Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

21 april 2009

Eetgeluk

Brekend nieuws in de Volkskrant vanmorgen: kinderen worden écht gelukkig van een Happy Meal. Ik weet niet hoe het met u is, lezer, maar dat kinderen in meerderheid de kleffe happen van Oom Ronald prefereren boven écht eten, is voor mij allang geen nieuws meer. Toch vond ik het wel een interessant berichtje.

In een studie uitgevoerd door de Journal of Happiness Studies (ik vind het al heel opzienbarend dat zoiets als happiness studies bestaat, laat staan dat er een Journal aan gewijd is--maar goed, misschien moet je daarvoor in Taiwan zijn) blijken 2366 kinderen tussen 2 en 12 jaar oud te zijn geanalyseerd. Een kwart van de kinderen "at ongezond en had last van overgewicht". Maar "de dikke kinderen waren minder vaak ongelukkig dan hun slanke leeftijdsgenoten". Volgens de onderzoekers is het dan ook onverstandig zó maar alle pizza en cola te schrappen zonder te kijken "hoe kinderen daar emotioneel op reageren".

"Goede gezondheidsprogramma's", vinden de Taiwanese onderzoekers, "zouden zich moeten richten op het koppelen van geluksgevoel aan gezonder eten, zoals fruit en groenten". Suggesties worden daarvoor dan weer niet gedaan.

Dat laatste is jammer, want zo blijft het weer bij theoretiseren. Terwijl oplossingen toch eigenlijk voor de hand liggen. Om te beginnen moesten we misschien eens zorgen dat fruit en groenten die reden geven voor een geluksgevoel makkelijk te krijgen zijn. In deze tijd van vroege aardbeien is het van de kant van grootgrutter AH bijvoorbeeld puur maatschappelijk onverantwoord om die vreselijk harde en zure Spaanse knollen zo verschrikkelijk te pushen. Het overige aanbod aan fruit en groenten uit de super is al evenmin iets waarvan je spontaan in jubelen zou uitbarsten. Het ergste is nog dat het voor telers van écht lekkere spullen (hetzelfde geldt trouwens voor vlees) nauwelijks meer mogelijk is het hoofd boven water te houden in een landschap waar supers die louter oog hebben voor prijzen de dienst uitmaken. Er lijkt me, ook en misschien zelfs vooral vanuit een oogpunt van volksgezondheid, veel voor te zeggen als de overheid het telen van kwaliteitsproducten extra zou stimuleren.

Intussen valt het me op dat de bovenkop van het artikeltje in de Volkskrant kortweg luidt "Gewicht". Dat goed eten en goede gezondheid zo bijna totaal een kwestie van gewicht is geworden, dat lijkt me toch eigenlijk ook niet goed--behalve voor de bankrekeningen van de diverse Sonja Bakkers van deze wereld. Volgens mij leidt die visie tot oogkleppengedrag dat best wel heel ongezond is.

5 Comments:

  • At 21 april 2009 om 16:12, OpenID Kees said…

    Ik las net een stukje over de rol van tryptofaan, die stress zou verminderen en de stemming zou verbeteren. Hetzelfde effect treedt op bij een koolhydraatrijke voeding, waarmee we meteen bij de junkfood-afdeling zijn aangeland. Geen wonder dat de stemming verbetert als je de verslavende stof toedient, denk ik dan. Zouden kinderen koolhydraatverslaafd ter wereld komen of zouden ze al heel snel verslaafd gemaakt worden?

    We hebben onze dochter in haar eerste levensjaren verre van snoep, suiker en gezoete eet- en drinkwaren weten te houden. Ze was daar volmaakt gelukkig en gezond mee. Op een gegeven moment wilde ze wat van 'dat water' uit de pot (zoetzure) augurken. Ik realiseerde me dat dat inmaakvocht in haar beleving onwaarschijnlijk zoet moest zijn. Natuurlijk, de hang naar zoet is aangeboren omdat moedermelk zoet smaakt. Maar ik denk niet dat je er gedurende het opgroeien van een kind altijd maar onbegrensd aan toe moet geven. Gezond eten is gevarieerd, gecompliceerd en smaak moet je leren. Af en toe zoet kan geen kwaad maar alles zoet is ronduit walgelijk. Een voorbeeldje. Kibbeling is dé kindervis, want in vissticks zit nauwelijks vis. De standaardsaus erbij is mierezoet, één en al suiker. Het zal een belangrijke reden zijn dat kinderen die hapklare stukjes probleemloos wegwerken. Maar of ze met het eten van kibbeling met saus leren wat lekker en gezond is betwijfel ik. Nee, dan dat meisje van een jaar of zeven dat bij de viskraam een haring bestelde, 'zonder uitjes'. Zo'n kind komt er wel en ik heb met respect toegekeken hoe dat meisje haar haring verorberde.

