Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

31 maart 2008

Gij zult niet stelen

Dames en Heren,

Ik stuit vandaag op uw site http://www.culinairnieuws.nl/, waar alle artikelen die op mijn eigen site http://www.eetschrijven.nl/ verschijnen, systematisch en integraal blijken te worden doorgeplaatst. Daarbij wordt weliswaar mijn naam vermeld, maar op zo'n manier dat de indruk ontstaat dat ik een auteur van culinairnieuws.nl ben.

Dit is niet de bedoeling. Om te beginnen staat op mijn site een duidelijke auteursrechtelijke vermelding:

"Van alle teksten op deze site berust het auteursrecht bij mij. Overnemen voor niet-commerciële websites of publicaties mag, mits met bronvermelding en plaatsing van een link. Commerciële websites of publicaties dienen vooraf contact met mij op te nemen via de mail-link in de rechter kolom. Doe dat ook bij twijfel".

Van bronvermelding en link zijn op uw site geen spoor te vinden. Bovendien kan ik er niet mee akkoord gaan dat het overnemen van mijn artikelen op deze systematische en integrale wijze gebeurt: u genereert uw advertentie-inkomsten geheel en al met "geleende" content, zonder dat de rechtmatige auteurs hier ook maar iets aan hebben. Dat komt dicht in de buurt van diefstal.

U krijgt dan ook bij deze precies 48 uur de tijd om alle content van mijn hand van uw site te verwijderen.

Groet,
Gerrit Jan Groothedde
http://www.eetschrijven.nl/

EDIT: Amper tien minuten na het verzenden van deze mail en het plaatsen van dit bericht (dat natuurlijk ook automatisch werd doorgeplaatst) was alle content van Eetschrijven op deze site verdwenen. Ik zou desondanks de beheerders van culinairnieuws.nl willen oproepen ook voor wat betreft andere sites en blogs wat netter met intellectueel eigendom om te springen. Dit soort dingen moeten we niet gewoon gaan vinden; ik verwacht dan ook nog wel wat actie van anderen die op soortgelijke wijze worden benadeeld.

Gusuaz, het verhaal

Als ik nog eens een hotel in duik met halfpension, dan hoop ik dat iemand mij er even aan wil herinneren van te voren te checken of de avondmaaltijd niet toevallig de vorm heeft van een lopend buffet, meestal te vreselijk voor woorden.

Om te beginnen zijn de meeste gerechten niet geschikt om boven heet water langdurig warm te worden gehouden. Bij ontbijtbuffetten sla ik ook altijd het roerei over omdat het in plaats van een zalvige, smeuïge massa over het algemeen een berg harde eierbrokken is geworden. Wat er met bijvoorbeeld vis en pasta gebeurt is ronduit onuitsprekelijk: oneetbaar overgaar en vaak ook nog droog, vooral wanneer een gerecht niet populair is en de volledige duur van de maaltijd staat te verpieteren.

Veel gasten vinden zo'n buffet geweldig, althans dat deel van de gasten dat als de dood is op vakantie iets voorgezet te krijgen wat ze niet lusten--vaak veruit het meeste want de culinaire bekrompenheid is dikwijls groot. Je ziet zulke mensen met een achterdochtige blik in de ogen langs de warmhoudbakken schuifelen, de inhoud bestuderend alsof het om excrementen zou kunnen gaan. Regelmatig doen ze een monstertje van de inhoud op een opscheplepel, houden die vlak onder hun neus, besnuffelen het voedsel eens aandachtig en kwakken het vervolgens weer met walgende blik terug in de bak. Ja, zulke taferelen zijn bij mij erg goed voor de lijn. Ik ben dan ook, ondanks vaak uitstekende middagmaaltijden elders (Tartiflette! Bavette! Saucisson de Toulouse! Kaasfondue met sjalotten!), zowaar in deze vakantie wat gewicht kwijtgeraakt.

