Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

25 juni 2008

Au marché

Naar een plaatselijke markt: ik vind het in Nederland al leuk, maar in een land met voortreffelijke producten van het boerenland als Frankrijk is het een extra plezier. Wat je ver haalt en niet kent is sowieso in je beleving altijd lekker.

Ik kwam dan ook terug met tassen vol kazen, worstjes (met bosbessen, met bleu d'Auvergne, van everzwijn, gerookt van varken) en potjes huisgemaakte confituren, bijvoorbeeld van pruimen met walnoot. Ik heb nog even staan kijken bij het stalletje van de volailler: allemaal kippen, haantjes en eenden met de kop er nog aan. "Bij ons in Nederland zouden mensen bang zijn om gevogelte zo te kopen", vertelde ik de marktkoopvrouw. Daar begreep ze niets van: "Hier zijn mensen juist bang om het zonder kop te kopen", verzekerde zij mij. Tja, logisch natuurlijk. En dan was er de fruithandelaar nog--spannend voor een eetschrijver die de laatste tijd veel met aardbeien bezig is geweest.

Deze aardbeien waren namelijk geen ras dat we in Nederland kennen. Ze waren roder en ook puntiger, te puntig voor bijvoorbeeld een Mara des Bois. Maar kijk eens aan: er lag een labeltje tussen waarop stond wat voor aardbeienras we hier hadden. Cirafine heet het, en ik had er nog nooit van gehoord.

De koopman zag me de foto maken en begon een praatje. Hij vertelde me dat er nog veel meer rassen in Frankrijk werden gekweekt. De Charlotte, die wij als aardappel kennen, de Cireine, de Cijosée en de Garriguette. Van de Lambada en de Korona had hij nog nooit gehoord, maar de Elsanta kende hij wel.

Ga je dan even googelen, dan merk je dat al deze soorten in Frankrijk worden geproduceerd door één enkele veredelaar, Anjou plants. Eigenlijk al niet anders dan in Nederland.

De aardbeien--uiteraard nam ik uit nieuwsgierigheid een pondje mee--waren trouwens lekker, met een volle aardbeiensmaak maar niet zo zoet als goede Nederlandse aardbeien van de volle grond. We hadden met zijn elven hier in de Combraille maar een minuut of tien nodig om het pond weg te werken.

De kaasjes (onder andere Cantal de Salers, echt een hemelse kaas) en de worstjes hebben we niet meteen soldaat gemaakt. Die gaan mee naar Nederland.

Toen ik na het marktbezoek wat wilde gaan eten in een plaatselijke crêperie, werd ik overigens botweg weggestuurd: "Vous êtes trop tard". Kwart voor twee was het. Ja, Frankrijk is niet altijd la douce.

4 Comments:

  • At 25 juni 2008 om 16:17, Anonymous Yvon said…

    Zeker niet altijd la douce, we hebben wel wat merde-situaties meegemaakt. En 1 daarvan was onze eigen schuld: geitenkazen meenemen om in de file bij Antwerpen de auto uit te rieken. Weet je zeker dat je die kazen mee gaat nemen? ;-)
    Klinkt overigens heerlijk, zo over de markt struinen!

     
  • At 26 juni 2008 om 12:16, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Yvon, ik heb een cabriolet, hoor, met nog een gekoeld dashboardkastje ook. ;-) Bovendien heb ik kaasjes gevraagd qui peuvent voyager. Momenteel liggen ze nog in de wijnkelder van dit heerlijke oord.

    De markt was geweldig. Minuscuul, maar heel authentiek.

     
  • At 4 augustus 2008 om 16:19, Anonymous Anoniem said…

    In frankrijk super lekkere aarbeien geproefd. Smaakte naar bosaarbeien maar hadden groot formaat. Gewoon uit de hypermarche.
    naam: Charlotte

    Weet iemand waar ik plantjes in nl zou kunnen kopen voor in de tuin?

    Saskia Caron

     
  • At 4 augustus 2008 om 18:05, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Dag Saskia. Charlotte is in Frankrijk een heel gangbaar ras; in Nederland ken ik geen enkele plek waar deze variëteit geteeld wordt. Ik vrees dat je je licht op zult moeten steken in Frankrijk. De Charlotte komt van bij Anjou Plants. Misschien kunnen zij je verder helpen. Je kunt ze mailen op contact@anjouplants.fr. Succes!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home