Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

06 juni 2009

Meeëtertjes

Het viel me vanavond weer eens op. We waren na een uiterst culturele dag (museum en daarna theater) 's avonds ruim na tienen nog gaan zittyen op een terras van een eenvoudige brasserie in Le Marais We zaten al aan onze café liégeois toen er nog een stel met kinderen van zo'n zeven en negen jaar oud kwam zitten voor de maaltijd.

Iets wat je hier in Frankrijk eigenlijk nooit ziet (behalve dan in uitgesproken toeristische eethuizen) is een "kindermenu". Daar doen ze hier niet aan en ik vermoed dat er voor Franse kindertjes thuis ook geen appelmoes (of lokaal alternatief) aanwezig is om te pas en te onpas over allerlei voedsel te scheppen om het mee te vermommen. Kinderen eten gewoon mee met de pot en geen geneuzel of gejengel. Ik de Franse kinderen die ik in restaurants heb gadegeslagen eigenlijk ook nooit horen zeggen dat ze iets niet lustten. Ook niet als er bijvoorbeeld veel knoflook in zat, of heel "enge" groenten.

Ik denk wel dat dit fenomeen rechtstreeks verband houdt --er zowel een oorzaak als een gevolg van is--met het feit dat er overal in Parijs en elders in Frankrijk florerende groentenwinkeltjes zijn met zeer ruime sorteringen uitstekende groenten en fruit. Fransen leren al van jongs af aan wat lekker en ook wat goed is. Ze laten zich niet makkelijk iets in de handen stoppen; ze weten kwaliteit te herkennen en willen er ook best voor betalen: Fransen geven naar verhouding meer, véél meer, uit aan eten dan Nederlanders. En niet omdat ze meer eten, maar omdat ze vooral beter eten.

Nederlandse ouders hoor je wel eens zeggen dat ze wel zouden willen dat hun kinderen makkelijker waren met eten, maar dat ze echt niet weten hoe ze dat voor elkaar moeten krijgen. Zou het geen gat in de markt zijn als Fransen daarin cursussen kwamen geven?

4 Comments:

  • At 6 juni 2009 om 23:16, Anonymous Anoniem said…

    Hier hebben we ook uitstekende groente-juweliers....en mooie markten, dus daar ligt het echt niet aan!
    Ok, er zijn er hier wat minder, want slechts weinigen kunnen overleven. Omdat het gros van de mensen hier wat minder aandacht aan goed/lekker eten besteed, en dus ook er minder geld voor over heeft. (da's het kip-ei verhaal)

    Alleen... in Frankrijk (en een boel andere landen overigens ook!!!) is eten een veel "heiliger" zowel als tegelijkertijd een veel "natuurlijker" gebeuren dan hier: kinders worden gewoon geacht alles mee te eten, en als ze het niet willen, ook goed, geen gezeur en dan slaan ze die gang maar over, zolang ze de anderen maar rustig laten eten......zonder er echter iets anders voor in de plaats te krijgen, laat staan dat de met veel aandacht bereide gerechten worden overgoten/bedorven met appelmoes, extra ketchup of andere flauwekul voor jengelende kinders......het idee!! heiligschennis en smaakverpesting en minachting voor de kok(kin)
    Mogen ze de volgende gang weer proberen, of laten staan, volgens hetzelfde principe.

    Frekwenter incl. kinders buitenshuis eten (in Nederland voor velen niet betaalbaar!) , vaker met meer familieleden en vrienden eten, alsmede kinderdagverblijven en scholen die uitgelezen menu's serveren voor hun jeugdige publiek zoals dat in Frankrijk en de meer mediterrane landen gebruikelijk is, helpt daaraan natuurlijk ook gigantisch mee: als iedereen om je heen met genot zit te eten alsof het een levenszaak is om zo lekker mogelijk te eten, en eeuwig de kwaliteit en beste bereidingswijze zit te bespreken, dan voel je je als kind al snel een echte baby als je niet mee kunt doen op dat vlak en niemand je serieus neemt, en ze gewoon zonder omhaal je volle bord weghalen als je er niet van eet (geen "straf" of gezeur over geen toetje, maar wel die minachtende blik dat je nog een broekpieser bent) .....geloof me....dat werkt hoor!

    sanne

     
  • At 7 juni 2009 om 11:34, Anonymous ariane said…

    Het is inderdaad geen kwestie van de aan- of afwezigheid van smaakvol voedsel, maar van cultuur. Het is bij ons 'de gewoonte' dat kinderen een aangepast menu kunnen krijgen: meestal friet met frikandel of met een beetje geluk kip met appelmoes. Het resultaat? Kinderen leren geen nieuwe smaken kennen. Smaak ontwikkelt zich, maar het moet natuurlijk wel de kans ertoe krijgen. Kinderen - en ook volwassenen trouwens - moeten leren proeven. Als je kind enkel friet met frikandel voorgeschoteld krijgt, is het niet snel geneigd om ook andere smaken te ontdekken. Gelukkig is cultuur te veranderen (al is dat niet zo heel eenvoudig. Het begint met aandacht voor smaak ...

     
  • At 9 juni 2009 om 16:55, Anonymous sol said…

    inderdaad sanne, als je niet wil eten, eet je niet, maar je krijgt ook ook niets anders en laat de rest van de tafel rustig eten.
    voor onze dochter van 4 werkt dat prima. De jongste van bijna 2 heeft nog (behoorlijk) moeite met dat rustig laten eten van de rest, maar dat komt vast ook wel goed.

     
  • At 10 juni 2009 om 00:16, Anonymous Anoniem said…

    @sol: dat komt inderdaad vast helemaal goed!

    Met bijna-2 zijn aandacht en verveling in een omgeving waar je geen honger lijdt natuurlijk nog veel overheersender dan eten, dus nog even doorzetten en geduld!!

    sanne

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home