Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

23 juni 2008

En Champagne

Jean-Baptiste Geoffroy, vijfde telg uit een geslacht champagnebouwers in Cumières nabij Epernay, is geen gewone champagneboer--en dus is zijn champagne ook geen alledaagse champagne. Je bent hier mijlenver verwijderd van de totaal voorspelbare smaak van een Moët et Chandon of een Laurent Perrier.

De champagnes van Geoffroy hebben namen als Expression. Empreinte en Volupté, benamingen die meteen treffend duidelijk worden wanneer je de wijnen in je mond laat rondgaan. Wijnen, inderdaad, want wie van een dergelijke artisanale champagne nipt, realiseert zich ineens weer dat champagne wel degelijk wijn is. Dit zijn geen anonieme bubbels: de champagnes die Jean-Baptiste produceert barsten van het karakter.

Al na een paar minuten bomen over champagne wordt duidelijk dat hier een man staat die weet wat hij wil, en vooral wat hij niet wil. Jaar in jaar uit precies datgene doen wat alle champagnebouwers al generaties lang doen, is niets voor hem. Hij experimenteert met teeltwijzen, introduceerde biodiversiteit in zijn wijngaarden ("geef je wijnstokken wat concurrentie en ze steken hun wortels dieper de grond in zodat ze meer mineralen opzuigen"), kijkt wat er gebeurt wanneer je de helft of een kwart gebruikt van de doseringen die fabrikanten van bestrijdingsmiddelen voorschrijven en is één van de zeer weinige champagnebouwers die zijn betere champagnes nog op eiken vaten laat rijpen.

Maar ook zijn basisproduct, de Expression van 50% pinot meunier, 40% pinot noir en slechts 10% chardonnay die 55 à 60% van zijn productie uitmaakt en die in moderne kuipen evolueert is een wijn met een heel markant karakter, van een frisheid waarin de noten van wit fruit (perzik, appel) zich nadrukkelijk aftekenen en die ook achter in de mond nog veel te melden heeft. Een prachtige, afgeronde wijn zoals je op de modale receptie in Nederland helaas nooit te drinken krijgt. "Je moet een goed basisproduct hebben", zegt Jean-Baptiste. "Dat is tenslotte la carte de visite de la maision".

Dan moeten de "speciale" champagnes nog komen. De Empreinte, van 82% pinot noir en 18% chardonnay heeft bijvoorbeeld al markant rood fruit in de neus en is zo krachtig dat hij rustig bij de maaltijd kan worden gedronken. Of de Volupté van 80% chardonnay en 20% pinot noir, inderdaad een wijn met een uitgesproken Rubensiaans karakter met een zijdezachte structuur en verrukkelijke minerale noten. Tot slot (het was nog geen twaalf uur en ik had nog ruim 500 km te rijden) kwam er nog een rosé de saignée in het glas, een bijna rode champagne van 100% pinot noir, een heel bijzondere ervaring omdat deze wijn weliswaar duidelijk het karakter van een champagne heeft maar toch ook heel sterk aan een goede bourgogne doet denken. Rozen in de neus en overweldigende noten van bosbes in de mond: als ik al niet in een uitstekend humeur was geweest, was dat op slag veranderd.

Deze wijn zal ik thuis beslist eens proeven met wat goede aardbeien. Ja, u dacht toch niet dat ik niet een paar flessen had meegenomen? Ik had immers nog plaats op de achterbank...

2 Comments:

  • At 31 december 2009 om 15:57, Anonymous Yvon said…

    Een rode champagne uit Frankrijk, dat is nieuw voor me. Dacht dat sparkling Shiraz uit Australië de enige rode bubbels waren. Met een achterbank vol bubbels naar huis, heel naar.

     
  • At 31 december 2009 om 16:38, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Oeh, die sparkling Shiraz is best lekker, daar niet van, maar echt totaal niet te vergelijken met een rosé de saignée uit Frankrijk. Veel meer complexiteit. Alleen zijn ze buiten de streek zelf echt bijna niet te vinden, daar moet je echt een keer voor die kant uit. Overigens helemaal geen straf, en aan dat rijden met een achterbank vol bubbels heb ik ook niets nadeligs overgehouden. Twee flessen hebben Almere trouwens nooit gezien. :-)

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home