Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

12 februari 2009

Pollan in Amsterdam: veel déjà lu

Mij persoonlijk viel het een beetje tegen, gisteren in De Duif aan de Amsterdamse Prinsengracht. Nee, op zich was er niets mee mis. Michael Pollan gedraagt zich allesbehalve goeroe-achtig; hij is een gedreven journalist die pakkend, optimistisch en ook heel geestig kan vertellen.

Hij had meteen de lachers op zijn hand bovendien, met zijn AH-tas (waar inderdaad onder meer die Pringles uit kwamen). Maar om echt een onderhoudende avond te hebben, moest je vooral zijn laatste boek In Defense of Food (Een pleidooi voor echt eten) nog niet gelezen hebben. Zijn lezing was daar namelijk voor 90% een samenvatting van. Bepaald geen gloednieuw boek ook (zelfs de vertaling verscheen in Nederland alweer negen maanden geleden), zodat ik me nauwelijks kan voorstellen dat er veel mensen naar Amsterdam waren gekomen die het nog niet van kaft tot kaft uit hadden. Aan de andere kant: er is een verhaal te vertellen, en het is een goed en erg nodig verhaal, dus laat het verteld worden. Spreken kan Pollan in elk geval wel.

Het gesprek in aansluiting op de lezing was interessanter. Tracy Metz van de NRC (rechts op de foto) had haar huiswerk goed gedaan en wist wat ze wilde weten, en zo kwamen er toch nog zaken naar voren die voor de ingewijden nieuw waren. Al vrijwel meteen werd een vraag gesteld die mij ook bezighield, namelijk wat volgens Pollan de huidige economische crisis voor ons eetgedrag zal gaan doen. Hij wist te melden dat erin de VS al heel wat mensen met een moestuintje begonnen zijn: de omzet van een bedrijf dat weckpotten maakt, steeg vorig kwartaal tegen de trend in met 94%. Kijk, dat vind ik persoonlijk goed nieuws.

Ook kon Pollan degenen die Louise Fresco in de NRC gelezen hadden, geruststellen: van hem hoeven we niet op te houden met bananen te eten. Weliswaar zijn die niet lokaal, maar ze worden wel behoorlijk duurzaam (lees: per schip) vervoerd. Persoonlijk zou ik even hebben doorgevraagd, want dat duurzame transport is natuurlijk maar één aspect en bananenplantages zijn gigantische monoculturele bedrijven, iets waar Pollan in de VS een verklaard tegenstander van is. Maar ja: als je grote groepen mensen voor je ideeën wilt winnen, kun je moeilijk beginnen met de bananen de winkels uit te schoppen. Pragmatisch is de man duidelijk ook.

Naar aanleiding van Pollans pleidooi voor kleinschalige, arbeidsintensieve en per bedrijf gediversifieerde landbouw en veeteelt wilde een toeschouwer weten hoe het dan moest met de voedselveiligheid. Die vraag had ik mezelf ook al gesteld. Pollan beantwoordde hem met een beeld te schetsen van de paar vleesverwerkende bedrijven die er in de VS nog waren en waar in een zuiver mechanisch proces 400 dieren per uur (!) werden verwerkt. "Any meat coming from one of those plants will inevitably have excrement in it", vertelde hij. Ofwel: waarom zouden we ons zorgen maken over voedselveiligheid bij kleinere bedrijven als we het geen probleem vinden om stront te eten? Ikzelf zat met een vervolgvraag, namelijk hoe je het distributieprobleem wilt oplossen als elk boerenbedrijf een breed scala producten gaat produceren, maar helaas: het aantal vragen was veel groter dan de beschikbare tijd.

Iemand uit Amsterdam, de naam heb ik niet verstaan, wilde nog weten "wie de Nederlandse Michael Pollan is". Dat wist Michael niet: hij kent geen Nederlands. Zelf zou ik de betreffende persoon zeker aanraden eens een kijkje op Foodlog te nemen. Trouwens, in alle blijde bescheidenheid: ook van een aantal van mijn eigen bijdragen hier kwam ik tot mijn blijdschap de essentie tegen in Pollans laatste boek. Ze zijn er wel, hoor, de Nederlandse Pollans. Er moet alleen naar ze geluisterd worden en vooral naar ze gehandeld. Dat zal niet gebeuren zo lang een meerderheid zich kritiekloos neerlegt bij wat de grootgrutter bereid is te leveren. Het feit dat van alle westerse volkeren de Nederlanders het kleinste percentage van hun besteedbaar inkomen aan voedsel uitgeven, vervult mij niet met overmatig optimisme. Maar we zullen zien.

Ach ja, en toen wilde ook nog iemand weten of dagelijks goede kwaliteit ingrediënten in huis halen en uitgebreid koken geen te grote aanslag was op onze beschikbare uren in deze hectische tijden. Michael Pollan grijnsde breed en zei: "Well, we've managed to find two hours a day extra to spend on the internet". Die zal ik zeker onthouden.

(de foto is opklikbaar naar groter)

1 Comments:

  • At 13 februari 2009 om 05:09, Blogger Niels said…

    Het kan aan mij liggen hoor... Maar. Ik heb het idee dat hij alle open deuren in trapt en nogal simplistisch te werk gaat. Idealisme is fantastisch, als het ook realistisch is. Echter niet allen plannen van Pollan zijn realistisch in de wereld die er buiten het enorme land van de VS bestaat. In de VS is er zoveel akkerland dat het niet meer zo zuinig is. Dan is het makkelijk pleiten voor meer landbouw etc.

    Gaarne uw reactie

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home