Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

17 april 2009

Kijken naar heimweekoken

De BBC, de zender met zo ongeveer de enige kookprogramma's die écht de moeite waard zijn, is inmiddels een eindje onderweg met zijn derde serie Great British Menu. Hierin strijden Britse topkoks (al lang geen contradictio in terminis meer) om het voorrecht gerechten te mogen koken voor een nationaal feestdiner.

Nadat de eerste serie moest uitmonden in een menu voor het jubileum van de Queen en de tweede in een menu waarop coryfee Heston Blumenthal een selectie van topkoks uit de hele wereld zou vergasten, was ik benieuwd waar een derde thema vandaan zou worden gehaald. Het blijkt een welkomstdiner te worden voor de Britse troepen die terugkeren uit Afghanistan.

Mja.

Tijdens de kooksessies speculeren de koks vooral over wat our boys daar in den vreemde wel gemist zullen hebben, hoe ze zullen verlangen naar een taste of home en hoe die er dan wel uit zou kunnen zien. Ik heb op die manier al rumbledethumps voorbij zien komen en pease pudding, met een verhitte discussie of die laatste nu warm of koud moet worden geserveerd. Ik heb geen mening, vrees ik.

Het leidt allemaal tot wat uitersten. Er worden mooie gerechten gemaakt, maar ook een aantal wel érg simpele, op het saaie en banale af. Honingtaart met een sausje van yoghurt en lemon curd? Gegratineerde fish pie? Vast lekker, hoor, maar naar mijn idee meer grootmoeders huiselijke keuken. Nog net geen fish and chips.

Ik kan me bovendien niet aan de indruk onttrekken dat we een beetje de tweede garnituur zitten te bekijken. Geen Marcus Waring, geen Sat Baines (wel ene Ian Maftin die één van diens restaurants bestiert), geen Atul Kochhar. Af en toe eens iemand met één Michelinster, meest sterloze en mij geheel onbekende chefkoks.

Van de vorige twee series heb ik elke aflevering opgenomen en ademloos bekeken. Deze keer merk ik dat ik het helemaal niet erg vindt er regelmatig eens eentje over te slaan. De formule raakt wat mij betreft een beetje uitgewerkt en het zou me niet verbazen als er geen vierde serie meer kwam. Hoe dan ook: elke weekdag 19:30, BBC 2.

5 Comments:

  • At 17 april 2009 om 17:25, Blogger Tycha said…

    Dit past helemaal bij de huidige tendens. Koken uit eigen land wordt steeds populairder. Waar een paar jaar geleden nog reikhalzend naar andere kooklanden gekeken werd staan alle neuzen nu thuiswaards. Aan de ene kant heel goed natuurlijk (lokale productie), maar ook een interesante vorm van nationalisme die steeds vaker de kop op duikt.

     
  • At 17 april 2009 om 20:18, Anonymous Anoniem said…

    1: Dit is niet de derde maar de vierde serie (je bent Parijs vergeten).
    2: De sterren zijn toch precies wat vaker aanwezig: W1: 2+1 W2: 1+1 W3: 1+0...
    3: Het kan niet elke dag feest zijn.

     
  • At 20 april 2009 om 10:19, Anonymous Kokend Water said…

    De BBC heeft al aangekondigd dat ze 2 seizoenen besteld hebben. Er volgt dus in 2010 ook nog een serie.

    Overigens merk ik dat ik vorige week niet zo boeiend vond (inderdaad de honey tart en lemon curd), omdat beide koks niet zo tv-geniek waren, maar de overige weken weer wel. Glyn Purnell vond ik weer erg sterk bijvoorbeeld. Kijk ook erg uit naar de komende afleveringen.

    Ik vind de doelgroep wat twijfelachtig, maar het idee wel erg leuk: neem een 'britisch staple' en geef er een culi-twist aan. Kan leuk uitpakken.

    Liever dit dan Masterchef, waar de fut inmiddels wel al uit is, nadat ik dit jaar een handvol afleveringen heb bekeken...

     
  • At 20 april 2009 om 22:23, Anonymous Kokend Water said…

    Schiet me trouwens net te binnen: Pease soup versus Peace soup.

    Toch aardig gevonden staaltje van Britse humor, volgens mij... ;-)

     
  • At 20 april 2009 om 22:23, Anonymous Kokend Water said…

    En dat moet uiteraard Peace Pudding zijn....

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home