Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

12 december 2008

De vinger van een eetschrijver

Het is verbazend wat er in het leven van een eetschrijver allemaal hapert als de linker wijsvinger buiten dienst is. Snijden wordt een hachelijk karwei waarbij je vooral automatismen van tientallen jaren oud heel bewust moet onderdrukken. Kneden: vergeet het. En bij het koken zijn er tal van o ja-momenten.

En dan is er nog het schrijven. Goed, ik ben rechtshandig en dit is mijn linker wijsvinger (de foto is niet scherp, maar dat zult u mij onder de gegeven omstandigheden wel willen vergeven). Maar voor mij betekent schrijven al sinds jaar en dag hameren op een toetsenbord. Teksten in de computer (en voorheen op het papier in de IBM golfbalschrijfmachine) laten stromen op denksnelheid. 300 aanslagen per minuut haal ik in optimale conditie, ja, fluit u maar even. Dat is er sinds 2 december niet meer bij. Traag als dikke stroop gaat het, zodat mijn inspiratie in de file staat en ideeën op het moment dat ze eindelijk aan de beurt zijn vaak al ergens een afslag blijken te hebben genomen en voorgoed voor het nageslacht verloren zijn. Tot overmaat van ramp blijkt mijn gehechte wijsvingertop zich wel degelijk iets aan te trekken van dat heen een weer springen van mijn linkerhand. Na een alinea of wat klungeltypen laat hij mij duidelijk weten dat het alweer genoeg is. Om van de kramp in de pols maar te zwijgen.

Ik heb tot mijn ontsteltenis moeten vaststellen dat ik niet functioneer als ik niet kan typen. Als ik probeer te bedenken wat ik nou zou schrijven als ik schrijven kon, borrelen er zo goed als geen ideeën op. Zo werk ik namelijk niet. Ik moet gewoon gaan zitten en dingen laten ontstaan. Nou ja, misschien moet ik eens gaan experimenteren met spraakherkenningssoftware. Voor een volgende keer.

Ondanks al dit gehannes wilde ik toch in de komende week maar eens gaan kijken wat ik zoal aan kerstmenu in elkaar kan zetten. Minder dan twee weken is het nog maar: ik ben veel en veel te laat. Desondanks word ik van wat ik in de supermarkt allemaal aan voorverpakt en voorgekookt zie staan niet vrolijk: het kan toch niet dat dát het is waarmee u uw huisgenoten, familie en vrienden wilt verrassen? Nee: vorige jaren hebben mij de overtuiging gegeven dat u écht wilt koken, en de voornaamste bestaansreden van een eetschrijver is u daarbij te helpen. Ik ga het proberen. Dit stukje heb ik uiteindelijk tenslotte ook online gekregen. Al is het qua stijl niet bepaald mijn beste werk.

4 Comments:

  • At 12 december 2008 om 17:47, Blogger Willem said…

    Terug naar de kroontjespen? Gaat bij lange na niet zo snel als de geest. Wellicht wel snel genoeg met een memorecorder om de inspiratie tegelijkertijd vast te leggen.

    Kerststuk voor je blog mag je faxen. Type ik hem met mij nederige tweehonderd aanslagen per minuut voor je over.

    Sterkte met je vinger!

     
  • At 12 december 2008 om 23:15, Blogger Lindy said…

    Had door wat droeve omstandigheden je vingerperikelen even gemist... balen! Hoop dat je gauw weer lekker 10-vingerig bent!

     
  • At 13 december 2008 om 13:00, Anonymous BDC said…

    Zelf ooit mijn vingertop afgesneden... ik weet wat je doormaakt. Sterkte!

     
  • At 14 december 2008 om 21:22, Anonymous jetty said…

    remblelieve eetschrijver, zet 'm op !

    (we missen je )

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home