Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

31 maart 2009

Het aardbeiendilemma

Welaan, daar ben ik weer, om met de godsdienstleraar van Pieter Bas te spreken. Ik ben weer op de been en heb weer trek in eten. Dank voor de diverse beterschapswensen via voor- en achterdeur.

Het is intussen lente geworden, en dan krijgt een mens zin in lentevoedsel. Helaas is het Nederlandse gewas nog niet zo ver. Dat heeft van dit weer ettelijke weken nodig. En dat geeft mij een dilemma.

Als rechtgeaard eetschrijver eet ik namelijk met de seizoenen mee. Dat is niet alleen lekkerder (groente en fruit van de volle grond die niet tijdens een reis van duizenden kilometers narijpen, het heeft allemaal zoveel meer smaak), het is ook duurzaam en dat is in deze tijd niet weg. En let wel: voedsel uit eigen land dat uit de kas komt, is even nadelig--zo niet nadeliger--voor moeder aarde als spul van de volle grond dat uit een ander werelddeel met de boot komt. Niet doen, denk ik dan.

Maar dan krijg je het jaarlijks weerkerende probleem. Het probleem dat Lambada heet.

De Lambada is een vroege aardbei. Je krijgt hem eerder in het seizoen rijp dan enig ander ras. De eerste Hollandse aardbeien die elk jaar in de winkel liggen, zijn dan ook Lambada's. De liefhebber loopt het water in de mond, want de Lambada is ook veel lekkerder dan de Elsanta die hem enkele weken later opvolgt en uit de schappen van fruitspecialist en supermarkt duwt.

Groeit de Lambada dan over een paar weken niet meer? O jawel hoor. Alleen is hij vatbaarder voor ziekten en geeft hij minder opbrengst dan de Elsanta, en dus willen de telers er niet aan. Kost ze teveel. Omdat u, zo zeggen ze, niet wat meer wilt betalen voor écht lekkere aardbeien. Ik vrees dat ze daarin nog gelijk hebben ook. Bij de supermarkt liggen momenteel nog vooral van die keiharde, zure Spaanse krengen die alleen maar marginaal eetbaar zijn met een flinke schep suiker, die die vinden gretig aftrek. Omdat de meesten van u niet weten waar ze goede aardbeien aan kunnen herkennen. Ja, dan zullen telers en supers daar gek zijn. Als u ze tóch wel koopt.

En mijn probleem? Dat is dat Elsanta's uit de kas er eerder zijn dan Lambada's van de volle grond. En dat je naar Lambada's van de volle grond in de Nederlandse winkels dus met een kaarsje mag zoeken. Sommige winkels hebben ze (andere zeggen alleen maar dat ze ze hebben en verkopen, o schande, Elsanta's als Lambada's), en anders is de boerderijwinkel van Jan Robben--voor zo ver ik weet de enige Nederlandse aardbeienteler die de Elsanta geheel de rug toe heeft gekeerd er goed voor. Maar Oirschot is ver weg, en Amsterdam is ook niet naast de deur. Alweer niet duurzaam!

Ik kan dus kiezen: de lekkerste aardbeien van het land aan me voorbij laten gaan (behalve als ik toevallig eens in Brabant of in de hoofdstad ben), of stiekem toch maar vast een aardbeitje uit de kas eten. Ik moet eerlijk zeggen: tot nu toe hebben mijn principes het elk jaar verloren van mijn liefde voor de Lambada. Straks ga ik met dit heerlijke lenteweer boodschappen doen en ik zie de spreekwoordelijke bui al hangen. Mijn jaarlijkse zondeval is aanstaande. Vergeef mij, lezer, voor wat ik niet zal kunnen laten.

3 Comments:

  • At 31 maart 2009 om 16:11, Blogger Stynxie said…

    Welkom terug!

    En soms moet een mens zondigen, ook dat is een van de plezieren in het leven ;)

    Smakelijk :)

     
  • At 1 april 2009 om 07:20, Anonymous Jetty said…

    Kun je niet ergens anders wat CO2 compenseren? Keertje douchen met koud water bijvoorbeeld?(ook goed voor de boetedoening).

     
  • At 19 februari 2012 om 18:17, Anonymous Pieter said…

    En gelijk heb je Stynxie! Je leeft maar 1 keer dus geniet ervan.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home