Nou was het eten in dit hotel dan ook over het algemeen bedroevend middelmatig, maar ja: we bevonden ons in het midden van nergens, bovenaan een bergpas, op een hoogte van 2400 meter en kilometers verwijderd van andere horeca. Dat is niet erg als je hotel uitstekend is, maar dat was Pic Maia beslist niet. Ook op diverse andere punten liet men het er lelijk afweten.

Gelukkig zijn er altijd lichtpuntjes. In dit geval was één daarvan een dessert dat vrijwel elke dag in het koelvak stond en waar we, met het oog op voornoemde snuivers, vanaf dag twee stelselmatig aan het begin van de maaltijd twee porties van zijn gaan scoren. Het bestond uit een combinatie van banketbakkersroom, slagroom, biscuitdeeg en gebrande suiker. Heel simpel dus, maar temidden van alle culinaire blasfemie een verademing. Toen ik de (Argentijnse) serveerster, overigens één van de andere lichtpuntjes, vroeg wat de naam van het dessert was, vertelde zij mij dat het gusuaz heette en Baskisch was. Op mijn verzoek spelde ze het voor me. Ik besloot het thuis eens na te maken en deed dat afgelopen vrijdag, toen we een nabespreking hadden met mijn toneelvereniging waarbij iedereen werd geacht iets te eten mee te nemen.

Toen ik het toetje klaar had, ben ik maar eens gaan kijken of ik het een beetje volgens de Baskische regels had gedaan. Helaas: geen gusuaz te vinden. Na lang en intensief speuren kwam ik erachter dat ik goxua (spreek uit: go'sjwa) had gemaakt, en nog redelijk zoals het moest ook. In de post hieronder mijn eigen recept.

Goxua, het recept

Wat mij betreft staat of valt het succes van dit recept met een goede laag gebrande suiker. Die moet heel donkerbruin zijn, tegen verbrand aan. Alleen dan heb je de opwindende tegenstelling tussen bitter en zoet die dit Baskische toetje zo spannend maakt.

Zo'n suikerlaag maak je het makkelijkst met een keukenbrander, die in elke kookwinkel voor een euro of vijftien te koop is, plus nog eens een euro of vijf voor een busje butaangas (ook verkrijgbaar bij de rookwarenwinkel) en die bijna geen ruimte inneemt. Als u zoiets niet hebt en ook niet wilt aanschaffen, zult u het moeten doen met een combinatie van een steelpan en de gril van de oven, een exercitie waarvan het resultaat aanzienlijk minder voorspelbaar is.

Goxua (klik op de foto voor een groter plaatje)

Nodig voor 8 personen:

- 7 eieren
- ca. 300 g witte basterdsuiker
- 140 g bloem
- 1/2 l volle melk
- 375 ml slagroom
- rasp van 1 citroenschil

Begin met het maken van het suikerlaagje. Bedek een springvorm van 30 cm diameter aan de binnenkant met aluminumfolie,schep hierin een kleine 100 g suiker en spreid die gelijkmatig uit. Bewerk de suiker met de brander tot hij smelt, bruin wordt en donker kleurt. Laat de gebrande suiker stollen, haal de folie met de suikerlaag uit de springvorm en leg hem een kwartiertje in de vriezer, waarna u het folie er vrij makkelijk af kunt trekken. Eventueel kunt u suiker in een pannetje smelten, daarna in de beklede springvorm gieten en de suiker onder de gril een kleurtje laten krijgen.

Verwarm nu de oven voor op 180 graden en maak een biscuitdeeg door 3 eieren en 90 g suiker met de mixer op de hoge stand te kloppen tot het eiermengsel tot ca. het drievoudige volume is toegenomen. Doe 90 g bloem in een zeef en klop die beetje bij beetje door het eiermengsel. Vet de springvorm in, vul hem met het beslag en laat dit in ca. 20 minuten licht goudbruin bakken. Even af laten koelen en uit de springvorm halen.

