Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

10 augustus 2008

Roef roef

Ik heb hier in Alaska (momenteel aan de voet van Mount McKinley) inmiddels twee avondmaaltijden gebruikt met een voorgerecht erbij, en beide keren werd het hoofdgerecht al op de tafel gezet terwijl ik nog aan het voorgerecht bezig was.

Het blijkt dat Amerikanen er absoluut niet tegen kunnen als er gedurende zelfs maar een minuut niet kan worden doorgegeten--de laatste hap van het voorgerecht moet liefst naadloos overgaan in de eerste van het hoofdgerecht. Ze eten ook allemaal ontzettend snel, ook 's avonds. De keuken volgt dat tempo. Het heeft dan ook geen zin te melden dat het allemaal best iets rustiger kan.

Ik denk daar zo eens over na en kijk eens om me heen en vraag me af of dat gigantische overgewicht dat je hier ziet (mijn eigen toch vrij struise gestalte behoort hier tot de onopvallende middelmaat, althans qua omvang) iets te maken heeft met dat enorm snelle eten. Ze kauwen gewoon niet goed! Al zullen die enorme porties van alles er ook zeker mee te maken hebben...

De lamsschenkel bij Orso in Anchorage (foto) was overigens uitstekend, dat wel. Maar érg groot, dus.

3 Comments:

  • At 11 augustus 2008 om 08:30, Anonymous TafelDertien said…

    Ik ga komende maandag voor 'n weekje naar (oost-)Canada. Ik zal 'ns kijken of 't daar net zo slecht gesteld is met kauwen. Ben erg benieuwd!

     
  • At 11 augustus 2008 om 22:36, Anonymous edith said…

    Ik was het al weer helemaal vergeten, maar vond dat inderdaad ontzettend irritant dat in de VS allereerst je bord werd weggehaald als je laatste hap net in je mond stopte, ook als de ander nog aan het eten was (!) en dat er nauwelijks tijd tussen voor-, hoofd- en nagerecht zat. Heb dat eigenlijk nergens anders zo erg meegemaakt..

     
  • At 13 augustus 2008 om 00:47, Anonymous BDC said…

    Waar blijft toch die King-Crab??

     

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home