Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

31 december 2008

Ziezo...

... 2008 zit er bijna op. Ik zal u maar eerlijk zeggen, lezer, dat het voor mij persoonlijk geen onverdeeld succesvol jaar was. Een project waar ik al een tijdje mee bezig was en veel van verwachtte, kwam uiteindelijk toch niet van de grond en dat zal in de nabije toekomst ook wel niet gebeuren--het is bepaald geen geweldige tijd voor nieuwe projecten. Momenteel is het sowieso niet florissant voor de modale freelancer, en zeker niet voor de eetschrijvende. Er wordt meer gesneden in budgetten dan in groente of vlees, en hoewel er nog altijd iets te verdienen schijnt te zijn met Ola Magnums vierendelen en daar culinaire toetjes van maken, valt toch best te merken dat het grootste deel van Nederland vooral de inhoud van bakjes, zakjes en pakjes door elkaar wenst te roeren, met af en toe een stoommaaltijd tussendoor. Je zag dat ook al in de supermarkt, in de afgelopen weken. Van de inhoud van de meeste winkelwagentjes wordt een rechtgeaarde eetschrijver niet blij. Enfin, het blijft zendingswerk.

Als er al pogingen worden ondernomen om eens iets zelf in elkaar te zetten, schijnen de recepten vooral van mediagenieke teeveekoks te moeten komen. De Olivers, de Ramsays, de Blijkers en de Huysentruyts kwamen weer in dichte drommen langs in mijn statistieken van zoektermen. Een beetje zin voor avontuur is er totaal niet meer bij en je krijgt sterk de indruk dat de meeste mensen de kwaliteit van een recept zelf niet meer kunnen beoordelen. Zo, dat lucht weer even op.

Aan de andere kant is er nog genoeg om wél vrolijk van te worden. Zo ben ik net een flink eind gaan schaatsen op de prachtige Oostvaardersplassen. Het heeft niets met eten te maken, maar het is wel authentiek en puur natuur. Je voelt trouwens ook prima dat je geen twintig meer bent, iets wat ik achter snijplank en fornuis nog wel redelijk voor mezelf verborgen weet te houden. Ik heb namelijk weer enthousiast, hartstochtelijk en vooral heel véél gekookt dit jaar. Ik kan het u, voor zo ver u die aansporing nodig hebt, van harte aanbevelen. Voor mij is het een heerlijke ontdekkingstocht, elke keer weer. Zo heb ik--je zou het nooit geloven van een eetschrijver van middelbare leeftijd--vandaag voor het eerst van mijn leven oliebollen gemaakt. Dat wil zeggen: het beslag staat nu voor de tweede keer te rijzen en zodra dit stukje af is, ga ik ze bakken. Zonder theedoek rond mijn hoofd zoals mijn moeder vroeger altijd deed.

Met Eetschrijven gaat overigens alles nog steeds heel goed, dank u. Dit jaar rondde ik de kaap van de 200.000 unieke bezoekers en het kwart miljoen komt al in zicht. Ik stond dit voorjaar zowaar op de shortlist voor de Dutch Bloggies en hoewel ik het bij Foodrank niet zoals in 2007 tot foodblog van het jaar wist te schoppen, wist ik me als één van de weinigen uit de toptien van vorig jaar toch mooi te handhaven in de topdrie. Als ik zo eens terugkijk, waren er ook best wel weer heel lezenswaardige dingen bij, zowel waar het de genadeloze kritiek als waar het het blije kook- en eetgebeuren betrof. Dat vond ik gelukkig niet alleen: blijkens de commentaren dacht u er over het algemeen ook zo over.

Kortom, ik heb er nog steeds zin in en daarin komt vermoedelijk geen verandering zo lang u de weg naar dit levensgenietende hoekje op internet weet te vinden. Daarvoor dank, en ook voor de goede wensen die ik per mail en via de commentaarpagina's van u mocht krijgen. Maak er ook in 2009 weer een heerlijk jaar van. Tot dan!

7 Comments:

  • At 31 december 2008 om 18:00, Anonymous MrOoijer said…

    Beste Eetschrijver, ik geniet altijd van je stukjes en van je recepten. Een heel mooi 2009 met nog vele meer mooie blog items toegewenst.

     
  • At 31 december 2008 om 18:02, Blogger paulhart said…

    Zo'n theedoek is anno nu ook niet meer nodig.

    Maar vroeger, met die open, walmende frituurpannen, stond voor je het wist alles in een lucht van frituurvet of olie. Ook moeders heur haar.

    En vroeger, zonder douche, bad en dergelijke werden de lange haren van moeder minder vaak gewassen dan nu, vaak ook met veel mindere kwaliteit zeep of shampoo.

    Dus om te voorkomen dat heur haar nodeloos naar frituurvet zou ruiken knoopte moeders een theedoek om de haren.

    Anno nu? Frituurvat met reukfilter, douche én ligbad, en met tientallen meters schap met shampoos bij Kruidvat....

    Je kunt de theedoek voor iets anders gebruiken. Gerust!

     
  • At 31 december 2008 om 18:08, Blogger Arden said…

    Beste Gerrit Jan, ik wens je een heel goed en culinair 2009! Ga door met het schrijven van je zeer lezenswaardige verhalen en blijf vooral kritisch, ik geniet er iedere keer weer van.

     
  • At 31 december 2008 om 21:10, Blogger Johan said…

    Beste Gerrit Jan, Ik kijk altijd weer met plezier uit naar jouw stukjes. Ik heb meerdere recepten met succes kunnen uitproberen. Ik hoop dat je nog lang door moge gaan en dat gewenste/gedroomde projecten ooit van de grond komen. Ik wens jou en de jouwe een gezond en gelukkig 2009.

    JT

     
  • At 1 januari 2009 om 07:30, Anonymous ellen said…

    Gerrit Jan, een heerlijk 2009 voor jou en je vrouw! Ook in 2009 blijven we uitkijken naar je verhalen!

     
  • At 1 januari 2009 om 09:16, Anonymous Nico said…

    Op zijn Vlaams: met de wens van 't jaar! Ik kijk alweer uit naar de nieuwe stukjes.

     
  • At 1 januari 2009 om 11:47, Blogger Aan tafel met Tanja said…

    Ik wens je een heel goed, gezond en culinair 2009 toe. Met genoegen lees ik je blog!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home