     
  • At 21 april 2009 om 18:10, Anonymous © RJ said…

    Nog een overweging op basis van observatie, al heb ik zèlf weliswaar geen nageslacht:

    Mijn neefjes werden door mijn zus en zwager van jongs-af-aan meegetroond naar 'de Japanner'. (Ze hebben er in hun woonplaats op Bali gelukkig eentje om de hoek.)

    Toen ik voor de eerste keer zag met welk een gretigheid beide (toen nog) kleuters zich op de rauwe vis stortten en met het grootste gemak wasabi naar binnen werkten, wist ik het zeker: het is gewoon een kwestie van gewenning.

    Sushi en sashimi verorberen ze als waren het traktaties (zoals hamburgers en franse frietjes dat zijn voor Nederlandse blagen).

    Zo eten m'n neeftjes vanaf diezelfde leeftijd ook olijven, broccoli en spruitjes, om nog maar eens een paar zogenaamd kind-vijandige smaken op te sommen. En ze zijn verzot op 'Hollandse pot', vooral als het door hun Nederlandse oma is bereid!

    Wat dat 'geluksgevoel' aangaat: ouders met liefdevolle aandacht en voldoende tijd voor hun nakroost, zullen de kotertjes niet snel meenemen naar Oom Ronald. Kinderen willen daar niet naartoe... gemakzuchtige ouders willen dat! Vanwege het klimkasteel, de glijtunnel en de ballenbak. Alles om het grut maar niet zèlf te hoeven bezighouden.

    Indien je kinderen met voldoende liefde, zorg en aandacht omringt komt het geluksgevoel volgens mij vanzelf, ongeacht wat ze eten...

     
  • At 21 april 2009 om 22:53, Anonymous Kokend Water said…

    Kinderen die Happy Meal willen? Geen wonder: de Mac is een restaurant in speeltuin-vermomming!

    Als ouder van een 2 en een 4 jarige kan ik RJ denk ik wel met beide voeten op de grond zetten: niet alle ouders komen bij Ronald omdat dat zo makkelijk is, maar ook vanwege andere redenen. We komen er denk ik 4x per jaar, als we naar opa&oma gaan, die 320km verderop wonen. Dan is de Mac onze pitstop. Eentje die wat kindvriendelijker is dan het tankstation langs de snelweg...

    Dat de kids het leuk vinden daar, is mooi meegenomen, en iets dat door Heston Blumenthal ook al onderkend is: eten is niet enkel het gerecht, maar ook de rest eromheen. In zijn geval een visschotel met MP3-speler met zee-geluiden, in het geval van de Mac de kleuren, de balonnen en het algehele kind-vriendelijke karakter.

    En ach, die paar keer per jaar...

    Aan de andere kant hebben we ook een proef-tuin: een paar vierkante meter van de tuin, met rucola, wortel, sla, komkommer, en nog wat groenten. En uit pure nieuwsgierigheid eten de kinderen alles uit de tuin. Liefst ongewassen, uiteraard...

    Zo kan het ook..

     
  • At 22 april 2009 om 16:19, OpenID keesvi said…

    Op de peuterspeelzaal begon het gelazer natuurlijk. De kinderen kregen daat Roosvicee (of Karvan Cevitam) omdat ze 'geen melk lusten'. Puur suikerwater met een paar spoortjes vruchtenpulp. Ten gevolge van de kortzichtigheid van enkele ouders werd de gezondheid van een heel klasje verpest, inclusief die van mijn dochter. Ik ben bang dat er in die paar decennia weinig veranderd is.

     
  • At 29 april 2009 om 09:17, Anonymous p said…

    Natuurlijk worden kinderen gelukkig van een "happy meal": Er zit namelijk friet bij, en alle kinderen (en ik ook trouwens) houden van friet.

    McDonalds is gewoon een friettent. Een hele grote multinationale friettent, en ze hebben smerige friet; maar desalniettemin is het niets meer dan een frietkot.

    Oplossing: leer zelf friet bakken.
    Friet van verse aardappelen is namelijk erg lekker.

    Nog een oplossing: Zet aardbeienplantjes, en een paar bonenplantjes in de kindertuin. Het resultaat is niet dat ze meteen als een idioot groente gaan eten, maar je legt wel een kiem voor beter eetgedrag.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home