Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

22 februari 2008

Hé, hé, word wakker!

Ik heb het al zo vaak gezegd: al die gezondheidsclaims en labeltjes buitelen heus niet over elkaar heen omdat men ons zo graag gezond ziet, maar gezondheid (vooral angst voor overgewicht) momenteel big business is, en een topscorer voor de omzet.

Alsof dat al niet duidelijk genoeg was, pakken vandaag zowat alle media uit met de onderzoeksresultaten van bureau IRI, dat heeft vastgesteld dat na lange tijd de omzet van A-merken weer in de lift zit. Volgens het bureau is dat voor een groot deel op het conto van de "gezondheidstrend" te schrijven. In het bijzonder Sonja Bakker, die er in haar boeken een (lucratieve?) gewoonte van maakt merken bij de naam te noemen, wordt met de omzetstijging in verband gebracht.

Of de betreffende A-producten ook inderdaad gezond zijn, is kennelijk niet van tel. De consument koopt lustig producten waarin die enge vetten vervangen zijn door hypergeraffineerde suikers, geeft zijn kinderen "verantwoorde tussendoortjes" die eveneens voor eenvijfde tot ruim een kwart uit suiker bestaan en bakt niet langer met die ongezonde boter, maar met Bak & Braad, een surrogaatvetje waar Sonja dol op is.

En waarom komen de gezondheidsleurders en de Sonja's daarmee weg? Omdat consumenten geen etiketten lezen. Anders zouden ze bijvoorbeeld zien dat genoemd viezig vetje ("plantaardige oliën en vetten, zout (1,4%), droge melkbestanddelen, emulgator: sojalecithine, smaakversterkers E621, E627, E631, aroma's, kleurstof E160A, bevat transvetten") per 100 g gewoon een kleine 150 calorieën méér levert dan eerlijke boter (880 tegen 738).

Het volk wil gewoon genept worden, denk ik.

21 februari 2008

Brood, daar zit wat in!

Dat komt er nu van. Van lever en niertjes gruwen we, spinazie en spruitjes lusten we niet meer, kool vinden we maar zozo, fruit eten we niet genoeg en asperges zijn duur. En dus krijgen we niet genoeg natuurlijk folaat binnen, terwijl ons lichaam deze essentiële stof (noodzakelijk voor de aanmaak van hemoglobine en de afbraak van eiwitten) niet zelf kan aanmaken.

In chips, Big Macs, Aardappel Anders en Chicken Tonight zit het helaas niet. En dus? Moeten we aan het synthetische spul: foliumzuur. Tenminste, dat vinden de voedselproducenten. Hier en daar vindt de wetgever dat ook. Zo is het in de VS is al jaren verplicht aan ontbijtgranen 25% van de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid foliumzuur aan ontbijtgranen toe te voegen. Zo blijven mensen die niet gezond eten toch gezond--enfin, als je even de tonnen suiker vergeet die ook in diezelfde ontbijtgranen zitten.

In Nederland was het verrijken van voedingsmiddelen met foliumzuur traditioneel verboden, ook al omdat vooral bij kinderen het risico van overdosering bestaat. Het Europees Hof heeft daar echter verandering in gebracht: producenten moeten in het kader van de harmoniëring (dat betekent in dit geval dat men graag heeft dat wij overal hetzelfde eten) ontheffing kunnen krijgen van dit verbod. Ook onze (immers grotendeels Amerikaanse) ontbijtgranen zitten dus vaak al vol toegevoegd foliumzuur.

Nu gaan we een stapje verder, tenminste als het aan de Gezondheidsraad ligt. Die heeft namelijk vastgesteld dat groepen laag opgeleiden bij zwangerschap niet genoeg supplementen foliumzuur gebruiken. Daardoor lopen ze een verhoogd risico op kinderen met spina bifida (open rug).

Nou zou ik daar tal van oplossingen voor kunnen bedenken, met name via de huisarts. Maar kennelijk zijn betreffende laagopgeleiden bijzonder hardleers. En dus moeten ze tegen zichzelf beschermd worden. En de 99,x procent van de bevolking die niet zwanger is, wordt meebeschermd. De Gezondheidsraad heeft namelijk aanbevolen foliumzuur standaard in al het brood te gaan verwerken. Dan moeten die domme aanstaande moeders wel. En wij dus ook.

