Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

28 mei 2008

Meer van hetzelfde

Gisteren zag ik het weer: een drietal jongeren, een jaar of veertien schat ik, met elk zo'n buitenmaatse zak chips in de handen. De inhoud verdween in snel tempo in de malende monden (de zakken werden daarna vermoedelijk op straat gesmeten, maar dat is weer een heel ander discours dat hier niet thuishoort--al ergert het mij persoonlijk behoorlijk).

Nu ben ik opgegroeid in de tijd dat chips iets vrij nieuws waren. Die gigazakken bestonden nog niet; er waren alleen kleintjes. Daarvan kwam er van tijd tot tijd ééntje (1) in huis en daar aten we dan met zijn vieren van. Nog wat later kwamen de gezinszakken, die overigens nog op geen stukken na zo groot waren als de gigazakken die momenteel probleemloos als éénpersoonsportie naar binnen worden gewerkt.

Wat ik maar bedoel is: het is met eten al net zoals met auto's. Elk volgend model is een slag groter zodat je mettertijd steeds méér koopt, ook al koop je hetzelfde. Een éénpersoonsportie frisdrank is geëvolueerd van 20 cl tot 25 tot 33 tot nu wel 50 cl of meer. Een candybar anno nu weegt aanzienlijk méér dan dezelfde candybar 40 jaar geleden (met uitzondering van de Bounty die echt nóóit verandert). Chocoladerepen, kroketten: het is allemaal groter geworden. Tenminste, dat dacht ik. Echt bewijs had ik er niet voor, want ik heb door de jaren heen nooit de moeite genomen om zakken chips en kroketten te archiveren. Dom, ik weet het.

Jetty (dank!) stuurde me van de week echter een aardig linkje en hoewel dat Amerikaans is en niet noodzakelijk de Nederlandse situatie weerspiegelt, wordt hier toch wel heel duidelijk gemaakt hoe de portionering door de jaren heen is toegenomen.

Zelfs nog afgezien van de suikers en vage ingrediënten die kennelijk steeds meer in industrieel geproduceerd voedsel thuis heten te horen, speelt er dus gewoon een kwestie mee van hoeveelheid. We denken hetzelfde te eten, maar we eten méér. Soms veel meer, zoals het Amerikaanse stukje duidelijk maakt: daarin zien we toenames met in één geval een factor 7!

Overigens klopt het, zoals ook in het stukje staat, dat de prijs per gram daalt naarmate er groter wordt gekocht. Dat appeleert dan weer aan onze Hollandse zuinigheid. Die bouwt dus niet alleen huizen als kastelen, maar nu ook buiken als de bulten van kamelen...

3 Comments:

  • At 28 mei 2008 om 21:54, Anonymous Antoon said…

    Wederom mooi stukje. Ik ben waarschijnlijk een paar jaartjes jonger. Maar chippies betekende weekend! :D en met mate..:( zelfde gold voor frisdrank.

    Genoeg voorbeelde voor wie zijn ogen open heeft en z'n verstand gebruikt.

    Ik denk niet dat onze verpakkingen/producten zo fors gegroeid zijn als overzee. Maar het geeft zeker wel de richting aan.

    groeten,
    Antoon

     
  • At 28 mei 2008 om 22:43, Blogger Chris said…

    Vroeger was je kleiner en dan leek alles groter...

    Je hebt wel gelijk hoor; er is veel veranderd. Ik zie het aan mijn Dames (maar dan mag ik van ze weer niet vergelijken met vroeger)En in Amerika is alles wel erg groot en veel. heb ik laatst weer eens ontdekt met de pindakaas.

     
  • At 29 mei 2008 om 18:05, Anonymous Yvon said…

    Jouw vroeger is een andere vroeger dan die van mij. Herinner me geen enkel chippie. Wel veel noten (ook de borrels van Calvé). Tot op vandaag heb ik ook niks met chips, maar dat van die kamelenbulten geloof ik graag. Onvoorstelbaar dat er zoveel vet in zit, maar doch...

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home