Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

10 juni 2009

Oude

Hollandse nieuwe, het is een leuke traditie. In principe mag Neerlands traditionele visje alleen zo heten als het tussen half mei en eind juni is gevangen. Dat heeft een reden: in deze periode gevangen haring heeft een ideaal vetgehalte en heeft nog geen hom of kuit geschoten.

Maar niets of niemand bepaalt dat Hollandse nieuwe van dit jaar moet zijn. Het gaat puur om de vangstperiode. En de praktijk? Gisteren om tien uur liep ik langs mijn vaste viswinkel en die had daar al een juichend bord staan dat ze er weer waren, wat overigens gezien de bevolking van de winkel aan geen dovemansdeur geklopt was. Let wel: op dat moment was het eerste vaatje nog niet eens verkocht, dus dat was 100% zeker haring van vorig jaar. Deze man maakt het overigens nog niet zo bont als de Spakenburger die altijd op zaterdag in Naarden op de markt staat: die heeft al sinds begin maart zo'n bord staan.

De ellende is dat zo'n visje van vorig jaar misschien nog wel lekkerder is dan één van de nieuwe vangst. De vis wordt ingevroren (dat moet, om de haringworm te doden) en intussen blijven de enzymen die hem zijn malsheid geven werken. En omdat met de huidige invriestechnieken de vis bijna onbeperkt bewaard kan worden, is ook achteruit gaande kwaliteit geen probleem meer.

Intussen zit het boerenbedrog mij toch niet lekker. Als mijn visman gisteren vis van vorig jaar verkocht, waarom zou hij daar dan vandaag, als de nieuwe vangst beschikbaar is, mee zijn opgehouden? Nee, ik word in feite niet benadeeld, want ik krijg vrijwel zeker een lekkerder visje. Maar toch: als mij een Hollandse nieuwe wordt voorgespiegeld, wil ik gewoon geen Hollandse oude krijgen. Is dat nou zo gek?

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home