Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

28 september 2007

Pasta met zeebeesten

Ik heb in Canada opnieuw enorm veel zeebeesten gegeten. Betrekkelijk weinig vis, maar des te meer schaal- en schelpdieren. Vooral de scallops ter plaatse, het diertje dat wij hier kennen als de sint-jacobsschelp, zijn gigantisch. In de Empress Room van het Fairmont Hotel in Victoria, waar wij ons laatste avondmaal gebruikten, kreeg ik er zelfs één enkele, de grootste die ik ooit gezien had (makkelijk 125 gram), als voorgerecht. De foto is helaas niet van geweldige kwaliteit. We zullen te veel onder de indruk geweest zijn.

Ook hier is het weer tijd voor verse sint-jacobsschelpen. Kleiner, maar zeker niet minder van smaak als u uw visman kunt vertrouwen. Neem bij voorkeur Schotse, die met de hand worden opgevist en vraag anders om kweek (meestal uit Zuidoost-Azië). Let er bij het kopen op dat de schelp goed gesloten is. Als het vlees stevig is, hebt u goede (dat ontdekt u pas thuis; reden waarom een goede relatie met de visman zo belangrijk is). Maak ze nog dezelfde dag klaar. Ze zijn erg lekker als u ze kort en gloeiend heet bakt in een drup olijfolie en liefst met zo min mogelijk afleiding als voorgerecht serveert, maar u kunt ze ook verwerken--bijvoorbeeld in pasta.

Eerder dit jaar verscheen de Nederlandse vertaling van het pastakookboek van Ursula Ferrigno, hier "Passie voor pasta" geheten. Pasta staat inmiddels blijkens enquêtes bij de Nederlander op 1 in de lijst favoriete gerechten. Dat was ooit wel anders. Van een pastakookboek dat ik in 1979 schreef, werden precies 648 exemplaren verkocht; de rest belandde in de ramsj. Pasta was in die tijd nog iets waarmee je je tanden poetste; voor zo ver er deegwaren mee werden bedoeld, gebeurden daar toen nog hoogst twijfelachtige dingen mee. Achteraf gezien niet het beste idee om toen te proberen de Nederlander aan bijvoorbeeld schelpjesmacaroni met sint-jacobsschelpen te krijgen, zoals ik destijds in mijn jeugdige overmoed probeerde. Inmiddels--en daaraan lees ik toch een stuk culinaire evolutie in ons land af--is het één van de weinige gerechten uit het boek die nog wel kunnen, weliswaar met de nodige wijzigingen want ook mijn inzichten zijn mettertijd geëvolueerd. Zo zou ik er nu niet meer aan dénken om verse sint-jacobsschelpen een kwartiertje (!) te pocheren in water van 90 graden. De arme dieren!

Schelpjesmacaroni met sint-jacobsschelpen

Nodig voor 4 personen:
- 400 g schelpjesmacaroni (of andere korte pasta) van goede kwaliteit
- 8 verse sint-jacobsschelpen
- 250 g champignons
- 125 cl room
- 2 eierdooiers
- 1 glas goede witte wijn, (uiteraard droge, bijvoorbeeld een sauvignon blanc die u er ook bij kunt drinken)
- 1/4 visbouillonblokje
- 1 ui
- 4 teentjes knoflook
- 1 bouquet garni van bladpeterselie, tijm en laurier
- bosje bladpeterselie (haalt u hem bij AH, neem dan twee bakjes)
- 20 g boter
- zout, peper, olijfolie

Open de schelpen en verwijder met een scherp mes de zwarte delen en de baarden rondom. Spoel het wit en het koraal onder koud stromend water af. Maak de champignons schoon en snijd ze in schijfjes. Snipper de ui en pel de knoflook. Hak de peterselie. Vul een pan met 1/2 liter water en de wijn, voeg een half kwart blokje visbouillon toe, de uiensnippers, het bouquet garni en wat zout en peper. Laat dit in een kwartiertje op halfhoog vuur trekken en tot ca. een kwart inkoken en zeef deze bouillon. Zet even weg.

Bak de champignons in een flinke drup olie op hoog vuur tot het vocht is verdampt. Laat in een andere pan de boter heet worden, doe hier de champignons in over en bak ze op halfhoog vuur tot ze een kleurtje hebben gekregen. Pers er kort vóór het zo ver is de knoflook over uit en roer om. Bak de sint-jacobsschelpen in een goed hete (grill)pan in een drup olie ca. 1 minuut aan elke kant.

