Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

02 juli 2009

Zó doe je dat

Sneden we in de culinaire journalistiek vroeger in voedsel, sinds oktober 2008 wordt er steeds meer in de kosten gesneden. Vooral de freelancers moeten het daarbij ontgelden, uw eetschrijver niet uitgezonderd. Ik ga u hier nu niet vragen of u iets voor mij weet (hoewel: als uw blad nog steeds geen stukjes van mij heeft, kunt u ze natuurlijk altijd vragen waarom niet), maar wel wil ik u deelgenoot maken van de nieuwste trends op mijn vakgebied.

Toevallig sprak ik gisteren een (eveneens) ex-medewerker van een blad waar ik tot voor enige tijd regelmatig voor schreef, zowel een culinaire rubriek als een restaurantrecensie. Naar het schijnt heeft men daar inmiddels een veel voordeliger alternatief bedacht. De woorden van de uitgever in kwestie (nee, naar goede gewoonte noem ik nog steeds geen namen, al kom ik in de verleiding) werden mij als volgt overgebriefd:

"Tegenwoordig doe ik dat gewoon zelf: ik bel zo'n restaurant, ik vertel dat we een stukje over ze willen doen en vraag of ik dan en dan langs kan komen. De kok weet dan meteen dat hij extra zijn best moet doen. Een rekening krijg ik natuurlijk niet. En dat stukje heb ik in een kwartiertje geschreven, je vertelt wat je hebt gekregen (sic!) en dat (sic!) het lekker was. En daarna laat ik dan de advertentieverkoper even bellen".

Geef toe: dat scheelt in de portemonnee, al moet ik voor de goede orde zeggen dat er nog wel restaurants schijnen te zijn die aan zo'n één-tweetje niet mee willen werken. Voor de culinaire rubriek wordt een nog iets schaamtelozere methodiek gevolgd. De sponsoring schijnt daar nog wat ruimhartiger te zijn, al zie ik het woord "advertorial" er maar steeds niet boven staan.

Het schijnt steeds vaker voor te komen: bladen die deals sluiten met partijen die ze kritisch zouden horen te volgen. Bij de betere titels heeft de redacteur dan nog wel de nodige vrijheid--integriteit, weet u wel--maar het blijft een beetje Kreatief met Kurk. Het ergste is misschien nog wel dat de lezer (dat bent u dus--nou ja, u eigenlijk niet want u volgt Eetschrijven) het allemaal best lijkt te vinden.

Ik sprak een paar jaar geleden eens een Amerikaanse recensent. Die was stomverbaasd toen ik hem vertelde dat ik voor een recensie maar één keer bij een restaurant ging eten: hijzelf schoof nooit minder dan driemaal aan vóór hij zijn stukje schreef, anders kon je het niet goed doen, vond hij. Ik vertelde hem dat het anders niet uit kon voor de opdrachtgever. Ik ben blij dat ik die collega in het afgelopen jaar niet gesproken heb.

1 Comments:

  • At 5 juli 2009 om 14:13, Anonymous ulrik said…

    Drie keer een restaurant bezoeken door een criticus geeft wel meerwaarde aan zijn stukjes.

    Zie de doorwrochte restaurant kritieken van bijvoorbeeld Frank Bruni van de New York Times.

    Ja, ik weet dat hier in Nederland geen budget voor is bij krantenredacties.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home