Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

19 mei 2008

Schandada

De groeiende populariteit van de Lambada is natuurlijk verheugend. Hoe meer mensen staan op écht lekkere aardbeien (overigens niet alleen de Lambada, maar die is er nu éénmaal symbool voor gaan staan), hoe beter het is en hoe groter de kans dat mettertijd álle aardbeien zo heerlijk smaken. Ik vertelde al eerder hoe bij mijn groentenspecialist de Elsanta en de Lambada naast elkaar stonden, elk met hun eigen naam aangeduid.

Groenten- en fruithandelaar Van Ommeren, op diverse Nederlandse markten met stalletjes aanwezig, was het ook opgevallen hoe vaak er naar de Lambada gevraagd werd. Hij had dus bij zijn bakjes aardbeien een leitje geplaatst waarop stond "de echte lambada's". En in die bakjes zaten deze vruchten. Mijn geliefde G. zag ze zaterdag staan en nam er een bakje van mee. En één blik was genoeg: pertinent géén Lambada's. Een geur- en een smaaktest bevestigden de waarneming. Waterig, bepaald geen volle aardbeismaak: Elsanta's van dertien in een dozijn, afkomstig van veilingen die voor de kwaliteitslabels alleen hun ogen gebruiken.

Mensen die deze "lambada's" gekocht hebben vragen zich terecht af waar al die ophef nu over is. En zo word je, door gebrek aan scrupules van de kleinhandel, als verrukkelijk aardbeienras toch weer slachtoffer van je eigen succes. Ook vorig jaar werd er al nep verkocht.

Ik ben vanmiddag in Brabant en rijd even om: als het meezit zijn er aardbeien van de volle grond. Meneer Van Ommeren, bij wie ik regelmatig kwam, is minstens één klant kwijt. En een waarschuwing is op zijn plaats: hoed u voor namaak en laat u geen Elsanta's voor Lambada's verkopen! Rechtsonder de échte Lambada, duidelijk herkenbaar aan de kegelvorm en het hooggeplaatste kroontje. En aan zijn intense aardbeiengeur. Durf gerust uw neus te gebruiken!

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home