De vroede vaderen hebben wel één bedenking: als we op deze manier met ons brood gaan dokteren, moet foliumzuur weer uit alle andere voedingsproducten. Anders lopen met name kleine kinderen het risico teveel van het goedje binnen te krijgen. Hoe men dat weer van plan is te gaan regelen in Europees verband, vermeldt de historie niet. Maar ik kan al wel voorspellen dat dit gewoon niet gaat lukken.

Om twee redenen een bezopen idee dus. Het feit dat er in Nederland een club invloedrijke maar duidelijk wereldvreemde kamergeleerden bestaat die zoiets serieus probeert erdoor te krijgen, baart mij in elk geval de nodige zorgen.

20 februari 2008

Masterchef@home (2): syllabub

Het blijft tot mijn absolute favorieten behoren: het BBC-programma Masterchef, waarin gewone stervelingen het tegen elkaar opnemen in een uiterst gevarieerde kookcompetitie, met als hoofdprijs een contract in een sterrenrestaurant. Het is onderhoudend, leerzaam, inspirerend en nog veel meer, in de beste BBC-traditie. Recepten van succesvolle deelnemers zijn meestal op de site van het programma te vinden.

Dat geldt echter niet voor de creaties van verliezende deelnemers. Terwijl die soms buitengewoon watertandend zijn. Zo maakte één van de verliezers in de huidige serie een Margarita syllabub. Een syllabub is een traditioneel Engels dessert, oorspronkelijk van wijn, room, stijfgeslagen eiwit (nu meestal weggelaten) en nog een aantal ingrediënten. In dit geval waren de ingrediënten ontleend aan de Margarita, toevallig ook de favoriete cocktail in huize Eetschrijver.

Een recept voor syllabub is makkelijk gevonden. Van daaruit is het aanpassen geblazen. Wat mij betreft was het in één keer helemaal goed (dat wil zeggen dat wij allebei wow! riepen), al ga ik toch ook nog eens een versie met room en stijfgeslagen eiwit maken. Ik serveerde er Engelse boterkoekjes bij (shortbread) die ik voor de gelegenheid met tweemaal zoveel zout had gemaakt als normaal en had gedecoreerd met grof zeezout. De koekjes waren overigens mooier goudbruin dan je aan de foto (van dichtbij geflitst) zou afleiden.

Margarita syllabub met shortbread

Nodig voor 4 personen:

Voor de crème:
- 300 ml slagroom
- 1 onbespoten limoen, schil en sap, eventueel nog een tweede voor de decoratie
- 75 g witte basterdsuiker
- 2 eetlepels Triple Sec
- 1,5 eetlepel tequila

Voor de koekjes (hier houdt u van over):
- 300 g bloem
- 200 g boter
- 60 g witte basterdsuiker
- 4 gram zout (ca. 1/2 theelepel)
- 1 theelepel vanille-extract

Rasp allereerst van een goed schoongeboende en gedroogde limoen het groene gedeelte van de schil. Pers de limoen uit en roer de geraspte schil door het sap. Laat dit zo 3 uur op kamertemperatuur staan.

Maak nu de koekjes. Roer het zout door de bloem. Klop de boter met de mixer een minuut lang op (dit gaat het best in de mengkom van een keukenmachine maar lukt ook met een handmixer), doe er de suiker bij en klop nog eens gedurende 2 minuten. Klop er het vanille-extract door. Meng er nu met uw vingers voorzichtig de bloem bij en kneed heel licht tot u een gelijkmatige massa hebt, beslist niet langer! Druk het deeg plat, verpak het in folie en laat het een uur (niet korter maar ook niet langer) in de koelkast rusten.

Verwarm de oven voor op 180 graden. Rol het deeg uit op een licht met bloem bestoven werkblad en steek of snij er koekjes uit. Leg op (een gedeelte van) de koekjes grof zout en druk dit lichtjes aan. Bedek het bakblik van de oven met bakpapier, leg er de koekjes op en bak ze in ca. 10 minuten goudbruin. Laat ze op een rooster afkoelen.

Roer nu de suiker, de triple sec en de tequila door het limoenmengsel en roer tot de suiker geheel is opgelost. Klop de room lobbig en schenk nu al kloppend langzaam de vloestof in de room. Sla de room tot er kopjes op blijven staan. Verdeel de massa over vier cocktailglazen en zet nog een uur in de koelkast. Snijd eventueel van een tweede schoongeboende limoen vier sliertjes schil om de syllabub mee te decoreren.

Foodlogs nog niet volwassen?

Mail! "Beste Eetschrijver, gefeliciteerd met je nominatie voor een Dutch Bloggie". Huh? Ik wist nog van niets! Dank, lezer Edwin. Ik blijk tot mijn eigen verbazing inderdaad op de longlist te staan voor deze bloggerstrofee. Erkenning: altijd leuk.

