Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

19 augustus 2008

Beef & broodpudding


Momenteel zit uw eetschrijver in het beroemde hotel The Raven in het verder volslagen onbekende en onbeduidende plaatsje Haines Junction ("pop. 800") in de Yukon. Het is het enige plaatsje in een omtrek van zo'n honderd kilometer en des te verbazender is het dat hier een hotel met een toprestaurant gevestigd is. Ik ben hier nadat ik er gisterenavond had gegeten nog een dag extra gebleven, voornamelijk om nog verder te kunnen proeven van de fantastische creaties van chefkok Victor Bongo. Ik zal daar één dezer dagen uitgebreid over vertellen, maar kijk vast even naar een foto van zijn heilbot in een jasje van zoete aardappel met milde groentensalsa.

Maar ik was bij Whitehorse gebleven. Dat is de belangrijkste stad in een straal van dik duizend kilometer en desondanks telt het oord maar een twintigduizend inwoners en oogt het eigenlijk enigszins uitgestorven. Je vreest ernstig voor de eetmogelijkheden in een dergelijk oord, maar gelukkig had ik een tip van een lokale liefhebber. Die kwam erop neer dat er maar één plek was waar je beslist moest eten, en dat was de Klondike Rib and Salmon BBQ. Dat klopt: vóór het restaurant staan en zitten permanent één tot twee dozijn mensen die allemaal wachten tot hun naam wordt geroepen en ze eindelijk plaats kunnen nemen. G. en ik hadden het wat dat betreft makkelijker. Nee, mijn faam reikt niet tot in de Yukon. Wel waren wij best bereid buiten te eten in een heerlijke temperatuur van een graad of achttien in een zonnetje dat op deze breedten tot heel laat in de avond blijft schijnen.

Om een lang verhaal kort te maken: uw eetschrijver at hier opnieuw Alberta Beef. Deze keer was er niets verfijnds aan het gerecht: het was gewoon op houtskool geroosterd en werd geserveerd met een saus van vers geroosterde chilipepers. Daarbij gingen uiterst smakelijke frieten en een stuk zuurdesembrood. Het was verrukkelijk, zodat maar weer eens blijkt dat je hetzelfde ingrediënt in heel verschillende stijlen kunt maken, van heel boers tot heel verfijnd en dat lekker gewoon in heel veel verschillende vormen blijkt te bestaan. Wat natuurlijk ook geen wonder is, want dit rundvlees is absoluut subliem.

Maar toen kwam het dessert, absoluut een foto op dit blog waard. Gewoonlijk zit ik, als ik iets erg lekker vind, ingespannen te analyseren wat ik nu allemaal proef in de hoop het thuis na te kunnen maken. Met deze broodpudding van zuurdesembrood lukte me dat niet. Ik ging bij de eerste hap in een soort trance en at het dessert in een staat van totale gelukzaligheid op. Ik heb al best lekkere broodpudding gegeten, maar geen kwam ook maar in de buurt van dit heerlijks.

Ik hoef in elk geval lange tijd geen andere broodpudding meer en zo kwam het dat ik de volgende dag in Skagway (Alaska), hoewel in naam hetzelfde dessert op de kaart stond, in plaats daarvan koos voor een dessert dat zó gedurfd was dat het mij vanaf de kaart totaal oneetbaar voorkwam. Daarover vertel ik de volgende keer dat ik een werkende internetverbinding heb, wat mogelijk wel weer even kan duren.

Daarna een verhaal over The Raven en chef Victor Bongo.

1 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home