Zet een pan water op voor de pasta. Laat de room in een steelpannetje tegen de kook aan komen. Klop intussen de eierdooiers los met de tot lauw afgekoelde bouillon en schenk dit mengsel al kloppend bij de room. Laat tegen de kook aan de saus binden; blijven kloppen.

Kook de pasta volgens de gebruiksaanwijzing. Snijd de sint-jacobsschelpen in grove stukken. Laat de pasta uitlekken en meng hem in een voorverwarmde schaal met de champignons, de schaaldieren en de helft van de peterselie. Verdeel over voorverwarmde borden, schenk er de saus over en strooi hier nog wat peterselie over.

Hoeveel

Het blijft opmerkelijk wat mensen af en toe wel eens zouden willen weten. Zo werd Eetschrijven vanmorgen om halfelf bezocht door iemand die Google de vraag had gesteld "Hoeveel bouillon is 2 liter?".

Zou hij of zij een bevredigend antwoord hebben gevonden? Persoonlijk denk ik iets van twee liter.

27 september 2007

Wil de echte boter nú opstaan?

Ik geloof dat het bij Banner's in Campbell River was (het was er die zondag gigantisch druk en de slogan Home of the All-Day Breakfast kreeg daardoor een interessante nieuwe betekenis: we hadden bijna een stuk uit de tafel gebeten), maar het kan ook ergens anders zijn geweest. In elk geval zaten we aan een ontbijt van Amerikaanse pannenkoeken (het geheim daarvan is minder melk en liever nog karnemelk te gebruiken en vooral een ruime hoeveelheid bakpoeder door het beslag te mengen) met whipped butter en roereieren met spek, toen G. mij de vraag stelde die mij met mijn mond vol tanden en pannenkoek deed zitten.

De vraag was: "waarom is Amerikaanse boter eigenlijk wit?".

Omdat ik meteen bedacht dat u zich dat misschien ook wel afvroeg, besloot ik er onmiddellijk achteraan te gaan. Misschien kwam ik er dan in één moeite door achter waarom Amerikaanse boter merkbaar minder smaak heeft dan Europese. Kleurloos is niet altijd geurloos en smaakloos, maar in dit geval klopt het aardig: die lekkere smaak van échte boter is aan de andere kant van de oceaan nauwelijks aanwezig. Zouten brengt wat soelaas, maar het blijft behelpen.

Kleur- en smaakstoffen? Nee, dit zitten er niet in onze boter. Kijk maar op de pakjes: geen ingrediëntendeclaratie. Dat mag alleen maar als een product 100% puur is. In een pakje boter zit alléén maar boter. Geen ß-caroteen of andere e-nummertjes.

Inmiddels weet ik hoe het zit. Om te beginnen hoeft er in Noord-Amerika minder botervet in de boter. 80% is genoeg om je product boter te mogen noemen in plaats van spread, terwijl in Europa 82 to 86% de norm is. Maar dat is een trivialiteit die hooguit het smaakverschil ten dele verklaart.

Het belangrijkste verschil is dat Amerikaanse boter van zeer verse en gesteriliseerde room wordt gemaakt. Europese boter daarentegen wordt gemaakt van room die even heeft gerijpt, waardoor hij dikker wordt en ook wat gaat gisten. Daardoor ontstaat een smaak die we als nootachtig bestempelen, maar die eigenlijk wordt veroorzaakt door een lichte ranzigheid. Daarover gesproken: Europese boter bederft ook makkelijker dan Amerikaanse. Logisch, want Amerikaanse boter is feitelijk zo dood als een pier.

Boerenboter gaat nog een stap verder: die wordt gemaakt van room die niet alleen gefermenteerd is, maar ook nog eens afkomstig is van ongepasteuriseerde melk. Die boter heeft een nog veel markantere smaak, die overigens niet iedereen evenzeer waardeert. Ooit zat ik in mijn favoriete Brusselse restaurant Le Pain et le Vin aan de Alsembergsesteenweg in Brussel (toen het nog maar pas bestond en nog geen ster had), en maakte mee hoe toenmalig eigenaar Eric Boschman aan een tafeltje werd geroepen. Of die boter wel goed was, er zat zo'n smaakje aan. Eric, die bijzonder trots was op zijn hoeveboter, hief de handen ten hemel en riep uit: "Ach ja, we hebben het geproefd: de boter heeft smaak. De boter heeft smáák! Wat een schande! U gaat naar een restaurant en daar serveren ze u eten met smáák!".