Maak ondertussen de banketbakkersroom: klop 4 eieren door een halve liter melk en voeg hieraan 100 g suiker toe. Doe 50 g bloem in een zeef, laat het melk-eiermengsel onder voortdurend kloppen met een garde in een steelpannetje heet worden terwijl u er beetje voor beetje de bloem in mengt. Laat tot tegen de kook komen; de room is nu mooi gebonden. Draai het vuur uit, meng de geraspte citroenschil door de room, klop nog een minuutje of drie door en laat de room afkoelen, eerst buiten en daarna in de koelkast. Klop tot slot de slagroom met de rest van de suiker tot er kopjes op blijven staan.

Schep de banketbakkersroom onderin de springvorm, leg daarop de cake en schep daarop de slagroom. Leg er tot slot de schijf gebrande suiker op. Laat de gasten met behulp van een grote lepel zelf een portie goxua uit de springvorm scheppen.

27 maart 2008

Weggestopt

Kijk, het zit zó: zo'n ingrediëntendeclaratie is verplicht, maar natuurlijk ook gewoon heel lastig en vervelend, zowel voor de consument als voor de producent. En daarom hebben wij van AH daar iets slims op gevonden: we zetten al dat slaapverwekkende geneuzel achter een flapje. Slim hè?

Wie per se die ellenlange (want voor zo'n salade komen de ingrediënten dik over de honderd woorden) opsomming wil lezen, moet het etiket aan de zijkant langs een scheurrand lostrekken. Zo, daar heeft niemand meer last van.

Nu vind ik dit persoonlijk niet zo'n goed idee. In plaats van extra hindernissen op te werpen, zouden kopers van levensmiddelen juist moeten worden aangemoedigd goed te kijken wat er in hun voedsel gaat. Ik vraag me dan ook af hoe de VWA over deze creativiteit denkt. Ik ga het ze vragen.

Overigens heb ik deze informatie niet van AH. Die hebben wel iets beters te doen dan vervelende vragen stellende eetschrijvers te woord te staan. Dat staat ze netjes. En die suiker? Daarvan mag je niet meer weten hoeveel ervan in zit. Weinig zal 't niet zijn, want het spul staat behoorlijk hoog in de lijst. En de smaakpapillen liegen niet. Nee, het wordt er niet beter op. Volgende week een recept voor tienmaal lekkerder eigengemaakte kip-kerriesalade.

26 maart 2008

De waterballen van Marleen

Ik had het er gisteren al even over: zwemster Marleen Veldhuis wordt door de NS opgevoerd om het gezondheidsimago van allerhande stationsvoer op te krikken. Het is een trend: sporters of andere rolmodellen die grijpstuivers verdienen door de loftrompet te steken over allerlei snelle happen.

Vaak is het resultaat tenenkrommend, en wat Marleen op uitnodiging van NS-dochter Servex debiteert in het NS-abonneeblaadje Spoor 1 is geen uitzondering:

"Tegenwoordig snack ik niet meer. Ik eet zo uitgebalanceerd als maar kan. Maar ik vind het wel knap dat zelfs de snackbar op het station op de calorieën let. Die verkoopt bijvoorbeeld rundergehaktballen uit water, niet uit vet".

Je moet het even goed lezen: Marleen ("ik snack niet meer") heeft die waterballen duidelijk zelf niet geproefd. En knap is het inderdaad om ballen uit water te maken in plaats van uit vet. Er is een tijd geweest dat alleen al de schijn dat een kleine middenstander levensmiddelen verwaterde genoeg was om binnen de kortste keren de winkel te kunnen sluiten. Nu heet het een te prijzen huzarenstukje.

Gehaktballen uit water? Je moet er toch niet aan dénken?

(Ik heb een prachtige scanner, maar scannen kan ik niet meer nu ik tot Vista veroordeeld ben. Canon staat niet op al te goede voet met Microsoft en voelt er naar verluidt niet voor om aan de voorwaarden te voldoen om oudere producten onder Vista te laten draaien. Intussen wordt de klant in gijzeling genomen, terwijl Canon leuterpraat verkoopt over "veel" producten die compatibel worden gemaakt met Vista. Een driver voor mijn scanner wordt al sinds anderhalf jaar beloofd. Ik koop nooit meer iets van Canon. Hoe dan ook: bijgaand plaatje pluk ik noodgedwongen van internet).