Toch heb ik gemengde gevoelens. Eetschrijven blijkt namelijk door de jury te worden beschouwd als een blog in de categorie "gezondheid". Ik bevind me daar weliswaar in het gezelschap van het eerbiedwaardige foodlog.nl en Wijntop5.blogo, maar ook van sites als "Afvallen-weblog" en "Autisme: op zoek naar mezelf".

Inderdaad: hoewel het aantal foodlogs in Nederland hand over hand toeneemt, vindt de organisatie van de Dutch Bloggies ze kennelijk nog geen categorie op zichzelf waard. Zo blijkt Mevrouw Gerritsen ondergebracht bij "Meest toegankelijke weblogs" én bij "Persoonlijke weblogs", blijkt foodlog.nl verder ook nog genomineerd in de categorie "Techniek en wetenschap" en blijken bourgondië.nl (blij met de nominatie) en Wat eet ons (idem) een plaatsje te hebben gevonden onder het weifelende kopje "Alles wat verder nog mogelijk zou zijn als eigen categorie".

We doen het goed, dacht ik. Maar duidelijk nog niet helemaal goed genoeg.

Te vroeg gejuicht

Eergisteren nog maar verklaarde ik tevreden dat de suikerkaas van Calvé, waarin een deel van de pinda's was vervangen door glucosestroop, bij AH uit het assortiment ging. Vandaag ging ik eens kijken of het al zo ver was. En verdraaid, de suikerkaas met 25% minder vet is inderdaad uit het schap verdwenen.

Maar er gaapt geen leegte. Op de plaats van de verdwenen hoerapindakaas staat een product waarbij de gezondheidsclaim van de eerste een wonder van discretie mag heten: via schreeuwende kartonnetjes wordt moeder verteld dat dit hét is: geen 25, maar liefst 30% minder vet. Je kunt er niet naast kijken.

Ik was uiteraard niet zo geboeid door die schreeuwende teksten en had meer aandacht voor de kleine lettertjes. Die hadden om te beginnen een verrassing in petto. Waar de gewone pindakaas en de verdwenen hoerapindakaas naast de verplichte vermelding van de voedingswaarde per 100 g ook de voedingswaarde per twee boterhammen opgaven, geeft de nieuwe pindakaas diezelfde informatie nog maar voor één boterham. Als je snel kijkt, zie je het niet en zijn de waarden inderdaad spectaculair veel lager.

Maar hoe "light" is nu deze "enige echte light pindakaas"? Leverde de gewone pindakaas per 100 g 640 calorieën en de verdwenen blauwe variant 580, dan is dat voor de nieuwe 560. Dat is een verschil van 12,5%. Per boterham scheelt het exact 10 calorieën--het equivalent van minder dan een kwart boterham aan brood. Koolhydraten bevat de nieuwste suikerkaas onveranderd ruim driemaal zo veel als de klassieke pindakaas, maar hier komt die toename geheel en al voor rekening van maltodextrine. Dat is een verschil ten opzichte van het verdwenen product: daarin bestonden de suikers uit glucosestroop, een monosacharide die recht naar de bloedbaan gaat en de insulinehuishouding daarmee danig ondersteboven gooit. Maltodextrine is een polysacharide en zou iets minder slecht kunnen zijn. Het blijft echter een geraffineerde suiker en juist die notoire dikmakers zijn in de klassieke pindakaas geheel afwezig.

Ter verdediging van de nieuwste telg moet wel gezegd dat de hoeveelheid pinda's weer groter is: 84%, tegen 73% in de vorige suikerkaas. Nog altijd fors minder dan in het originele product, dat voor 93% uit pinda's bestaat.

De vorige hoerapindakaas was, onder het mom van een verbetering, een enorme verslechtering. Wie plantaardige vetten vervangt door ultrageraffineerde suikers en zo'n product vervolgens van een gezondheidsclaim voorziet, maakt zich schuldig aan bedrog van de ergste soort. De nieuwe blauwe pot bevat een product dat op het eerste gezicht wat minder ongezond is dan de voorganger, maar nog altijd een stuk ongezonder dan het origineel.

Des te verbaasder was ik dan ook dat het nieuwe gedrocht (het is op de foto niet echt goed te zien, maar kijk rechtsonder) een "ik kies bewust" logo mag voeren. Afgelopen zaterdag nog kreeg ik van Carolien Frenkel van het Convenant Overgewicht te horen dat dat IKB-logo echt een stuk beter was dan dat klavertje van AH en dat ik er niet zo neerbuigend over moest doen. Als ze meeleest, ben ik benieuwd hoe ze daar nu over denkt.