Wat ik maar wil zeggen: de ene boter is de andere niet, zelfs niet in Europa. Het is best de moeite waard om even "rond te proeven".

26 september 2007

De schijf

Nee, niet die van vijf. Vandaag is het een andere schijf die mij de daver op het lijf jaagt: die van mijn laptop. Die heeft namelijk de geest gegeven. Nu staan op die laptop niet alleen al mijn vakantiefoto's (sidder), maar ook de ideetjes die ik zo in de loop der tijd had neergekrabbeld voor Eetschrijven. Zeggen dat ik lelijk onthand ben, is dan ook een aardig understatement.

Enfin, ik heb de computerwonderdokter geraadpleegd en die sluit niet helemaal uit dat al mijn digitale kostbaarheden van de datadood kunnen worden gered. In afwachting daarvan gebruik ik mijn oude desktop, waar geen ideetjes meer op staan maar die het wel al sinds 2002 doet. Mochten mijn invallen van de dag u niet aanstaan (het bleek bij mijn terugkeer Week van de Smaak te zijn en wie weet vind ik daarover nog wel iets leuks te schrijven, ik noem maar iets), dan kunt u altijd nog soelaas vinden door te gaan kijken hoe een cheddarkaas ligt te rijpen. Qua amusementswaarde verhoudt het zich tot groeiend gras als een marathon tot een honderd meter, maar er schijnen al anderhalf miljoen mensen te zijn gaan kijken. Soms denk ik echt dat ik met Eetschrijven de verkeerde keuzes maak.

25 september 2007

Fabriqué au Groningue

.
Eerder al kwam Foodlog in het geweer tegen de door AH gewekte suggestie dat Australian Homemade bonbons uit Australië komen, terwijl ze in werkelijkheid gewoon in Mokum worden gemaakt. De door Foodlog bij de Reclame Code Commissie ingediende klacht werd afgewezen: iedereen weet volgens de RCC namelijk dat Australian Homemade bonbons niet uit Australië komen. Australian Homemade is een begrip en daarom is de reclame van AH niet misleidend.

Je ziet nu wat ervan komt. Kennelijk weet ook iedereen waar Frans brood vandaan komt. Uut Grun.

24 september 2007

Gerechten met een verhaal

Ik kan me geen liefhebber van de goede keuken voorstellen voor wie het niet herkenbaar is: een gerecht of recept dat onlosmakelijk verbonden is met een dierbare persoon. De Humanistische Omroep maakte er in 2005 al eens een serie programma's over onder de titel "Liefde gaat door de maag". De serie, onder regie van Heddy Honigmann, krijgt nu een vervolg: in 2008 staan er opnieuw 10 afleveringen op het programma. De serie is in feite een crossover tussen kookprogramma en personal documentary: het in het programma klaargemaakte gerecht vormt het handvat voor een persoonlijk verhaal.

De tweede serie verkeert momenteel in de voorbereidingsfase en het productieteam is op zoek naar geschikte onderwerpen. Misschien hebt u een gerecht dat verbonden is met een bijzonder persoonlijk verhaal over een echtgenoot, geliefde, familielid of goede vriend voor wie u het ooit maakte of van wie u het leerde maken? Dan willen de programmamakers graag kennis met u maken. U kunt mailen met Ester Gould op het adres egould(appeltaartje)freeler.nl.

22 september 2007

Different koek

Dat er in Canada hagelslag, dubbelzoute drop en beschuit in de supermarkten liggen, daarvan was uw Eetschrijver op de hoogte. Maar toen hij in het piepkleine stadje Smithers in het hoge noorden van British Columbia (op een paar honderd kilometer van Alaska) een bakery binnenstapte om een kop koffie te gaan drinken, stond hij wel bijzonder verbaasd over dit artikel in het assortiment. De dame achter de toonbank, die wij even moesten uitleggen waarom wij zo moesten lachen en deze foto wilden maken, bleek overigens niet te weten dat het hier om een typisch Hollands product met dito benaming ging.

Dat wist de uitbater van deze eetgelegenheid aan Robson Street in Vancouver ongetwijfeld wel, al hebben we het hem niet kunnen vragen. We hebben die avond namelijk ergens anders gegeten. Heerlijk overigens, die goede oude spelling.