25 maart 2008

Maar wat zit erin?

Ik had het vandaag eigenlijk over het eten in mijn hotel in de Pyreneeën willen hebben. Toen bladerde ik vanmorgen door het abonneeblad Spoor 1 van de NS en besloot in plaats daarvan iets te schrijven over Marleen Veldhuis, die vertelt hoe je op stations verantwoord kunt eten (onder meer met waterballen, zo blijkt).

Maar toen wandelde ik tegen de middag bij AH rond. Ik was zaterdag rond middernacht thuisgekomen van vakantie en heb het weekend geleefd van ingeslagen afbakbroodjes met overgebleven kaas, meegenomen lekkers, de voorraden in mijn keukenkastjes en uit eten (bij La Promenade in Baarn, ook weer een verhaal op zich). Kortom: er moest voedsel in huis worden gehaald.

Bij de versafdeling zag ik dat de salades weer eens waren vernieuwd. Dat wil zeggen, ze zitten in nieuwe bakjes en ogen kekker, met stukjes product erover gestrooid.

Nu vond ik de vorige vernieuwing geen succes. Ik had het daar elf maanden geleden over, en dan met name over de nieuwe receptuur van de kip-kerriesalade van AH: mierzoet want voorzien van een gigantische schep suiker. Natuurlijk was ik benieuwd hoe het met de nieuwe salade zat.

Maar dat mocht ik niet weten. AH vond het niet nodig mij méér te vertellen dan waar ik een allergische reactie op zou kunnen hebben. De nochtans verplichte ingrediëntendeclaratie is door AH hooghartig achterwege gelaten. Met reden, zo blijkt: de nieuwe "kip-kerriesalade" (ik zet het begrip nu maar tussen aanhalingstekens) is, houd mij ten goede, echt niet te vreten. Het lijkt wel of de complete suikerpot erin is omgevallen.


AH heeft inmiddels van mij een mailtje gekregen met een verzoek om opheldering, en als dat uitblijft of me niet aanstaat, schrijf ik naar de VWA. Zijn ze nu helemaal van de ratten besnuffeld!

Overigens eet ik vanavond boerenkool. Een blik naar buiten leert u waarom.

23 maart 2008

Koffie

Wat doen rust en ontspanning toch wonderen voor de verslappende inspiratie. En wat had ik een boel vermakelijke eetverhalen voor u bedacht, daar in de besneeuwde Pyreneeën. Natuurlijk had ik ze ingetoetst in onze meegenomen laptop, zodat ik u er bij terugkeer mee kon vermaken. Om de pret nog groter te maken kochten we in prijzenparadijs Andorra voor een bespottelijk bedragje een nóg mooiere notebook, zodat ik met nóg meer plezier (als dat sowieso mogelijk is) voor u kon eetschrijven.

Maar het mocht allemaal niet zijn. Op de terugreis, op een station in Barcelona, verloor een lummel zijn evenwicht en stortte een beker koffie over mijn geliefde G. uit. De handeling bleek geheel opzettelijk: drie seconden later al waren beide computers verdwenen. De koffiesmijtende schurk ontglipte me nog net. Uw verhalen zijn nu dus in handen van plurken die ze niet verdienen en natuurlijk ook niet kunnen lezen en waarderen, en vermoedelijk is de harde schijf waar zóveel leuks op stond inmiddels al geformatteerd. Verdrietig makende vergelijkingen met de barbaren die bronzen kunstvoorwerpen stelen om ze om te smelten dringen zich op en uit de grond van mijn hart wens ik deze onverlaten een levenslange staat van afwisselende indigestie en constipatie toe, liefst zo pijnlijk mogelijk.