19 februari 2008

"Voedingsindustrie belazert de boel"

Over de discussiemiddag bij de Jonge Socialisten afgelopen zaterdag, waar ik ondanks een nog lang niet pijnloze rug heen was gegaan om er te debatteren met Carolien Frenkel van het Convenant Overgewicht en Dick Veerman, onder andere bekend van foodlog.nl, kan ik kort zijn omdat Dick er al een vrij omstandig verslag van online heeft gezet. Het werd een interessante middag, al vond Frenkel het jammer dat er niet méér over bewegen was gepraat.

De vaste lezers zullen niet verbaasd zijn over mijn ook al door Veerman gememoreerde pleidooi om in voorkomend geval een vermelding "bevat toegevoegde suiker" verplicht te stellen op etiketten van voedingsproducten. En evenmin zal het velen verrassen dat ik een lans heb gebroken voor het verbieden of althans zeer strikt reglementeren van gezondheidsclaims in marketing voor voedingsproducten. Zoals ik me zaterdag al liet ontvallen: gezonde voeding is te belangrijk om aan de voedingsindustrie over te laten.

Vandaag krijg ik bijval uit wetenschappelijke hoek. In mijn mailbox ploft een persbericht met de weinig verhullende titel "Voedingsindustrie moet ophouden de boel te belazeren". De uitlating is afkomstig uit een interview dat het blad J/M had met voedingswetenschapper Hans Brug, die daarin waarschuwt voor een te groot vertrouwen in de voedingsindustrie als het gaat om lightproducten en kant-en-klaarmaaltijden. Hij betoogt dat ouders terug moeten naar een gezonde basisvoeding zonder toevoegingen of vervangers, zodat ze precies weten wat junior naar binnen krijgt. Opmerkelijk genoeg vrijwel mijn eigen woorden, terwijl ik er allemaal niet eens voor heb doorgeleerd.

Het nummer met het interview ligt morgen in de winkel. Ik ga 't zeer beslist kopen.

15 februari 2008

Exit

Met deze hoerapindakaas veegde ik een jaar geleden de vloer aan: er was 25% plantaardig onverzadigd en dus bepaald niet ongezond vet uitgehaald en vervangen door allerlei koolhydraten, voor een groot deel suikers, allemaal met de bedoeling deze ersatz als "gezonder" te kunnen verkopen. Ik vind het nog altijd een exponent van waar de door het Voedingscentrum aangekweekte vetfobie toe leidt. Een schandalig product.

Maar kennelijk helpt kritiek. Vandaag zag ik in mijn supermarkt een blauw kaartje staan op de plek waar deze suikerpindakaas voorheen stond. Het artikel wordt na een jaar alweer uit het assortiment gehaald.

Nu vind ik het pas écht hoerapindakaas. Ik drink er vanavond een goed glas wijn op, met een toast op het voortschrijdend inzicht. Er is nog hoop!

14 februari 2008

Verzoeknummer

Regelmatig wordt mij gevraagd waarom ik niet méér vegetarische recepten geef. De reden daarvoor is beschamend eenvoudig: de vegetarische keuken behoort niet tot mijn sterkste kanten. Aan de andere kant is het ook dé grote eettrend van dit moment. En ach, ik ben nu eenmaal van nature nieuwsgierig.

Van het weekend, toen ik met mijn pijnlijke rug wel weer wat durfde te staan en daar natuurlijk al snel weer spijt van had (iets wat zich nog zou herhalen zoals degenen die gisteren vergeefs een bezoek aan Eetschrijven brachten al wel zullen vermoeden), ging ik aan het kokkerellen met wat mijn geliefde G. van de markt had meegebracht: prachtige cantharellen, heerlijke wilde spinazie en Franse walnoten. Ik kreeg de pap zowat in de mond; een bosje verse tijm had ik nog.

Ik besloot tot het maken van een vegetarische risotto. U kunt die natuurlijk altijd met groentenbouillon maken (eigengemaakte is bewerkelijk maar heel heerlijk; zie hier voor een recept), maar ik gebruikte de fantastische Italiaanse bouillonblokjes met funghi porcini van het merk Star die steeds meer in Nederlandse speciaalzaken te vinden zijn en die met name voor risotto een geschenk uit de hemel zijn. Als u ze ergens ziet, sla er dan ruimhartig van in: ze kunnen een eeuwigheid bewaard worden en u hebt spijt van elk blokje dat u niet hebt gekocht.

