Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

07 oktober 2008

Surprised? Hmm...

Dat was schrikken, vertelde Ilona Jurtschenko op Dutch Cowgirls: ze pakte zo'n receptenkaartje bij de AH, bleek het tot haar big surprise om een propagandastuntje van Varkens in Nood te gaan . Nu vraagt ze zich in ernst af of dit een actie is van AH zelf--een plotseling voortschrijdend inzicht dat op deze manier kenbaar zou worden gemaakt--of toch een actie van Varkens in Nood?

De vertederende naïviteit die uit die laatste vraag spreekt in combinatie met de bewoordingen van Jurtschenko's stukje ("ik schrok wel even, maar ging toch verder lezen"), brengt mij alvast tot een heel ander vermoeden: er zijn helemaal niet zulke kaartjes bij AH te vinden, niet van AH zelf en ook niet van Varkens in Nood. Iemand (misschien Jurtschenko zelf, misschien haar "informant") heeft zo'n kaartje gemaakt en brengt nu het verhaal de wereld in dat dit bij AH gevonden zou zijn. Daarmee genereer je met wat geluk evenveel publiciteit, met vele malen minder moeite, kosten en risico dan als je inderdaad grote aantallen kaartjes bij AH probeert binnen te smokkelen.

Ik word gesterkt in deze veronderstelling doordat ik toevallig weet dat het betreffende bericht al gisterenavond is geschreven, om vervolgens pas vanmorgen om kwart over tien "live" te worden gezet. Met zo'n scoop wacht je niet, die slinger je zo snel mogelijk de wereld in, al was het alleen maar om te voorkomen dat iemand anders de primeur heeft. Dat dat laatste niet is gebeurd, dat er sinds winkelsluitingstijd gisterenavond nergens door iemand over is gerept, maakt mijn verdenking alleen maar sterker: een nepperd. Wel een ludieke, trouwens.

Na bovenstaande, louter op deductie gebaseerde, veronderstelling van mij nog even de profundis: het castreren van biggen naar is mijn mening echt nergens voor nodig en moet zo snel mogelijk ophouden, in plaats van te neuzelen over verdoving. Het probleem van de "berengeur" waar consumenten zo'n moeite mee zouden hebben, treedt maar sporadisch op (naar schatting in één op de zestig gevallen en overigens soms ook bij vrouwelijke varkens) en is aan de slachtlijn prima te detecteren. Het vlees van die varkens kan vervolgens worden gekookt en in vleeswaren verwerkt. Niets meer van te ruiken of te proeven.

2 Comments:

  • At 7 oktober 2008 om 13:53, Blogger ilona said…

    Ik heb die kaartjes echt gevonden bij de AH Oostelijk Handelskade in Amsterdam. Het waren er nog best veel.. Wel grappig te bedenken dat ik zoiets zelf gemaakt zou kunnen hebben.. Jammer genoeg niet :(

    Ik wilde het artikel eigenlijk vanavond pas online zetten, vlak voor de tijd dat mensen boodschappen gaan doen, maar een andere blogster had er al op gereageerd..

     
  • At 7 oktober 2008 om 14:13, Anonymous Bianca said…

    Hmm, deze vind ik nogal kort door de bocht.

    Je argument dat dit een scoop zou zijn en er daarom niet mee gewacht zou worden, houdt in het licht van de onderwerpen waar DCG over schrijft m.i. geen stand. Voor jouw blog zou het een interessant artikel kunnen zijn, naar aanleiding van het artikel op DCG, daarom vertelde ik je er ook over...

    Dat er verder niet over is gerept kan ook inhouden dat niemand die kaartjes eigenlijk leest, of niemand die ze las, in die genoemde AH, het de moeite waard vond er iets over op Internet te vermelden....

    Een blogger in het licht van 'een vermoeden' een dergeljke daad toeschrijven vind ik dus, zoals al gezegd, nogal kort door de bocht. Was een telefoontje naar Stichting Varkens in nood niet makkelijker geweest?

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home