21 september 2007

Noordamerikaanse vakanties en gewicht

Eetschrijver is terug uit Canada (al heeft hij de vlucht nog altijd niet helemaal verteerd) en blijkt in drie weken een kleine vijf kilo te zijn aangekomen. Vakantie doet dat makkelijk; vakanties in Noord-Amerika nog veel meer. Hoe komt dat nou?

Eén factor schijnt het grote tijdsverschil te zijn. Dat de klok van het organisme zo maar negen uur wordt verzet, heeft niet alleen gevolgen voor het slaapritme, maar ook voor de spijsverteringsprocessen. Van de ene dag op de andere krijgt het lichaam zijn calorieëntoevoer ineens op heel andere tijden. Je merkt dat overigens ook aan je hongergevoel. Wij hadden steevast bij het ontbijt de meeste trek.

Natuurlijk snack je tijdens je vakantie ook meer en eet je overwegend in restaurants. Dat is ook verantwoordelijk voor één en ander. Maar een heel belangrijke factor ligt in de totaal verschillende eetgewoonten tussen de twee continenten. In klare taal: wie in een Amerikaans of Canadees restaurant bestelt op dezelfde wijze als hier (dus met voorgerecht, hoofdgerecht en dessert), eet vrijwel per definitie te veel--of het moet zijn dat je een groot deel laat staan.

Als je eens om je heen kijkt, zie je dat de inboorlingen het anders doen. Voor hen zijn "the works" van het driegangendiner helemaal geen vanzelfsprekendheid. En als ze het al zo doen, zie je zowel het voorgerecht als het toetje vaak door alle tafelgenoten worden gedeeld. Eén portie onion rings en één portie cheesecake voor vier tafelgenoten: het wordt aan de overkant van de oceaan helemaal niet raar gevonden. Dat verklaart meteen dat de porties over het algemeen eigenlijk te groot zijn voor één persoon--zelfs voor een forsgebouwde eetschrijver.

De plaatselijke bevolking is ook een groot liefhebber van het soup and salad dinner. Daarbij bestaat de maaltijd uit een kop soep en een salade (allebei ruim bemeten en goed gevuld). Je hebt met je Europese reflexen niet het idee dat het een maaltijd is, maar het is zo. Je hebt er méér dan genoeg aan en een dessert hoeft helemaal niet.

Wie alleen bekend is met Europese eetgewoonten staat nog voor veel meer verrassingen. Zo is het aperitief een vrijwel onbekend verschijnsel. Bestel een cocktail en het eten wordt geheid gebracht vóór je drie keer genipt hebt. Drink je daarna de cocktail op, dan wordt je gevraagd of je er nog één wilt. Vraag je op dat moment om de wijnkaart, dan wordt er gekeken of je een alcoholist bent.

En natuurlijk is het tempo bustling. Niet zelden komt het voor dat de tweede gang al gebracht wordt als je nog aan de eerste bezig bent en er gewoon naast op tafel wordt gezet. De wachttijden die wij hier prettig vinden, leiden daar gegarandeerd tot klachten. Aan de gewoonte om elk leeggegeten bord meteen af te ruimen, ongeacht of anderen aan tafel nog zitten te eten, is het ook even wennen.

Om op de titel terug te komen: paradoxaal genoeg is de beste manier om je vakantiegewicht nog enigszins binnen de perken te houden het aloude axioma when in Rome, do as the Romans do. Eet op de Amerikaanse manier en het zal allemaal nog wel meevallen. De combinatie van Amerikaanse keuken met Europese eetgewoonten daarentegen is dodelijk.

13 september 2007

Haken en ogen aan wilde zalm

Een Eetschrijver op reis maakt zich wel eens zorgen. Niet alleen is het altijd maar afwachten of er ergens een internetverbinding te vinden is, ook is er de pijnlijke vraag of het eigenlijk wel interessant is wat hij schrijft. We hebben hier gegeten en het was lekker, we hebben daar geshopt en o wat hebben ze er veel: het blijft een beetje verdienstelijke middelmaat. Daar komt nog bij dat hoewel je in Canada uitstekend eet, de keuken er niet bepaald typisch is.