Vegetarische risotto met cantharellen, wilde spinazie en walnoten

Nodig voor 4 personen:

- 280 g risottorijst (carnaroli, vialone nano of desnoods arborio, maar beslist niet die voorgekookte rommel van Lassie)
- 600 g verse cantharellen
- 750 g wilde spinazie
- 2 uien
- 4 flinke tenen knoflook
- 20 hele walnoten
- bosje tijm
- 1 dl goede rode wijn
- 2 blokjes bouillon met funghi porcini uit de Italiaanse winkel
- olie, boter, peper, zout

Breng 1/2 liter water aan de kook, leg er het bosje tijm in zijn geheel in en laat ca. een half uur op laag vuur trekken. Vis het bosje weer uit het water. Was de spinazie grondig en doe hetzelfde met de paddestoelen (er wordt vaak beweerd dat die hun smaak verliezen als je ze met water schoonmaakt, maar dat heb ik persoonlijk nog nooit kunnen vaststellen). Pel de uien, snijd ze in vieren en vervolgens in kwart ringen; pel ook de knoflook en snijd die in heel dunne plakjes. Vul het vocht waarin de tijm heeft gekookt aan met water tot u 1,5 liter hebt, breng aan de kook en roer er de bouillonblokjes door.

Kraak en dop de noten en zorg dat u stukken van ca. een kwart noot grootte hebt; voorzichtig dat er geen stukken dop in achterblijven want dat bederft veel, zo niet alles, van het eetplezier. Rooster ze in een minuut of twee goudbruin in een droge pan met anti-aanbaklaag (blijf erbij, want ze verbranden makkelijk). Ontdoe de bladen spinazie van hun dikke nerf en stoom ze in hun geheel gedurende 3 minuten. Spoel ze meteen af met een ruime hoeveelheid ijskoud water en laat even staan. Snijd de grote paddestoelen in stukken, laat een drup olijfolie in een anti-aanbakpan heet worden en laat hierin op hoog vuur het vocht uit de paddestoelen dampen. Laat ze uitlekken in een vergiet, laat boter in de pan smelten en laat daarin op zo laag mogelijk vuur de paddestoelen en de knoflook garen gedurende ca. 10-15 minuten. Knijp zoveel mogelijk water uit de spinazie en snijd hem grof.
Doe olie in een grote gietijzeren pan en fruit hierin op halfhoog vuur de uien glazig. Voeg de rijst toe en laat die eveneens glazig worden (vooral niet laten kleuren). Schenk de wijn in de pan en laat die door de rijst opnemen. Schep vervolgens twee pollepels kokende bouillon bij de rijst en roer tot deze geheel is opgenomen. Schep steeds een nieuwe lepel bouillon bij de rijst tot de risotto al dente gaar is; dat duurt afhankelijk van de gebruikte rijst 17-25 minuten. Houd er rekening mee dat u waarschijnlijk bouillon overhoudt!
Is de risotto gaar, roer er dan de paddestoelen, de noten en de spinazie door en laat nog even doorwarmen (hierbij komt nog wat vocht vrij dat ook weer moet wegkoken en worden opgenomen, wat nog een minuutje duurt). Draai het vuur uit, roer een flinke klont boter door de risotto om hem te binden en breng op smaak met peper en zout. Meteen opdienen op voorverwarmde borden.

12 februari 2008

IJsdagen

Je hebt twee soorten ijsdagen. De eerste is van het type dat we de laatste tijd niet meer zo veel meemaken: dan komen de rayonhoofden bij elkaar. En dan heb je de ijsdagen die daar het tegenovergestelde van zijn. Dagen zoals we er net vier gehad hebben. De eerste dagen van het jaar dat je zin krijgt in ijs.

Op zo'n moment is het natuurlijk fantastisch een ijsmachine te hebben, want daar komt pas écht lekker ijs uit. Ik heb vanavond enorme trek in een ijsje dat ik regelmatig maak en dat een variant is van een recept van de grote Zwitserse driesterrenkok Fredy Girardet: chocolade-waterijs. Geen romige structuren om je af te leiden, maar pure chocolade en dus een ijsje voor de échte chocoholic. Nog eens verbazend makkelijk te maken ook.

