Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

15 augustus 2008

Niet alles goud

De Top Of The World Highway was uiterst spectaculair en na een lange, vermoeiende maar vooral adembenemende autorit kwamen we aan in het oude goudzoekersstadje Dawson aan de oever van de machtige Yukon. Al dat water bleek ook de weergoden te inspireren, want we hadden de bagage nog niet binnen of er barstte een ondoorzichtige regenbui los, die alle zin om buitengaats naar een maaltijd te zoeken benam. Gelukkig heeft het Downtown Hotel waar we verblijven een eigen restaurant. Hoewel--gelukkig?

Op het menu staat onder de specialties of the house zowaar een jambalaya. Dit gerecht uit de cajunkeuken behoort tot het beste wat de rijke Amerikaanse traditie te bieden heeft. Mits goed klaargemaakt en uiteraard op zijn cajuns gekruid met forse hoeveelheden smakelijke specerijen is een jambalaya (Creools voor "ham met rijst") de hemel op aarde.

Mits goed klaargemaakt, ja. Deze jambalaya (sorry lezers, ik had er al een deuk in gegeten toen ik bedacht dat ik er een foto van moest hebben) was een schoolvoorbeeld van hoe het niet moest. Een bergje gekookte langkorrelrijst (zeer fout) waarover een saus was geschept die vooral naar tomaat smaakte en waarin zich enige (= 3) zeer laf smakende garnalen verborgen, alsmede wat reepjes kip. Het was eetbaar, maar dat was dan ook alles. Absoluut de slechtste maaltijd sinds het begin van mijn reis, de maaltijden in het vliegtuig niet uitgezonderd. De blueberry pie die we na bestelden was iets beter (couldn't get no worse, zou John Lennon hebben gezegd), maar evenmin om over naar huis te schrijven. Dat ik dat bij deze wel doe, is louter alleen omdat ik nu eenmaal eetschrijver ben.

Het ontbijt vandaag was stukken beter, maar dat haalde ik dan ook buitenshuis, bij Klondike Kate's. Het heette eggs picasso en had gelukkig niets met het gelijkmatige tonggerecht te maken. Het was ook heerlijk pikant--zo had ik die jambalaya wel willen hebben. Onderstaand een foto.

Thuis heb ik diverse heerlijke recepten voor een echte jambalaya, waarbij ronde rijst met allerlei pikant lekkers in de oven gaat. Ik heb G. al beloofd die zo snel mogelijk te zullen maken. Uiteraard mag u tegen die tijd meeëten!

1 Comments:

  • At 15 augustus 2008 om 08:56, Blogger Mark said…

    Is een correct uitgevoerd cajun gerecht verwachten in Alaska/Canada niet hetzelfde als een goede nasi rames verwachten bij een Nederlandse Chinees?

    Wat opvalt zijn in elk geval de ruime porties, en de bijzonder rijke samenstelling van het voedsel. En met dat laatste doel ik met name op het aantal caloriëen in de gerechten...

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home