog echte ambachtslieden. Ook de slager en de groentenspecialist zijn er trouwens uitstekend gesorteerd. Waarom wordt er over de Duitse eetcultuur in Nederland eigenlijk nog zo dikwijls zo neerbuigend gedaan?

7 Comments:

  • At 6 oktober 2009 om 19:54, Anonymous Jurgen said…

    Duits brood, het beste ter wereld! Wanneer ik eens in Duitsland ben gaat er altijd flink wat brood mee terug voor in de vriezer. En worst!
    En dan heb ik ook nog Duitse collega's die wel eens brood voor me meenemen.

     
  • At 6 oktober 2009 om 20:04, Anonymous © RJ said…

    Tsja, waarom? Zou het iets met '40-'45 te maken hebben? (Don't mention the war...)

    We waarderen wèl de Franse 'cuisine' en door die natie zijn we toch ook enige tijd bezet gehouden, al is dat wel wat langer geleden.

    Als kleinzoon van een Duitse oma ben ik zo'n beetje opgegroeid met de keuken van 'Die Nachbarn'. Heerlijk brood, inderdaad: Oberländer, Paderborner... Das schmeckt ja ganz gut!

    Om over de luxebroodjes (Kaiserbrötchen) nog maar te zwijgen: hardknapperig van buiten, warmzacht van binnen. Heerlijk met een lik lichtgezouten boter!

    Mijn volbloed Hollandse vader belieft ze inderdaad niet: daar krijgt hij naar zijn zeggen rauw tandvlees van. Dat komt wellicht omdat hij te veel van die vieze kleffe Nederlandse 'puntjes' verorbert...

    Ik heb wel eens wat artikeltjes over mijn Duitse eeterfenis gepubliceerd, maar de laatste tijd veel te weinig. Bedankt voor de hint. Ik ga weer eens ouderwets mofrikaans aan de slag! ;-)

     
  • At 7 oktober 2009 om 10:46, Anonymous matthijs said…

    Wij verkeren in de gelukkige omstandigheid op tien kilometer van de Duitse grens te wonen en daarom gezegend te zijn met een filiaal van een Duitse bakkerijketen (laten we 't ambachtelijke gehalte nu ook weer niet overdrijven - 't is een behoorlijk grote loods waarin de firma D. zijn broden bakt) verderop in de straat. Ambachtelijk of niet, 't is werkelijk geen vergelijk met dat Nederlandse spul, en je hoeft niet eens hun zuurdesembrood te eten (dat niet altijd even compatibel is met broodbeleg, vind ik) om dat te merken.

     
  • At 7 oktober 2009 om 16:31, Blogger lizette said…

    Goed, Duitsers kúnnen dan wel fatsoenlijke broden, maar veel wordt ook gewoon bij de bakker afgebakken. In Berlijn moest ik ook zoeken naar een bakker die zélf zijn Schrippen fabriceerde. Het zijn er maar een handjevol helaas.

     
  • At 7 oktober 2009 om 17:20, Blogger Kari said…

    Heerlijk dat er nog veel meer mensen zijn die nog over eten nadenken.
    Lijkt wel uit te sterven....

     
  • At 4 maart 2010 om 08:11, Anonymous Anoniem said…

    Nederlanders bestaat nog steeds gedeeltelijk uit heel bekrompen mensen.
    Zelfs als´t om een onschuldig item gaat als brood, zullen sommigen liever verhongeren dan Duits brood eten.
    In tegenstelling tot Duitsland heeft Nederland geen brood-cultuur, maar loopt voorop in bekrompenheid en de Nederlandse,gedoogde, vorm van racisme: alles te haten, wat Duits is,ook al is´t maar brood.
    Arm volk.

     
  • At 1 maart 2012 om 19:30, Anonymous Anoniem said…

    Ik ben een groot fan van zuurdesembrood (en gelukkig ben ik recentelijk naar Duitsland verhuisd) en ik zou werkelijk niet weten wat ik zonder dat brood aan zou moeten. Ik sport enorm veel en ik eet graag brood maar met het standaard witte en bruine brood uit Nederland was het bijna niet te doen om genoeg calorieen binnen te krijgen omdat er gewoon bijna niets in het brood zit(los van het feit dat pre-fab supermarktbrood lang niet zo gezond is). Nu haal ik al mijn brood bij de bakker in het dorp hier en dat is echt een wereld van verschil. Aan de 100 soorten worst ben ik wel nog niet gewend moet ik eerlijk toegeven :).

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home