Chocolade-waterijs

Nodig voor ca. 1 liter ijs:

- 250 g chocolade met minstens 70% cacao (hoe meer hoe liever)
- 170 g witte basterdsuiker
- 1/2 liter water

Breek 200 g van de chocolade in stukken en laat die smelten in een bain-marie (kijk hier voor het beste resultaat). Verwarm het water tot ca. 55 graden en meng dat er onder voortdurend roeren langzaam door. Doe er nu meteen de suiker bij en roer tot deze is opgelost. Laat het mengsel afkoelen tot kamertemperatuur.

Rasp de rest van de chocolade en roer die door het afgekoelde mengsel. Laat eventueel in de koelkast nog wat afkoelen en laat vriezen. Serveer puur in een cocktailglas, met helemaal niets erbij of erop, en al zeker geen slagroom.

11 februari 2008

Even geduld a.u.b.

Ook een eetschrijver is maar een mens, onder meer met een rug waar hij vreselijk doorheen kan gaan zodat de mobiliteit ernstig wordt aangetast en alle plannen noodgedwongen de ijskast in moeten. Als alles blijft gaan zoals het nu gaat, staat er morgen weer een vers stukje op Eetschrijven.

04 februari 2008

Even een frietje gaan eten

Nou, dat mijn foto van afgelopen vrijdag een lamp voorstelde, was natuurlijk niet al te moeilijk. Een echte lamp, wel te verstaan, niet ergens van gemaakt of ergens in gereflecteerd. Het bijzonder van deze lamp is dat hij niet in een chic restaurant hing, maar in een friettent. Eén waar G. en ik vanuit Maastricht speciaal naartoe waren gereden.

We hadden er een eindje voor omgereden ook: de snackbar Maier-Peveling zit helemaal in Aken. Natuurlijk hadden we een goede reden om juist deze zaak op te gaan zoeken: deze friettent is eigendom van Christof Lang, eigenaar van het Akense sterrenrestaurant La Bécasse. De curryworsten hier zijn geen industrieel product, maar afkomstig uit de keuken van chef Christof, en gaan vergezeld van verrukkelijke koolsalade met komijn en huisgemaakte frieten waar je bijvoorbeeld eveneens huisgemaakte truffelmayonaise kunt bestellen. Daarbij smaakt een piccolo Sekt uitstekend, en als dessert wil een chocolademousse er dan best in.

De rekening voor deze maaltijd voor twee bedroeg, inclusief drank en dessert, overigens € 23,40. Daarvoor heb je dan een bepaald niet alledaagse belevenis in een eigenzinnig ingerichte snackbar, de enige die ik ken die een vaut le détour verdient.



01 februari 2008

Dieet.blog verwijdert bericht na faux-pas

"Brood en snacks steeds gezonder!" juichte dieet.blog.nl kritiekloos de lobbyisten uit de snackindustrie na. Na een kritisch commentaar werd die vette kop veranderd in "Snacks minder schadelijk voor de gezondheid", eerst met een uitroepteken en daarna met een vraagteken. Het commentaar werd in één moeite door handig verdonkeremaand. Ik berichtte er al eerder over.

Dieet.blog was niet blij met mijn stukje en er kwamen binnen een half uur twee commentaren, één aandoenlijk en één hilarisch. Maar daar bleef het niet bij. Inmiddels blijkt het blog van de diëtistenpraktijk van Renate de Schaap in Amstelveen er niet beter op te hebben gevonden dan het hele artikel maar te laten verdwijnen (dank Mark). Ach, moet men hebben gedacht, internet is een vluchtig medium. Zo staat het er en zo is het--poef!--verdwenen. Lekker doen of het nooit gebeurd en nooit gezegd is, want gezichtsverlies kunnen we in onze bloeiende branche niet gebruiken.

Dat valt tegen voor deze voortvarende lieden. Hier en daar blijven toch sporen achter van de uitglijder.

Opmerkelijke eetervaring (opmaat)

Ik maak me zorgen over Mevrouw Gerritsen. Het laatste wat ik van haar hoorde, zat ze veilig in een hotel, maar dat is alweer drie weken geleden. Hopelijk duikt ze snel weer op, of misschien heeft iemand nieuws van haar? Hoe dan ook moest ik vandaag weer aan haar denken toen ik foto's aan het bekijken was van een recente opmerkelijke eetervaring, omdat zij de gewoonte heeft regelmatig haar lezers te laten raden naar onderwerpen van foto's. Onderstaande zou daar ook wel geschikt voor zijn. Over de bijbehorende eetervaring hoop ik u vanmiddag even bij te praten. Maar wie intussen wil raden, moet beslist zijn gang gaan!