Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

21 januari 2009

Niets dan goeds?

Ooit had ik het hier eens zijdelings over de Tong Picasso, wat mij betreft toch wel het ergste staaltje culi-terreur uit de Nederlandse keuken. Dat schoot een lezer die zich bediende van het pseudoniem "dropmakkers" in het verkeerde keelgat. Deze persoon had onlangs voor het eerst in het eethuis met de toekan deze specialiteit besteld en was diep onder de indruk geweest. Als ik dat maar in mijn oren wilde knopen.

Hij is de enige niet. Het plaatje bij dit verhaal komt uit een AllerHande van 2003, waarin het visje met opgewarmd fruit nog steeds doorgaat voor een icoon van Neerlands betere volkskeuken--in een tijd dus waarin de kortstondige hype waarvan de Tong Picasso een hardnekkig fossiel is toch allang voorbij was. Kennelijk willen wij in de breedte maar niet over onze nationale eetjeugdzonden heen groeien. Zelf heb ik nooit een Tong Picasso besteld en er slechts één keer een klein hapje van één geproefd. Wel at ik ooit eens, begin jaren '70 geloof ik, in het toenmalige 'toprestaurant' De Klomp in het gelijknamige gehucht (gemeente Ede) een Varkenshaas Met Zeven Exotische Vruchten, in een saus met calvados en witte port meen ik. Ik was nog een tiener, maar de ervaring was voldoende om de gehele categorie in de ban te doen.

Natuurlijk heb ik wel eens bij Van der Valk gegeten; je ontkomt er in Nederland bijna niet aan, zeker niet als je zoals ik bent opgegroeid in een familie van notoire eetbarbaren. Ooit liet ik mij bij zo'n gelegenheid door iemand aanpraten dat er heus ook wel op hoog niveau gekookt werd, moest ik toch de tournedos rossini eens proberen. Enige tijd later ontving ik een bord met daarop een biefstuk, waarop een plak naar ranzig vet smakende varkensleverpaté, het geheel zwemmend in een saus waarin niets anders te proeven was dan tomatenpuree en zout, een concoctie waarin Auguste Escoffier met geen mogelijkheid zijn glorieuze creatie zou hebben herkend. De mores ter plaatse zorgden ervoor dat ik toch nog genoeg te eten had: na één hap van het gebodene deed ik mijn maaltijd met gebakken aardappeltjes, sla en ik meen zelfs een schepje appelmoes uit blik.

Wat ik maar wilde zeggen: Gerrit van der Valk, de man aan wie een groot deel van Nederland zijn eerste eetervaringen buitenshuis dankt, is gisteren op de gezegende leeftijd van 80 jaar van ons heengegaan.

2 Comments:

  • At 21 januari 2009 om 19:45, Anonymous paulusfranciscus said…

    Voor zover ik weet was de "filet de sole picasso" een internationale treurhit uit de jaren zeventig.

    En zeker geen originele Van Der Valk uitvinding, doe me een lol, zeg.

    De kers en de appelmoes, die hooguit...

     
  • At 22 januari 2009 om 11:24, Anonymous Kokend Water said…

    Van der Valk "doe" je niet vanwege de culinaire hoogstandjes.

    Je gaat er naar toe, omdat het bekend eten is. Geen fratsen. Geen verrassingen. Want dat is wat een grote groep mensen graag wil.

    En, je gaat er naar toe omdat je er "veel voor weinig" krijgt. Mijn zwager (want die behoort tot voornoemde grote groep) vertelde me: "Als ze je eten brengen, moet je meteen de bakjes met patat en groenten op je bord leeggooien. Dan brengen ze direct nieuw. Anders moet je er weer lang op wachten!"

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home