Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

17 juli 2009

Nog even over

... POM Wonderful: ja, natuurlijk had ik het sapje wel geproefd. G. uiteraard ook, omdat smaken verschillen. Wij vonden het eerlijk gezegd geen van tweeën lekker. Het smaakte wel naar granaatappel, maar er was iets onaangenaams aan de smaak. Eigenlijk vrezen wij dat wij gekookte granaatappel proefden, en dat wij dat geen van beiden erg smakelijk vonden. Granaatappel moet je ook niet koken. Ook niet pasteuriseren trouwens.

POM Wonderful is dus geen drankje dat wij in Huize Eetschrijver voor ons plezier zullen drinken, en al zeker niet voor zoveel geld. Geef ons maar gewoon een verse granaatappel, zonder poespas. Na tot die conclusie te zijn gekomen, ben ik maar eens gaan googelen op "POM Wonderful" en "taste". Raad eens wat: iedereen vind het héérlijk. Overigens blijkt al snel dat die mening ofwel verkondigd wordt door de producent zelf, ofwel door bloggers die niet minder dan een hele krat (ik moest het--gelukkig maar--met twee flesjes doen) van het spul thuisbezorgd hadden gekregen. Ja, voor wat hoort wat. Zo werkt het kennelijk in de VS--maar helaas voor de blogmarketeers niet in Nederland, althans niet bij deze Eetschrijver. Vind ik het lekker, dan krijgt u dat te horen. Vind ik het niks, dan hoort u dat ook. In het geval van POM Wonderful geldt dat zowel de ronduit ergerlijke productpositionering als het product.

... die boter met zoutkristallen: nadat de producent (een supermarkt van de keten Carrefour overigens) zich aanvankelijk in diep stilzwijgen had gehuld, kreeg ik op een herinnering binnen een halfuur antwoord, met een spijtbetuiging dat hun eerdere bericht mij kennelijk niet bereikt had.

"Il s'agit de 2% de sel de mer et 1% de sel normal (soit 3% au total), donc 2% de sel de mer sur le produit total".

Dus 2% zeezoutkristallen op het totale product. Inderdaad mogen deze mensen wel iets aan hun taal cq. wiskunde doen. En inderdaad: alle zout is vermoedelijk zeezout (zeker weten doen we dat niet). En ja, Johanneke: het is een listig trucje om van bepaalde bestanddelen van een product weer een onderverdeling te maken, want op die manier wordt niet zelden gesuggereerd dat er van een bepaald bestanddeel méér in zit. Goed etiketten lezen blijft niet alleen een must, maar ook een amusante bezigheid.

... restaurant.nl: ik had daar een aantal kanttekeningen bij geplaatst. Per kerende mail kreeg ik een mailtje van de site owner dat verbetertips welkom waren en dat men er meteen mee aan de slag ging. Helaas bleef het bij woorden, want precies een maand na dato kun je als je alle reviews van een deelnemer opvraagt, nog steeds niet zien op welke restaurants ze betrekking hebben. De site gebruikt nog steeds--niet zo eerlijk, vind ik--uw argeloos ingetoetste postcode zonder enige waarschuwing om te laten zien waar u als deelnemer precies woont (redactieleden blijven daarbij overigens buiten schot, want die blijken veilig op het adres van hun redactie te "wonen"). De voormalige QA-manager in mij komt tegen dat soort dingen nog steeds in opstand. Vooral omdat geen product zo makkelijk aan te passen is als een website.

... de exotische boontjes van AH: het duurde maar iets van een kwartiertje of ik had van de grootgrutter al een mailtje terug. Niet dat ik de indruk had daarmee veel opgeschoten te zijn:

"Uw bevindingen en opmerkingen, omtrent de herkomst van de AH Sperziebonen, hebben wij middels een rapportage onder de aandacht van de verantwoordelijke managers gebracht. Op deze manier kunnen reacties vanuit de klantenkring bij de evaluaties worden betrokken".

Om maar even een amusante kreet uit mijn studententijd te memoreren: als vrijblijvendheid pudding was, waren deze mensen Dokter Oetker. Dat verhaal van die boontjes en hoe grootinkoper AH met grote regelmaat de Nederlandse land- en tuinbouw buitenspel verkiest te zetten om midden in het Nederlandse seizoen allerlei groenten en fruit van duizenden kilometers ver in te laten vliegen, daar ga ik binnenkort nog eens wat grondiger in duiken. Overigens: deze kolder kan natuurlijk in de eerste plaats zijn beslag krijgen door de totale desinteresse van het gros der Nederlandse consumenten. Dat is helaas niet nieuw en het valt--sprak hij enigszins moedeloos--te betwijfelen of dat ooit zal veranderen.

3 Comments:

  • At 17 juli 2009 om 17:42, Anonymous ulrik said…

    Ik ben het met je eens dat de AH onze heerlijke Nederlandse sperciebonen te koop moet hebben.

    Maar is het zo erg om voor 1 keer sperciebonen uit Afrika te kopen?

    Om die lekkere salade te maken, of moet je altijd aan je principes vasthouden.

     
  • At 17 juli 2009 om 21:17, Anonymous Mirjam said…

    Nee, ik vind het niet heel erg om eens een keer buiten het seizoen sperciebonen uit Afrika te kopen (al doe ik het zelf niet), maar om midden in de zomer in NL sperciebonen aan te bieden uit Verweggistan, dat vind ik wel kwalijk. Geldt trouwens ook voor peulen, aardbeien*, kersen (je moet erg je best doen om geen Spaanse te kopen) en vast nog veel meer. Deze week helemaal eigenhandig bosbessen geplukt; het is een superjaar! En lekker!!

    * Tijdens onze vakantie in UK viel ons op dat daar het ras van de aardbeien op de bakjes vermeld wordt; erg prettig. Ook lekkere aardbeien gevonden al moest je wel zoeken naar andere dan Elsantas.

     
  • At 22 juli 2009 om 19:01, Anonymous VINCENT said…

    Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home