Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

16 juli 2008

Afkeer als afweer

Het is op zichzelf een interessant fenomeen: als je na het eten van iets ontzettend ziek bent geworden, dan lust je het daarna niet meer. Een afweermechanisme van het lichaam tegen giftig voedsel, zo schijnt het. Het vervelende is, dat het ook werkt wanneer er geen sprake is van vergiftiging.

Zo had ik eind vorige maand ineens een fikse buikgriep te pakken. En ook al dacht ik aanvankelijk dat ik "iets verkeerds" gegeten had, mijn huisarts wist me te verzekeren dat het een puur virale kwestie was. Maar ga dat je maag maar eens vertellen!

Het laatste wat ik gegeten had vóór ik zo ziek werd, was een stukje van de Cantal de Salers die ik uit Auvergne had meegenomen. Een fantastische kaas, met een traditie die 2000 jaar teruggaat en volgens de voorschriften van de AOC gemaakt van rauwe melk. Hij had twee dagen in mijn auto meegereisd bij buitentemperaturen tussen 25 en 30 graden, maar daar moet harde kaas maar tegen kunnen, vond ik--al rook het toen ik de tweede dag in mijn auto stapte wel buitengewoon krachtig naar kaas.

Die kaas is niet schuldig aan mijn ziekte. Het is vrijwel 100% zeker dat er niets mee mis is. Maar toch ligt deze verrukkelijke kaas sindsdien onaangeroerd in mijn koelkast (mijn geliefde G. was er al niet dol op; dit soort dingen neem ik louter voor mezelf mee). Ik vertel mezelf dat het onzin is, maar mijn maag blijkt niet voor rede vatbaar. En elke keer dat ik me voorneem weer eens een stukje te nemen, is mijn eetlust ineens weg.

Afkeer als afweer tegen mogelijke vergiftiging, waarbij het lichaam kennelijk het zekere voor het onzekere neemt. Fascinerend is het zeker, maar ik hoop dat het niet blijvend is. Ik zou toch eigenlijk wel heel graag alles blijven lusten. Vooral als het om fantastisch lekkere kaas gaat.

8 Comments:

  • At 16 juli 2008 om 20:56, Anonymous Meneer Watbraaktons said…

    Ik vond het altijd nogal 'voor mietjes' om hieraan gehoor te geven. Overgeven van De Chinees? De volgende dag doodleuk weer Chinees eten!

    Tot ik een keer ziek werd na het eten van een haring. Vermoedelijk ook niks mee te maken. Desondanks kan ik al twee jaar geen haring meer zien. Niets menselijks is ons vreemd.

     
  • At 16 juli 2008 om 23:14, Anonymous edith said…

    Is dit nu een oproep aan ons om die kaas op te komen eten?

     
  • At 17 juli 2008 om 13:15, Anonymous Yvon said…

    Kan ook zonder buikgriep: afknappen op sommige kazen. Slechtste idee ooit om een girolle met Tête de Moin als cadaautje te geven. Het was zo'n stinkexemplaar dat de halve familie bijkans een appelflauwte kreeg. Of een Vacherin op de rand van het seizoen, ook nooit meer gegeten. Zonde!

     
  • At 17 juli 2008 om 16:51, Anonymous Jetty said…

    Al met al zijn er maar weinig mensen die afhakern na hun eerste kater.

     
  • At 17 juli 2008 om 16:51, Anonymous Jetty said…

    Al met al zijn er maar weinig mensen die afhakern na hun eerste kater.

     
  • At 19 juli 2008 om 09:59, Anonymous barbara said…

    Hmm, denk dat ik die kaas best lust!
    Stuur maar op!

     
  • At 21 juli 2008 om 11:52, Anonymous Nicoletta said…

    Ik heb hetzelfde gehad met blini's met gerookte zalm en zure room na een Oudjaarsdiner in de Bretagne waar ik een virale buikgriep heb meegemaakt. Niets met het eten te maken, de hele groep heeft precies hetzelfde gegeten en ik was de enige die ziek werd - nadat andere mensen in de groep precies dezelfde tweedagendurende griep hadden gehad - maar toch ik kan ik geen gerookte zalm of blini's meer zien of ruiken...

     
  • At 22 juli 2008 om 21:25, Anonymous jurgen said…

    Conditionering heet dat, Pavlov, weet je wel.
    Werkt ook goed met beelden en geuren trouwens.
    Kan daar wegens een hele zwik misselijkmaken chemokuren over meepraten.
    Het bizarre is dat dit verschijnsel sterker is dan de ratio, ik wist dat het bestond en toch kreeg ik er last van.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home