Enfin, over koffie gesproken: in hetzelfde Barcelona vond ik zowaar Jamaica Blue Mountain, voor de spotprijs van slechts € 45,-- per half pond. Ik had deze legendarische koffie nog nooit geproefd en nam zonder veel nadenken een pak mee, dat gelukkig dan weer niet gestolen werd. Vanmorgen heb ik er, na een nacht vol onrustige dromen en doorwaakte perioden waarin ik bovengenoemde boeven steeds op andere manieren nét te snel af was, als troost een pot van gezet. Heerlijk! En dan vraag je je weer af: mag koffie die veel lekkerder is dan andere (maar zeker geen vijftien tot twintig maal zo lekker) wél vijftien tot twintig maal zo duur zijn? Wat vindt u?

(ik ben overigens best een beetje trots op deze vanmorgen vroeg vervaardigde en verder geheel onbewerkte foto: als u erop klikt, kunt u een vergrote versie bekijken)

11 maart 2008

Winterkost

Het is nog tien dagen winter, en de weergoden laten ons dat uitbundig merken. Hadden we twee weken geleden nog wel zin in een voorjaarssalade, nu is het weer voor stevige kost. Kost zoals ze die in de bergen serveren.

Die bergen, daar vertrekt uw eetschrijver morgen voor twee weken naartoe. Heerlijk wintersporten en de geest geheel leegmaken van alle dagelijkse dingen. Ja, zelfs het bloggen, want ik heb daar in de Pyreneeën voor zo ver ik weet geen toegang tot internet. Aangezien er maar één eetschrijver is, valt er dus twee weken lang een diepe stilte over Eetschrijven. Ik ben er niet aan toe gekomen gastschrijvers voor u te charteren--misschien een idee voor een volgende keer. Hoe dan ook: als ik terugkeer is het lente. Aan dat staartje winterblues ontsnap ik dus mooi.

Maar die winterkost uit de bergen, daar heb ik trek in. Eén van de lekkerste gerechten uit bergachtige streken proefde ik ooit in de Franse Alpen, in de Haute-Savoie. Het heette tartiflette en het bleek verbijsterend makkelijk te maken. Een goede kaaswinkel kan u probleemloos aan reblochon helpen.

Tartiflette

Nodig voor 4 personen:

- 1 kg vastkokende aardappelen
- 1 hele reblochon, niet al te jong
- 200 g gerookt ontbijtspek, dun gesneden
- 1 grote ui
- 1 dl droge witte wijn
- flinke scheut room
- boter, zout, peper

Verwarm de oven voor op 240 graden. Schil de aardappelen en kook ze in hun geheel 15-18 minuten in water met zout. Giet ze af en laat ze afkoelen (niet met koud water afspoelen). Snijd intussen het spek in fijne reepjes en de ui in fijne ringetjes en zweet die op matig vuur even aan in wat boter. Doe er de spekjes bij en laat ze een kleurtje krijgen.

Vet een gratineerschaal in met boter. Snijd de aardappelen in dikke schijfjes en leg die dakpansgewijs op de bodem van de schotel tot die geheel is bedekt. Spreid daarover de helft van de uien en de spekjes uit. Vorm van de rest van de aardappelen een tweede laag en bedek die met de rest van de spekjes en de uien. Giet er de wijn en de room over.

Snijd de kaas overlangs doormidden zodat u twee rondjes van gelijke dikte hebt en leg die op de bovenste laag. Zet de schotel in het midden van de oven en laat gratineren tot de kaas smelt en begint te kleuren. Gloeiend heet opdienen met koele witte wijn.

10 maart 2008

Laten staan is ook geen optie

Nee, ik heb het nu niet over de in mijn jeugd nog algemeen geldende oekaze om je bordje leeg te eten (en goed leeg, want een eventueel toetje werd op hetzelfde bord geschept zodat je wel zorgde zo weinig mogelijk jus en stukjes aardappel in je vanillevla te krijgen). Ik wil het even hebben over de Dutch Bloggies.

Tot nu toe maakte ik me niet zo druk om die shortlist waar Eetschrijven op staat (weliswaar in de categorie "Gezondheid" wegens geen afzonderlijke catetgorie foodblogs, maar je kunt niet alles hebben). Als ik inderdaad de winnaar was, zo redeneerde ik, hadden ze me toch zeker wel uitgenodigd? Ik vond dus dat ik met een gerust hart voor twee weken op vakantie kon, aanstaande woensdag.

