Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

28 juni 2008

Le four à pain

Toen G. en ik van de week in het provincieplaatsje Aubusson eens stonden te kijken in de etalage van een makelaar (en ontdekten dat je in deze streek een kasteel op 17 hectare koopt voor de prijs van een Hollands rijtjeshuis), viel het ons op hoe dikwijls een werkende broodoven in de tuin werd aangeprezen.

Logisch natuurlijk. Veel van het vastgoed hier bestaat uit boerderijen in wisselende staat van verval, en boeren bakken hier hun eigen brood, al was het alleen maar omdat de bakker vaak een flink eind van huis is en geen Fransman het ooit in zijn hoofd zal halen brood van gisteren te eten. Quelle idée!

De broodoven bij le Cuisinier en Combraille is helaas zodanig vervallen dat herstel een klein fortuin zou kosten, maar gisteren toog het gehele kookgezelschap naar een pand hier in de buurt (voormalige notariswoning op gigantische lap grond, aangekocht voor habbekrats), waar in de tuin een geheel werkingsklare broodoven stond. In diezelfde tuin stond een tafel opgesteld waaraan moeiteloos 40 gasten plaats konden nemen en van alle kanten waren (Nederlandse) gasten van tables d'hôte en huurders van gîtes toegestroomd. Om brood te eten? Nee: om pizza te bakken!

Nou ja, niet helemaal. Eigenlijk om pizza te laten bakken. De vader van Jacco, die hier momenteel ook in de nabijheid te gast is, is lange tijd verbonden geweest aan het Nationaal Bakkerijmuseum en weet wel hoe hij met zo'n traditionele oven om moet gaan. Jacco zelf is de hele dag bezig geweest met deeg maken, tomaten pureren en tal van ingrediënten kleinsnijden, zodat uiteindelijk om acht uur het feest kon beginnen: deegbolletje uitrollen, de kantjes een beetje opzetten en beleggen maar, om vervolgens de pizza bij de gelegenheids-pizzaiolo te brengen die ze met een geroutineerd gebaar de oven in schoof om ze drie minuten later knappend en wel weer te voorschijn te toveren. Andermaal was het een heerlijk zwoele avond (Cees: "Zo mooi hebben we het hier nog nooit een week aan een stuk gehad") en werd het buitengewoon sfeervol, terwijl de Franse landwijnen rijkelijk vloeiden.

Ik geef toe: authentiek Frans was het niet, met die pizza's. Maar het onmisbare ingrediënt joie de vivre was weer in ruime hoeveelheid aanwezig.

4 Comments:

  • At 28 juni 2008 om 11:36, Anonymous RozeMarijn said…

    Gezellig zeg. Er is natuurlijk niks mis met een Italiaanse avond he..

     
  • At 28 juni 2008 om 23:59, Anonymous mirjam said…

    Het klinkt allemaal wel heel erg goed daar! Lijkt me fantastisch om zo'n weekje mee te maken.
    Vandaag ons eigen 'smaakfeestje' gevierd met aardbeien van Jan Robben, ook niet slecht :-)
    (overigens kregen de korona's de meeste stemmen).

     
  • At 13 december 2012 om 10:22, Anonymous AltijdFrankrijk said…

    Inmiddels slaat de ciris zelfs ook op 'pain etend Frankrijk' toe. Vers stokbrood wordt in Nîmes moeiteloos een dag verlengd: http://twitter.com/altijdfrankrijk/status/278788319272382465

     
  • At 13 december 2012 om 10:22, Anonymous AltijdFrankrijk said…

    Inmiddels slaat de ciris zelfs ook op 'pain etend Frankrijk' toe. Vers stokbrood wordt in Nîmes moeiteloos een dag verlengd: http://twitter.com/altijdfrankrijk/status/278788319272382465

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home