Maar soms krijg je een echt interessant topic in de schoot geworpen. Bijvoorbeeld als je je bevindt in het gehucht Blue River (ruim honderd inwoners en nul computers) in British Columbia, aan de Thompson River, en daar in een restaurantje wilde zalm op de kaart ziet staan. Wow, denk je: hier wilde zalm eten, honderd meter verderop gevist--dat wordt een traktatie. En wat valt dat dan tegen! Niet dat de vis niet vers of slecht klaargemaakt is, maar het blijkt een flauwe en vrij taaie hap waar weinig aan te beleven is. Die van mijn eigen visman in Almere is stukken beter. Hoe kan dat nou?

De volgende dag ben je in het naburige natuurpark Wells Gray en sta je aan de Bailey's Chute helemaal aan de bovenloop van de Clearwater River die in diezelfde Thompson River uitmondt. Daar zie je gebeuren (en weet je tot je blijdschap te fotograferen) wat je de avond tevoren op je bord kon proeven. Zalmen die helemaal vanuit de oceaan hierheen zijn komen zwemmen, proberen met hun allerlaatste krachten tevergeefs tegen de woeste stroom in de bron van de rivier te bereiken. Blijkens het bord dat de parkbeheerders er hebben neergezet, proberen ze dat enkele tientallen malen om vervolgens uitgeput in het ondiep tegen de rotsen te belanden, waar ze kuit schieten en sterven.

Wilde zalm had ik gegeten, wis en drie, hele echte en spartelvers gevangen. Maar het was wel wilde zalm die een tocht van vele honderden kilometers achter de rug had, die volkomen uitgeput was, die zijn laatste reserves had aangesproken en die dus letterlijk graatmager was. Zo zie je maar dat wilde zalm op zichzelf geen aanbeveling is, hoe mooi en puur ook de natuur waarin het dier is gevangen.

06 september 2007

Fuzed

Banff is een stadje in het gelijknamige nationale park in de Rockies. Desondanks vertoont het wel enige gelijkenis met St Moritz. Het is er behoorlijk mondain en op de parkeerplaatsen van sommige hotels zie je blik staan à raison van 50 mille per vierkante meter. Uw eetschrijver logeert overigens iets democratischer.

In Banff is ook een restaurant gevestigd dat in de lijst staat van 10 beste nieuwe restaurants in Canada. Fuze heet het, en die naam doet het in zijn keuken alle eer aan. Wij konden het natuurlijk niet laten er te gaan eten.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: het is altijd jammer als het lekkerste gerecht van de avond meteen als eerste voor je wordt neergezet, en dat was hier beslist het geval. Het Trio of Tartars (rauwe zalm, tonijn en jacobsschelp) was niet alleen een plaatje om te zien, maar ook nog verbijsterend lekker. Mijn geliefde G. had als voorgerecht gebakken eendelever met truffeldressing in bladerdeeg en vervolgens aten wij respectievelijk risotto in Thaise stijl met schaaldieren en cajun kippenborst met chipotle, gerookt zeezout, aardappelsalade en salsa van tropisch fruit. Het dessert bestond uit flourless chocolate cake met amandelijs en soep van kersen met sorbet van mascarpone.

Wij zaten nog maar amper of de maître d. had ons al verzekerd dat wij op het punt stonden een bijzondere belevenis voorgeschoteld te krijgen. Zulke zelfverzekerdheid mag natuurlijk, maar dan span je de verwachtingen hoog. Het trio was, zoals gezegd, fabuleus. De eendenlever was echter wat te doorbakken, de risotto absoluut véél te gaar (foei!) en de kippenborst eigenlijk niet zo bijzonder als we verwacht hadden. De kersensoep was heel lekker, maar het amandelijs was dan weer op en de (lekkere) chocoladetaart werd geserveerd met vrij gewoon vanilleijs. We dronken bij de gehele maaltijd een goede Tocai Friuliano. Liever hadden we wat meer variatie gehad, maar het aanbod wijnen per glas was met bijvoorbeeld slechts drie witte (een ugni blanc, een chardonnay en een sauvignon blanc) aan de zeer magere kant, zeker voor een restaurant dat zich laat voorstaan op de klasse van zijn sommelier.

Al bij al was het een overwegend goede maar toch wat wisselende ervaring, met wel heel prettige bediening en een prachtige omkadering. De rekening valt met $ 198 inclusief wijn, water en één espresso voor Canadese begrippen zeer fors uit. Een aanrader, maar niet zo goed als Chives Canadian Bistro vorig jaar, waar onder andere de risotto wel boven elke kritiek verheven was.