Maar aan die toestand van gelukzaligheid (geef toe, de shortlist halen is ook al heel mooi) komt nu een abrupt einde. Ik bén uitgenodigd. En dat verandert de zaak: wie weet is die bokaal straks inderdaad voor mij. En dan is het toch wel heel triest als het ding daar zielig en eenzaam staat te huilen, terwijl ik in een vreselijk ver buitenland vertoef.

Daarom: wie van mijn eetlezers voelt er iets voor om, voorzien van een door mij toe te sturen uitnodiging, Eetschrijven te vertegenwoordigen op de uitreiking van de Dutch Bloggies in Den Haag op woensdag 19 maart en in voorkomend geval zich namens mij te ontfermen over de ongetwijfeld fraaie trofee? Mail even ten laatste op dinsdag 11 maart via de link in de rechter kolom (even het spamwerende appeltaartje vervangen door de bekende staart) en ik neem contact op.

06 maart 2008

Zoekterm van de dag (3)



We doen niet moeilijk: het hoeft niet per se een kippeëi te zijn.

05 maart 2008

Zomergroenten

Soms is het best raar om een eetschrijver te zijn. Zo heb ik zojuist een artikel ingeleverd met allemaal wetenswaardigheden over zomergroenten, compleet met recepten. Logisch, want dit verhaal is bedoeld voor een nummer van Onkruid dat eind mei verschijnt. Op zo'n moment gaat je biologische klok ineens heftig vóór lopen en moet je even de omschakeling maken naar het zomereetgevoel. Nou ja, daar ben je vakman voor, natuurlijk. Trouwens, ook een hobbyist weet wel wat er in de zomer lekker is, al is het buiten rond het vriespunt.

Maar dan komt het probleem. Er moeten foto's bij mijn artikel. Liefst een foto van één van de recepten die ik in mijn verhaal heb staan, compleet met een actiefoto van mijzelf in mijn kookstudio, terwijl ik bezig ben het het recept klaar te maken. En dan heb je een probleem, want waar haal je die groenten vandaan?

Op dat moment ben je stiekem héél even best blij dat eten met de seizoenen in onze huidige hippe tijd een uitstervend verschijnsel is. Akkoord, naar rabarber en tuinbonen kun je je vermoedelijk een slag in de rondte zoeken, maar de meeste groenten die de modale moestuinier in juni van koude grond oogst, liggen rond deze tijd in ruime hoeveelheden in de winkel. Snijbonen, botersla, komkommer, bloemkool, andijvie: het is er allemaal. Van die laatste twee denkt zelfs menig Nederlander dat het wintergroenten zijn: we eten ze hoofdzakelijk in winterse bereidingen, in stamppot of met een kaassausje. Toch komt bloemkool pas in april van de koude grond, en komt hij na oktober alweer uitsluitend uit de kas. Reden genoeg om hem eens op een zomerse manier klaar te maken. De Italianen weten er wel weg mee!

Frittata van bloemkool

Nodig voor 3 à 4 lunchporties:

- 1 bloemkool
- 2 lente-uitjes
- 6 eieren
- 30-40 g parmezaan
- 4 takjes tijm
- 2 takjes rozemarijn
- 2 takjes marjolein
- 4 blaadjes salie
- boter, peper, zout

Snijd de bloemkool in roosjes, kook die 10 minuten met wat zout en laat ze afkoelen. Snijd het witte gedeelte van de lente-uitjes in ringetjes. Haal de blaadjes van de tijm, de rozemarijn en de marjolein en hak de blaadjes fijn; doe hetzelfde met de salie. Rasp de kaas.

Klop de eieren los in een kom en voeg er de kruiden en de geraspte kaas aan toe. Laat 40 g boter in een koekenpan heet worden en bak daarin op matig vuur de lente-uitjes 3 minuten. Voeg de bloemkoolroosjes toe en laat onder regelmatig omscheppen nog 3 minuten meebakken. Giet nu het eiermengsel in de pan en laat bakken tot de onderkant makkelijk loslaat. Draai de frittata met behulp van een bord om en bak ook de andere kant nog even kort.

