Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

08 juli 2009

Eetschrijver proeft voor u

Eén van de leuke dingen van het zijn van een eetschrijver, is dat je soms pakjes bezorgd krijgt, waar dan soms Nieuw Eetbaars in zit waarover men hoopt dat je iets zult willen schrijven. Dat kan overigens nog tegenvallen, want veel Nieuw Eetbaars blijkt eerder Marginaal Eetbaar te zijn. De trends vallen uiteen in Gemakkelijk dan wel Gezond. Het eerste betekent ongevaarlijk kant & klaar waar dan ook meestal niets aan is, het tweede dringt het Enge Vet terug, gewoonlijk ook al niet om vrolijk van te worden.

Toen het PR-bureau van Kellogg's mij dan ook vroeg of ze mij hun nieuwste product mochten toesturen om er, nog vóór het op u werd losgelaten, eens van te proeven en mijn mening te geven, waarschuwde ik sardonisch dat die mening er gewoonlijk niet om loog. Kellogg's! Ja, de vitrioolschrijver in mij verkneukelde zich al bij voorbaat om de field day die dat ongetwijfeld teweeg zou brengen.

Maar de promotoren van Kellogg's bleken onverschrokken en zo kwam de postbode al de volgende dag een buitenmaatse doos brengen. Die bleek gelukkig vooral gevuld met lekker rustiek ogend vulmateriaal (weliswaar synthetisch stro), waarin een linnen zakje dat de enige informatie gaf over de inhoud in de vorm van een stripverhaal: noten, granen en vruchten, pijltje, oven, pijltje, boordevol kommetje, pijltje, vrouwspersoontje met het tekstje "YUM!". Daaronder nog de slogan van het nieuwe lekkers: "Nature now comes in DELICIOUS".

U raadt het al, lezer: mijn nekharen stonden alweer overeind. U moet namelijk weten dat ik bij diegenen hoor die al iets langer weten dat lekker eten niet in de eerste plaats uit een fabriek afkomstig is. Een producent van spul-in-dozen die anno 2009 met zo'n gotspe komt, vindt mij op zijn weg met gevelde, vlijmscherpe pen. Ik kreeg steeds meer zin dit spul eens lekker te scheren.

In de linnen zak zaten drie geheel anonieme cellofaan zakjes met geroosterde muesli. Dat was het nieuws: een variant op een ooit vanuit Zwitserland tot ons gekomen ontbijtfilosofie die al door diverse concurrenten van Kellogg's wordt aangeboden. Eerlijk gezegd werd ik er niet bijzonder opgewonden van. Maar goed, ik had beloofd te proeven. Ik trok de volgende morgen dus na een opgewekt iene-miene-mutte één van de zakken geroosterde grutten open, deed ze in twee kommen en begoot ze met yoghurt.

Bij het strooien viel in elk geval op dat de stukjes appel uitstekend als zodanig herkenbaar waren. Ze zagen er, met andere woorden, uit als echte gedroogde appel, waarbij de slimmerds van Kellogg's er wel voor hadden gezorgd dat aan elk stukje ook een stukje schil zat. Ik weet niet hoe het met u is, lezer, maar met mij gebeurt dat niet als ik iets met verse appel klaarmaak. Dat trucje kennen we wel. Zo. Na deze laatste oppepper voor mijn scepsis dan nu het hoogtepunt van ons feestje: de genadeloze tongtest.

Tja.

Eigenlijk, lezer, vond ik 't best lekker. Het waren natuurlijk maar ontbijtgranen, maar as those go vond ik deze bepaald niet tegenvallen. Wat mij betreft hadden ze alvast twee streepjes voor: ten eerste gaven ze je lekker wat te kauwen in plaats van bij de eerste beet in doorslikbaar gruis uit elkaar te vallen, en ten tweede--bepaald niet onbelangrijk--smaakten ze niet overmatig zoet. Mijn vaste lezers weten: ik háát te zoet. Wat mij betreft mag het zelfs nóg ietsje minder (we kunnen er altijd zelf nog wat suiker bij doen), maar dit was niet onaangenaam.

De volgende twee ochtenden aten wij eveneens geroosterde muesli. Een tweede zak bevatte iets van rood fruit (kers in elk geval en iets waarin ik cranberry meende te herkennen). Het derde bevatte overduidelijk noten (amandel, de in Amerikaanse producten onvermijdelijke pecan en waarachtig ongebrande cashew). Ook die waren om dezelfde redenen prima te eten, al vond G. de notenvariant "wel saai". Hij was overigens ook de minst zoete en G. houdt meer van zoet dan ik, dus dat kan een verklaring zijn.

Maar best lekker dus. Allesbehalve het Grote Neersabelen waarop ik me verheugd had. Maar ach, een ontbijtproduct dat de snel degenererende monddelen van Nederland eindelijk weer eens iets te doen geeft en aan hun oerbestemming herinnert, dat is ook wat waard. En als het dan ook nog de trend van steeds mierzoetere babysmaakjes doorbreekt, dan heeft het wat mij betreft reden van bestaan. Al zag ik het gisteren nog niet bij AH in de schappen staan. Maar daar hebben ze dan ook veel ruimte nodig voor hun eigen extreem gesuikerde spul, dat wat mij betreft vandaag nog geheel mag verdwijnen. Dit nieuwe trio van Kellogg's is op dat punt al een hele verbetering.

Een dag na het laatste proefontbijt kwam een even grote doos, nu met de perskit en hetzelfde spul nog eens in de uiteindelijke verpakking. Wat ik voor cranberries had gehouden, bleken frambozen te zijn en op de foto's in de kit stonden verder aardbeien die niet te proeven waren geweest en die ik gelukkig ook nergens in de ingrediëntendeclaratie terugvind. Wel staan daarin, nog vóór de frambozen, veenbessen vermeld. Cranberries dus. 't Is maar dat u weet, lezer, dat ik echt wel weet wat ik proef en mij geen veenbessen voor aardbeien laat verkopen.

Kellogg's weet vast ook wel dat ik dat weet. Vandaar waarschijnlijk dat ze als achtergrondkleur voor de productvermelding op de verpakking Eetschrijven-paars hebben gekozen. Ik knik minzaam bij dit eerbewijs: grootheid moet ergens beginnen.

Kellogg's Nature's Pleasure
Appel en zwarte bes
Framboos en kers
Amandel, pecan en cashew
http://www.naturespleasure.nl/

1 Comments:

  • At 9 juli 2009 om 15:53, Anonymous Anoniem said…

    Opvallend: tegenwoordig worden producten steeds vaker via de (food)blog-community aangeprijsd. Kellogs heeft dit duidelijk eerder gedaan met hetzelfde product in Engeland en Amerika (even googlen op de productnaam leverde meteen een stuk of 20 buitenlandse foodblog-reviews over het product op). Slim! En 't werkt voor mij in ieder geval: ik zal het product zeker eerder aanschaffen...

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home