Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

06 april 2009

Incognito

Als mensen mij vragen wat ik voor de kost doe, leidt dat niet zelden tot vermakelijke gesprekken. Vorige week weer. "Oh", riep mijn gesprekspartner. "Een vriend van mij doet in restaurants vaak of hij recensent is, met een blocnootje. En dan krijgt hij altijd dingen gratis".

Hè, is me dat steeds weer lachen. Want dat is natuurlijk larie en apenkool. Ik kan u één ding verzekeren: geen enkele recensent laat zich bij zijn recensie-uitstapjes ook maar één douceurtje welgevallen. Hij eet alleen maar "gratis" in de zin dat zijn hoofdredacteur de restaurantrekening betaalt. Dat is natuurlijk best prettig en maar gelukkig ook, want anders zou niemand meer een recensie willen schrijven. De tijd die je eraan kwijt bent, staat in geen verhouding tot de rekening die je schrijft. Ik vind één- of tweemaal per maand een recensie ook meer dan genoeg. Ik heb tenslotte ook nog een hypotheek.

Dat blocnootje, daar trapt alvast geen restaurateur in. Zoals ik mijn gesprekspartner zei: "Geen enkele recensent zit ooit zichtbaar notities te maken terwijl hij aan het werk is. Daar kom je gewoon niet mee weg". Ik heb het zelf ooit één keer gedaan, bij mijn allereerste recensie. Na afloop van de (uiteraard volledig afgerekende) maaltijd vroeg de maître opgewekt: "En, in welk blad komt dit straks?". Ik kreeg een kop als een boei, stotterde de titel en maakte me zo snel ik kon uit de voeten. Sindsdien doe ik alles uit het hoofd en schrijf hooguit als het heel ingewikkeld wordt snel tussentijds op het toilet even iets op. Zoals elke professional.

Dacht ik.

Want Pieter Nijdam van de Telegraaf blijkt er helemaal niet mee te zitten. Die vertelde afgelopen weekend nog vrolijk in zijn recensie hoe hij in restaurant Promers in Naarden door de souschef vanuit de keuken betrapt werd bij het maken van zijn notities. In hetzelfde verhaal meldt hij dat genoemde souschef speciaal met een tussendoor-amuse kwam "omdat hij kennelijk onze tevredenheid had gezien".

Nou, misschien gelooft Pieter dat echt. Ik eigenlijk niet. Het lijkt erop dat souschef Casper de Vos precies heeft gesnapt wat zijn gast kwam doen en daarom even op subtiele wijze, keurig binnen de lijntjes, een beetje extra heeft uitgepakt. En dat deze "spontane" actie nogal naïef is beloond.

Persoonlijk zou ik me hebben afgevraagd wat na zo'n één-tweetje de waarde van mijn recensie nog was. Maar misschien ben ik te recht in de leer. Wat vindt u?

7 Comments:

  • At 6 april 2009 om 17:22, Anonymous Yvon said…

    Dat het onzichtbaar moet zijn staat voorop, eenmaal 'betrapt' met notities en je merkt het verschil al, dus idd wat is die recensie nog waard dan. Ik heb me in de meest spastische bochten gewrongen om toch maar zoveel mogelijk te onthouden, tot mini-recordertje achter menukaart toe. Ik schijn een stuk gezelliger te zijn nu er geen recensies meer hoeven na restobezoek ;-) (alleen nog fototic maar geen notities meer)

     
  • At 6 april 2009 om 21:13, Anonymous ellen said…

    Ik ben het helemaal met je eens! Maar voor mij hoort dit soort journalistiek ook wel een beetje bij die krant...

    En Yvon, die foto's aan tafel, tja, soms kan ik het ook niet laten! Voel me altijd wel wat beschaamd. Thuis heb ik daat minder last van, hooguit mijn ongeduldige tafelgenoten, maar ja, het ooh wil ook wat!!!

     
  • At 6 april 2009 om 23:57, Anonymous Yvon said…

    Haha Ellen, dat vroeg ik me al bij het Ministerie (o.a.): 'hoe doen ze dat'. Kom even niet verder dan haastige kliks en voorverwarmde borden. In het laatste restaurant vroegen ze of we toeristen waren, naja ;-)

     
  • At 7 april 2009 om 21:34, Anonymous Carla said…

    Vreemd. Ik schrijf nooit iets op, ik maak wel fotootjes (ook nog niet al te lang overigens), maar dat doe ik zo ongeveer van alles wat ik meemaak, dus het voelt normaal en zo zie ik er volgens mij ook uit.

     
  • At 8 april 2009 om 09:35, Anonymous Anoniem said…

    Soms ontkom je er niet aan om notities te maken voor een zorgvuldige recensie. Vooral surprisemenu's omvatten vaak meer dan 5 gangen en dan hebben we het nog niet eens over de amuses. Ik probeer zoveel mogelijk notities te beperken. Schrijf ze niet in een blocnote, maar in een zakagenda zodat het nog een beetje op een werkbezoek lijkt. Maar als de zaak vrijwel leeg is, zoals tegenwoordig steeds vaker, val je af en toe door de mand. Je moet dat dan ook melden zodat de lezer daar rekening mee kan houden.
    Pieter

     
  • At 8 april 2009 om 18:49, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Dank, Pieter, voor de reactie. Dat de vermelding van het betrappen ook een kwestie van eerlijkheid was, kwam eerlijk gezegd niet meteen bij me op. Toch blijf ik van mening dat een recensent in de eerste plaats op zijn geheugen moet kunnen vertrouwen. Als dat echt ingewikkeld wordt, kun je de taken verdelen (alleen eten doe je tenslotte nooit) of even richting toilet verdwijnen om snel wat aan te tekenen.

     
  • At 13 april 2009 om 18:18, Blogger Klary Koopmans said…

    Ik maak heel vaak notitites als ik uit eten ga, en die notities zijn helemaal niet bedoeld om een recensie te schrijven. Waarom zou je niet iets op kunnen schrijven? Wat ik opschrijf gaat vaak over iets op mijn bord, maar soms gaat ook over iets wat een tafelgenoot vraagt of opmerkt. Maar ja ik heb dan ook een beetje een opschrijfboekjes tic.
    En foto´s maak ik ook...

     

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home