Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

06 oktober 2008

Stengels selderij

Het was zomer, ik bewoonde een gehuurd zomerhuisje in Italië en ik had zin in ossobuco, een gerecht dat de on-Italiaans spartaans toegeruste keuken naar mijn idee wel aankon. Ik toog dus naar de plaatselijke groentenwinkel en bestelde de diverse ingrediënten. Toen ik aan de selderij toe was, werd mij de hoogst on-Nederlandse maar naar ik later vernam typisch Italiaanse vraag gesteld: "hoeveel stengels?".

Die was nieuw voor mij, maar ik was maar heel even uit het veld geslagen vóór ik blij "Due, per favore" antwoordde. Fantastisch: selderij verkopen per stengel. Iedereen altijd knappend verse selderij, nooit meer mee blijven zitten, nooit meer de driekwart die je bijna steevast te veel hebt, weggooien. Dat zouden ze in Nederland nu eens moeten bedenken. Mijn groentenspecialist loopt er helaas nog steeds niet warm voor.

Toen ik dus eergisteren zelf weer eens jambalaya maakte (wat is dat toch altijd lekker; deze keer deed ik het met zelf gerookte kippenbout en Poolse kielbasaworst), had ik nadien een forse reststruik selderij over. Bewaren dus. Gelukkig is selderij een basisingrediënt van tal van soffriti en andere holy trinities, traditionele gefruite groentenmengsels voor stoofschotels en sauzen.

Maar hoe bewaren? Niet in de koelkast, want daar gaat de groente zienderogen achteruit. En ook niet in een ongekoelde groentelade. Nee, rechtop in een vaasje met een bodempje water. Er zitten nog worteltjes onder aan de struik, hij voelt zich heerlijk en blijft tijden goed. Vooral niet te veel water, alleen het voetje erin en eens in de twee dagen verversen. Probeer maar.

5 Comments:

  • At 6 oktober 2008 om 14:04, Anonymous Jop said…

    Goeie tip! Ik zit inderdaad ook altijd met hetzelfde "probleem", dat ik vaak zelfs de selderij maar achterwege laat!

     
  • At 6 oktober 2008 om 17:03, Anonymous ©RJ said…

    Je wijsheid kwam als geroepen: juist vanmiddag kampte ik met dezelfde kwestie.

    Aanvankelijk had ik de stronk opgeborgen in de schuur (bijna net zo koud als de koelkast) maar sinds een kwartiertje prijkt hij in de keukenvensterbank.

    Ik gebruik een confiturepotje van Bonne Maman: die heeft de ideale maat.

     
  • At 6 oktober 2008 om 21:45, Anonymous Mark said…

    Hmmm. Boeiende tip! Mijn bolognesesaus heeft inderdaad 1 á 2 stengels nodig, en telkens zie ik mij gedwongen dan ook maar meteen een stoofpotje te plannen, voor 1 of 2 dagen erna.

    Gaan we proberen!

     
  • At 19 oktober 2008 om 03:49, Anonymous sanne said…

    Dit ga ik zeker proberen! en dan kijken of het nog beter werkt dan hoe ik tot nu toe "de rest van de bleekselderij" goed hou.

    Tot nu toe bewaarde ik dat in een gesloten plastic zak, - speciaal groot formaat levensmiddelenzakken aanschaffen- aan de binnenkant besprenkeld met water; zak dicht en hoog in de koelkast.
    Een methode die voor de bleekselderij heel behoorlijk werkt, maar die waarlijk fantastisch werkt voor de grote bos kraakverse munt die ik 1 x per week bij de Turkse groenteboer haal. (nee, die munt blijft absoluut nog geen 24 uur goed in een potje water, en helaas is mijn balkon te klein om daar munt te laten groeien in het tempo waarin ik het verbruik, en ik ben nou ook weer niet bereid er mijn zitje voor op te doeken...)

     
  • At 25 maart 2009 om 13:03, Anonymous Karin said…

    Vrouw van Kokend water heeft boodschappen gedaan en was aan het googlen naar " bleekselderij bewaren" en komt op jouw site. Zie aldaar ook al een post van manlief staan, had het dus ook aan hem kunnen vragen :-)
    Je wordt bedankt voor de tip, ik ga de selderij verblijden in een badje!

    Groeten
    Karin

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home