03 maart 2008

Boe!

Mail van lezeres Hannie:
"Vandaag las ik wat er in de biologische ham van AH zit: 95 % varkensvlees, voedingszuur en .... dierlijk eiwit (rund, varken) verder nog diverse E-nummers.Je zult maar vleesetende hindoe zijn. Zit er koe in de varkensham."

't Is inderdaad te gek voor woorden. Toen ik een paar weken geleden ter lardering van een discussie een blik AH klavertjesknakworst kocht, bleek het opschrift "runderknakworst" te staan voor een product dat voor precies 51% uit rundvlees bestond, en verder uit onder meer 33% "kippenseperatorvlees". We zullen er maar niet van uitgaan dat die foute spelling opzettelijk is om te voorkomen dat we de term gaan googelen.

AH mikt de verschillende beestjes kennelijk gretig door elkaar. Ik weet niet hoe het met u is, maar ik vind dat toch een wat onappetijtelijke gedachte.

Hebberige hippigheid

Niet alleen ons schuldgevoel over onze gezondheid is door de voedingsindustrie ontdekt als een prima motor voor de omzet. Ook ons verzamelinstinct is er al decennia lang goed voor. Toen Eetschrijver nog een Eetschrijvertje was werden er al speldjes en sleutelhangers cadeau gegeven bij diverse eetproducten, en vandaag de dag is het al niet anders. De smurfen schijnen voor AH per dag meer extra omzet te genereren dan de bonuskaarten per maand doen.

In mijn mailbox vandaag een persbericht van Natrena: de fabrikant van zoetjes wordt hip dank zij de PiP. Uit de tekst:

(...) vanaf begin maart verschijnt de Natrena zakdispenser in een opvallende outfit: een hip PiP-jasje in maar liefst drie edities. Met de looks van Sweet Flowers, Dutch Glory en Ruby Robin. Alle drie regelrechte eyecatchers om mee gezien te worden. De exclusieve Natrena PiP dispensers zijn met hun kleurrijke uiterlijk de must haves van dit seizoen. Maar wees er snel bij, want de Natrena PiP dispensers zijn limited editions, dus tijdelijk verkrijgbaar.

Een blik op de Natrena PiP zakdispensers in matching blisterverpakkingen is om hebberig van te worden. Helemaal hot zijn de PiP polkadots, vogeltjes in vrolijke kleuren en bonte bloemmotieven. De drie edities van de Natrena PiP zakdispensers komen na elkaar uit. Het design Sweet Flowers (roze) verschijnt begin maart, gevolgd door Dutch Glory (blauw) en tot slot Ruby Robin (multi color).


Voor meer informatie word ik verwezen naar de site van Natrena. Dat is een verrassende ervaring, want dit blijkt een zen-achtige site waar we worden aangespoord te geniete van niets. Het lijkt me nogal in tegenspraak met voornoemde hippe hebberigheid, maar misschien ben ik dat. Of misschien zijn al deze vrolijke motiefjes op de dispensers inderdaad gewoon drukte om niets.

Mij raakt het overigens niet. Ik doe al tijden niets in mijn koffie of thee. En dan bedoel ik écht niets.

P.S. U hebt het gezien: het is een weekje totale radiostilte geweest op Eetschrijven. Er lag iets te veel hooi op des eetschrijvers vork, sowieso al geen erg smakelijk gerecht voor wie toevallig niet als hoefdier is geboren, en daar gaat het welzijn soms wat onder lijden zodat enige rust geboden is. Tot medio volgende week neem ik me voor u op iets onregelmatiger basis dan u van mij gewend bent van eetgeschrijf te voorzien. Daarna ga ik maar eens lekker twee weken op vakantie. Genieten van niets, zeg maar--zonder Natrena, wel te verstaan. Dank voor uw begrip, en natuurlijk ook dat u al die tijd bent blijven langskomen.