Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

25 september 2008

Turkse fusion

Ik heb last van mijn rug. De hele week al. Eén ding wat dan ineens niet leuk meer is, is koken.

Nou ja, niet zozeer het koken, want dat gaat vanzelf. Het is meer dat snijden en schoonmaken en zo, van die werkjes waarbij je, vooral als je zo lang bent als ik, net je rug niet recht kunt houden.

Dat vind ik extra erg. Want ik heb ontzettende zin in een recept dat ik een paar jaar geleden in Californië eens improviseerde. Die trek is trouwens de schuld van Onno Kleyn. Een tijdje geleden hadden hij en ik een discussie over de herkomst van de İskender Kebab (die punt moet in het Turks op de I). De meeste mensen--de meeste Turken ook--denken dat dit gerecht is genoemd naar Alexander de Grote, die in het Turks İskender heet. Maar dat is niet waar. Het is ruim een eeuw geleden uitgevonden door zijn naamgenoot, ene İskender Efendi uit Bursa, trouwens ook de uitvinder van het verticale spit dat in kebab zo'n belangrijke rol speelt. Op deze site (die tergend langzaam laadt; even geduld dus) is het hele verhaal te lezen, inclusief het feit dat de familie de naam zelfs als handelsmerk heeft gedeponeerd. Dat is de reden dat het in Turkije ook vaak als "yoğurtlu kebab" op de kaart staat. Ik heb er hier al eens een recept voor geplaatst. Vreselijk lekker is het.

Het recept van İskender Efendi ging de hele wereld rond en kreeg ook andere namen: gyros bijvoorbeeld, of shoarma. Het broodje--dat hij er ook al speciaal bij bedacht heeft--ging mee en maakte zelfs nog een grotere rondreis dan de inhoud. Wereldwijd wordt er van alles en nog wat in gestopt. Zelf vulde ik in Californië samen met enkele kookvrienden ooit zo'n broodje met kalkoen en avocado en toen kwam één van ons op het idee dat het toch nog Turks was: het hoofdingrediënt was immers turkey. We kwamen, geholpen door enkele goed gedoseerde margarita's, niet meer bij van het lachen en dan smaakt eten altijd extra lekker.

Het verhaal over de herkomst van de İskender Kebab heeft Onno opgetekend in de kalender waar ik gisteren over schreef. En zo ontstond mijn trek. Trek die ik wegens de noodzaak tot veel snijden even op zal moeten sparen. Maar ú hoeft dat gelukkig niet.

Turkey Meets Tex-Mex

Nodig voor 8 broodjes:

- 8 pitabroodjes
- 2 rijpe maar nog stevige avocado's, in reepjes gesneden
- 2 kalkoendrumsticks of 500 g kalkoenvlees, gebraden, afgekoeld en kleingesneden
- 1 grote ui, in ringen gesneden
- 4 milde jalapeñopepers of 2 milde Spaanse pepers, fijgehakt zonder zaadjes
- 200 g Cheddar, grof geraspt
- 125 ml sour cream
- 8 bladen ijsbergsla, in reepjes gescheurd of gesneden
- citroensap, zout, olijfolie
Voor de saus:
- 2 dl gezeefde tomaat
- 1 eetlepel wittewijnazijn, 1 koffielepel komijn, 1 koffielepel knoflookpoeder, mespunt pikante paprikapoeder, mespunt suiker, mespunt cayennepeper

Maak eerst de saus: vermeng alle ingrediënten samen met 1 dl water. Breng aan de kook en laat op minimaal vuur 20 minuten sudderen. Laat afkoelen.
Verwarm de oven voor op 175 graden. Verhit de olie in een braadpan en laat daarin de ui lichtbruin worden. Voeg de kalkoen en de gesnipperde pepertjes toe en laat meewarmen. Voeg zout naar smaak toe. Snijd de pitabroodjes open en laat ze in de oven 5 minuten warm worden. Besprenkel de avocado meteen na het snijden met citroensap.
Schep het warme kalkoenmengsel in de broodjes en vul af met sla, avocado en kaas. Geef er de pikante tomatensaus en de sour cream in bakjes bij. Een margarita smaakt hier uitstekend bij.

1 Comments:

  • At 1 oktober 2008 om 17:21, Anonymous RozeMarijn said…

    Klinkt als goed troostend herfstvoedsel, ik moet alleen even bedenken hoe ik hier een veggie variant op ga maken.
    Met gezeefde tomaten, bedoel je passata he? En de kaas hoeft dus niet gesmolten?

     

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home