De volgende dag aten we overigens in Bumper's Beef Bar, een pretentieloos familierestaurant waar het draaide rond soup, salad and steak en waar de prime rib sensationeel lekker was. Daar had ik eigenlijk meer het gevoel waar voor mijn geld te hebben gekregen.

03 september 2007

June, Dan en Naramata

Even verduidelijken: Naramata is de naam van een plaatsje van 800 zielen in het wijngebied van British Columbia, en June en Dan wonen er en hebben er een bed & breakfast. We hadden er graag de nacht doorgebracht, maar helaas: als in een zo klein plaatsje twee bruiloften tegelijk plaatsvinden, dan is de keus beperkt. June en Dan hielpen ons aan de laatste kamer in heel Naramata en wij kwamen graag bij ze ontbijten.

Canadezen weten, net als Amerikanen, wat goed ontbijten is. June maakte van haar eggs benedict met gerookte zalm een waar kunstwerkje en ook haar fruitsalade en de toast met zelfgemaakte jams waren heerlijk. Mocht u ooit bij toeval in Naramata zijn: allen naar Lavender Lane! June en Dan zijn bovendien bijzonder charmante mensen.

Vóór we onze dag begonnen met het ontbijt van June, was er nog een avondmaal te gaan. Dat gebruikten we in het restaurant Barrel Room Bistro van Hillside Estate Wineries. Ik zal u eerlijk zeggen: ik had een camera bij me, maar dat was ik na één hap van de Crispy Oysters on Roast Chili Cream Sauce with Green Apple & Sun Dried Tomato vergeten. De cioppino van seafood in tomaten en saffraan was ook al niet van aard om mij meteen weer terug te brengen op aarde, en ook de pavlova met verse perzik en coulis van bramen en bosbessen bracht mij niet tot het besef dat er nog zoiets als een fototoestel in mijn gezelschap was. Gelukkig stootte ik er bij het vertrek per ongeluk tegenaan. G's Mediterranean Grilled Vegetables met aioli en haar KVR linguine (in Canadese portionering) waren trouwens ook bijzonder lekker.

De wijnen ter plaatse verdienen een speciale vermelding. Je verwacht het niet, wijn in the Great White North. Maar een speciaal microklimaat met warme woestijnwind maakt het mogelijk om hier uitstekende wijnen te produceren. Tenminste, wij waren bijzonder ingenomen met de geproefde pinot gris, de old vines gamay noir en in het bijzonder de droge muscat ottonel. Ik vermoed dat we Canada (inmiddels bekend van de Vidal Icewine) als wijnland meer en meer serieus zullen moeten gaan nemen. Wat Hillside Estate betreft: daar kan online besteld worden. Ik zal ze vragen of ze ook naar Nederland verzenden en zo ja, wat dat dan kost.

01 september 2007

Eetschrijven in Vancouver

Het Empire Landmark is helemaal geen slecht hotel, al neem ik het ze erg kwalijk dat ik $ 14 per dag moet betalen om er draadloos te kunnen internetten--vanuit mijn kamer, wel te verstaan. De grootste attractie ervan is het draaiende restaurant op de 42e verdieping, met inderdaad schitterend uitzicht.

Restaurants die het moeten hebben van één of andere buitenculinaire attractie schijnen echter altijd aan de regel te beantwoorden dat het eten er niet bijzonder is, en "Cloud Nine" is geen uitzondering. Zoals Wim Sonneveld al zei: "Jullie kommen toch wel". En zo is het ook. Er zijn avond aan avond wachtlijsten, maar als je éénmaal zit, krijg je een uiterst middelmatige maaltijd voorgezet, waar je ook lang op moet wachten. Bestel je een glas wijn, dan is dat matige wijn die ook nog eens door nurkse obers wordt uitgeserveerd met de hand aan de bovenrand van het glas.

Desondanks zijn we er vanmorgen ook nog gaan ontbijten. Pas daarna waren we genezen.

Bij een verkenning van de gezellige en schitterend gelegen stad Vancouver stuitten we onder meer op Caper's Organic Food Market: een biologische supermarkt met een assortiment waar elke vergelijkbare zaak in Nederland een punt aan kan zuigen. Als ik hier woonde, ging ik er denk ik elke dag mijn eten halen. Vooral de groenten en het fruit zien er geweldig uit, maar ook het brood, het gebak, de kaas en nog heel veel andere productgroepen mogen er zijn.

Tot slot nog dit eethuis op Robson Street, dat we toch maar niet zijn gaan proberen. Let op de klassieke spelling!